Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 september 2013, om 09:26 uur
Bekeken:
464 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
236 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De krukken zullen overwinnen, zie je toch op de televisiebuis..."


 

De dood, zo zegt van der Wal met zijn uitgestreken pastoorssmoel en een bronzen grafstem somber, terwijl hij met smaak zijn door de grote Zoenvis bij elkaar geklutste verrukkelijke vruchten cocktail bij liters tegelijk smakkend naar binnen klokt, is de laatste vijand die overwonnen wordt, zegt de Schrift en daar wachten we dan maar op met de handen devoot gevouwen en een Bijbel tekst paraat voor elke gelegenheid!

Ik was niet voor niets jaren lid van de E.O. zowel als de VPRO als exponenten van de gristelijke naasteliefde alhoewel het twee tegengestelde polen zijn en dat heeft zo zijn konsekwenties, daar wil ik U nu even in laten delen.

Een busje vol met Polen, daar moet U niet mee spotten.

Een korte overdenking.

Ik mag dan wel van U allen houden maar moet mij omwille van de Lieve Vrede en na aanmaningen van Omhoog toch in principe houden aan de huisregel snotpegel: Wie hier als ongelovige binnen komt wordt er zo weer uitge stompt en kan in het natte gras in half bewusteloze toestand overnachten bij tempe raturen van rond het vriespunt in een babydoll. Zo wil ik de ander graag tot een hand en een voet zijn.

Toch wordt het ook mij soms in de kleine uurtjes vrees'lijk bang te moede als ik

de tuin in loop om de plestik Hema zak aan het hek met de twee slappe witte stok broden op te halen.

De bakker komt aan huis en moet ik dat nou wel normaal vinden of mij onder

dompelen in schuld gevoelens om die hologoge Frankensteinachtige broodbakker die

met zijn wrakke Renault hier aan komt tuffen om mijnentwil?

En moet ik dat tuberculeuze natte hoestje van de simpele broodleverancier over

het hoofd zien, hem af knallen of gewoon maar accepteren en denken: van die ba cillen wordt een gezonde Hollandse jongen groot van?

Ach, wat kan het mij ook allemaal verdommen! Ik zet gewoon de televisie aan en

zoek tevergeefs naar het programma van die prachtige Brecht van Hulten met haar

fijne stemgeluid en optimale ex pressie. Ik zou haar wel als Noorse boskat in

huis willen hebben, dan kroop ik gelijk bij haar in de mand.

De existentiële angst en de daarbij behorende eenzaamheid van het individu is nu

eenmaal inherent aan het menselijk bestaan. Je voelt pas dat je leeft als je je van krisis naar krisis voort sleept op je beschadigde poten, de blaren fluks door prikkend om verder te schoffelen, de krukken tot diep in de zweterige oksels om de voortgang nog enigszins mogelijk te maken en een lucht dat er van het geheel af slaat. Niet te kort, maar opschieten doet het ook niet. Een slak komt er ook. En dat is niet niks, want pas in zijn falen wordt de mens pas echt mens.

De krukken zullen overwinnen, dat zie je toch op de televisiebuis. En ik hield

ondanks alles toch zo verschrikkelijk veel van die olijke Jos Brink die elke vrouw genadeloos in de sijk nam vanuit zijn holofielterige valse inborst, maar ook van de dramaties ogende diepe denker Hennie Huilman en de keurige, koningsgezinde Jeroen , die ik wel om de hals zou willen vallen van ontroering terwijl ik toch republikein ben en fel kleurig anti Oranje, plus tegen dit vreselijke kabinet dat de V.S. hijgend achter na holt, dan denk ik voornamelijk ook nog tussen de

bedrijven door aan "De Zingende Kraan drijver" met zijn pompende arm bewegingen en proleterige gebral, waar ik geen voorbeeld aan wil nemen, alhoewel zijn bril er mag wezen.

Het leven is één en al verlies, hoe ouder je wordt des te meer ga je verliezen,

vooral degenen waar je zonder voorbehoud mateloos van houdt of van hebt gehouden!

