Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 november 2013, om 20:25 uur
Bekeken:
409 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
200 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Hij schrijft over wat hij kent "


 

En dat houwen we zo. Opgetogen, clowneske bloggers wisten onlangs nog te melden dat onze veel besproken, omstreden artist (spreek uit: artiest) verwijderd zou zijn van voornoemd Blog.

Het bleek een Hoax.

Een echt Fred van der Wal verhaal is altijd weer te herkennen aan een flinke stoot collegaatjes uit de beeldende sien of het weblog gebeuren die aan het geestesoog van de lezer op lachwekkende wijze voorbij trekken. Humor is er altoos, soms van het dik hout zaagt men planken nivo waarin scabreuze cartoons uitmunten. Een banale klucht of een boert gaat onze kunstenaar nog steeds niet uit de weg.

Zo meldde hij op de facebook pagina van grafies ontwerpster Frie dat ze een domme konijnenkop op de foto heeft en diende in één moeite een overigens niet gehonoreerd vriendschaps verzoek in.

Hoe diep kan een kunstartiest zinken.

Menigmaal schurkt hij aan tegen de actualiteit van het soort artistieke kringen dat de auteur zelf het liefste mijdt. Hij schrijft over wat hij kent en dat kan hij van zijn kritikasters op het VKblog niet zeggen, doorgaans arbeidschuwe, gestoor de mannen met hun gefrustreerde vrouwen en mislukte misjpoge.

Friesland heeft nog steeds zijn warme belangstelling. In het westen des lands zeggen ze over Friezen: Schreeuwerige tiepes, slechte restaurants, boerse agressiviteit, lijden nog steeds aan een minderwaardigheidscomplex, kunnen zich vaak niet kleden, Leeuwarden is niets en zal nooit iets worden, het is allemaal even plat en vulgair bij die klompen mannetjes, maar dat ben ik niet helemaal met die lui uit Amsterdam eens. Ik maak geen onderscheid tussen Oost en West, Noord of Zuid.

Ik heb altijd belangstelling gehad voor de Vlaamse cultuur en Vlaanderen. Zodra ik beneden de grote rivieren kom voel ik mij thuis.

Ik loop in het kunstenaarsplantsoen al sinds 1965 mee, dat is bijna een halve eeuw. In Haarlem vergeleken ze mij in de jaren zestig met Jan Cremer omdat ik altijd met de mooiste meiden op stap was in het uitgaans sirkwie, ook al had ik geen cent te makken. De artistieke sien bloeide als nooit te voren. Groupies hingen rond ateliers. Ik had voor het uit kiezen als mooie jongen.

Amsterdamse kunstschilders  die in 1968 beweerden binnen tien jaar een kasteeltje aan de Loire te bezitten wonen nu in gehuchten in Zeeland en ik woon vlak bij de Loire.

Afzeikblogs over mij werden regelmatig door een olijke potsenmaker stijl Freek de Jonge her en der gepubliceerd. Een gepensioneerde leraar Nederlands met frustraties dat hij geen schrijver of beeldend kunstenaar was. Het mocht niet baten.

Onze raskunstenaar ging door en wist van geen ophouden.

De rancune en kinnesinne van anderen vormen de brandstof die mijn motor doet lopen met een turbovaart als een glibberglobbergrijpgraaitiet op wonderolie, die niet bekabeld of gevangen in hijs- en tuigwerk van de fima Hunkerbunker-Lexis losjes de behahaha uitkabbelt.

Natuurlijk niet de hele dag want er is een tijd van komen en een tijd van gaan, zoals de Grote Prediker uit Het Oude Testament zegt

Gladder en grijpgrager, sappiger en schuimender is schier onmogelijk als de vrouwtjes flink onder de olie zitten en toeter zijn.

Het zijn sterke benen die de weelde dragen: kijk maar, ik heb ze. Vol gevreten Hoeratrutten en broodmagere scharregatjes bliezen hoog van de toren waar Jan van Swaffelaar vanaf sprong in zijn seksjuwelen nooddruft over de veronderstelde verwijdering van onze Fred.

Zij hadden het mis.

En waarom hebben zij het mis, lieve lezers?

Omdat ik een te grote vis ben voor hun beschamend onnozele hersenloze goudvissenkommetjes die zij op hun schouders hebben staan! Daarom! 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.