Er is rechtvaardigheid noch troost te vinden op d?aard en zo hoort het ook. Het

enige geluk ligt in de zinnelijke liefde. Neuken geblazen dus tot je een ons

weegt. Zo veel en zo lang mogelijk in alle rangen en standen maar niet met zijn

allen tegelijk op de kale berg. Ik ben voor een duo hetzij trio relatie maar

meer wordt zelfs mij te machtig. Ik schrik nergens meer voor terug. Eventueel ga

ik op mijn kop staan voor de broodnodige variatie in de ringen bij een spannende,

op- en afzwepende SM sessie.

Ik heb van uit die grondhouding een paar vrouwen gekend met een sensueel

gekrulde mond, dat belooft altijd heel wat, plus ogen om in te verdrinken, zo

ongeveer als de koele meren des doods, maar toch weer anders om met je roeiboot

over te roeien. Gekrulde mond van boven, gekrulde mond van onderen, gekrulde

haren, gekrulde zinnen, gekruld van buiten, gekruld van binnen. Daar kun je wel

krankzinnig van begeerte van worden door al die krullen waar je gemakkelijk de

weg in kwijt raakt.

In Amsterdam had je vroeger de ijzeren krul, een stinkend urinoir, waar mannen

zich openlijk tot mannen bekeerden in het Bilderdijk plantsoen in oud west, die

allochtonen buurt waar het altijd naar verschaalde urine en cous cous van eer gisteren stonk, vlak bij de woning van een grijnzende overge subsidieerde nep- en namaak kunstenmaker met één lodderoog en een schrale, grijze bef snor. Hij deed tien jaar over zijn HBS a diploma, studeerde drie maanden economie en daarna een half jaar psychologie en slaagde er in de laagste cijfers in honderd jaar te halen, een absoluu record in stommiteit, dus ging hij maar in de kunst, daar kan iedereen met weinig moeite en talent financieel heel wat bereiken op kosten van de belastingbetaler.

Er is verder weinig anders dan pijn en verdriet op de aardkloot end at is goed,

heel goed!

Zo ken ik het gemis om wat nooit werd of in de kiem is gesmoord net zo goed als

elke lezeres, want ik blijf natuurlijk toch als nerveuze schijngestalte een geknakt bevend riet in de kosmische wind op puur vrouwelijke wijze op de klanken

van uit de kosmos heen en weer wiegen totdat Hij met een grote Ha het gekrookte

riet wederom op zal richten, opdat ook ik mij de rug kan rechten. Zegt de grote

Jesaja dat niet zo duidelijk over de Heir der Heirscharen? Maar die Jesaja hebben ze voor straf hebben ze dan ook in de lengte doorgezaagd, niet in de breedte, dan hadden ze er veel korter plezier aan gehad. Letterlijk doorgezaagd, niet figuurlijk! En schreef Jessurun d' Oliveira niet zo treffend: Scheppen, riep hij, gaat van Au! Nou dan! Waar hebben we het dan over? In liefde pijn toe brengen, het klinken van de egsmoorde jklanken van achter de mondknevel, de blinddoek die een gevoel van heerlijke beslotenheid geeft in de duistere krochten van de ziel, de boeien, de dildos, knijpers, koorden, zwepen, riemen en ketenen, dat is allemaal het mooiste wat er is, daar kun je hele films over makende met ruisende watervallen en kabbelende beken. Het enige geluk ligt in de slavernij, de onderdanigheid, de lust en de pijn.

Ik blijf bij dit alles een uiterst sentimenteel man die al in huilen uitbarst op de schou der van zijn min nares voor dat hij een speld hoort vallen, dan gaat het echt van boehoehoe en snik snik snotter snotter hoest hoest rochel rochel,  smiksmeksmak zoenzoen smikkel, alle sluizen open, van boven en van onderen op de canapé, maar onderdehand ben ik langzamerhand met het stijgen der jaren wel in gewapend schokbeton gegoten door het leven al slaat de betonrot hier en daar toe en steekt het verroeste betonijzer gewoon naar buiten. Ik houd met niets en niemand meer rekening op mijn balkon waar de balustrade doorgeroest is, dus even er tegen aan geleund en daar gaat ie dan met heel zijn negotie. Mijn naam is haas als de polietsies arriveren. Ik weet van niks! Is er wat gebeurd dan? Nou, daar weet ik niks van! Maar onderdehand heb ik hem wel even effectief naar de andere wereld geholpen als gristenmens. Je wilt iemand aan de andere kant ook niet al te lang zien lijden!

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.