Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 september 2013, om 19:04 uur
Bekeken:
420 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
229 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Door verraad ben ik goed tegen de lamp gelopen. "


 

BIG FUN

 

Door verraad ben ik goed tegen de lamp gelopen. Een anoniem telefoontje naar de recherche van een lul die wist dat ik net drie kilootjes hasj had gehaald.

De reden?

Ja, dat geeft te denken.

Ik denk dat het pure jaloezie was omdat het bij mij altijd zo probleemloos verliep en bij hem zo opgefokt.

Bij mij was het altijd Big Fun; bij hem was het dealen altijd gesijk.

Nooit liep iets soepel bij die gast. Alles ging moeilijk.

Je moet niet vergeten; dealen, het is net als in de oorlog. 

Je verrader slaapt nooit.

Tijdens de bezetting WO II gaf de ene koekenbakker de andere koekenbakker in dezelfde straat  aan, dan was er weer een concurrent minder.

De verraders mentaliteit van de mensen blijft toch hetzelfde. Je kunt vernaggeld worden door de grootste trut van Troje.

Ik maak me daar geen illusies over.

Nooit had ik dat spul ooit in huis.

Altijd in mijn geheime bergplaats in het havengebied.

Net die avond heb ik drie kilootjes in huis omdat een deal met een zwartjoekul niet door ging. 

Ik zou het de volgende dag weg brengen.

Ik dacht: het risico valt te verwaarlozen.

Ik had het in de keuken gewoon in een linnen zak aan een rekje gehangen. Je rook het niet want het was helemaal dicht geseald in plestik. Ik ben natuurlijk niet helemaal onprettig gestoord, zeg! Hoe lang draaide ik al niet mee in de sien?

De volgende ochtend werd ik om zeven uur uit mijn bed gebeld.

Recherche. Twee man; de ene een Groningse suikerbiet, de andere een couperose paardenkop met een paarse wijnvlek half over zijn kop dus ik vroeg: Zeker teveel gesope dat de tannine nog over je smoel loopt? 

Dat viel dus gelijk erg slecht. 

Je zag zo dat ze niet de snuggerste van de narcoticabrigade hadden gestuurd.

Ik dacht; ze maken me niks, die lulletjes lampekatoen.

Zij zoeken met hun verneukte speurneuzen en King Size vergrootglazen.

Ze hadden ook nog een of ander aftands fototoestel bij zich met een grote flitser waar van die ouderwetse eivormige flitslampjes in gingen. Een Agfa clack.

Het waren echte stripfiguren zoals ze te werk gingen. Inspecteur Clouseau op jacht.

Ze keken op de meest onmogelijke plaatsen.

In de keuken in het gootsteenkastje. In de spoelbak van de wc. In de pannen en potjes. In een suiker strooier. In het fornuis.

Ik denk nog even; hier swing ik helemaal te gek uit, weet je wel.

Ik bied ze uiterst rielekst een kopje koffie aan.

"Zonder iets er in heren of moet er een mudje uppers in om bij te komen?" vraag ik nog, want ze deden het in hun broek dat ik er een paar LSD tabletten achter hun rug in zou gooien.

Ze willen na een uurtje vruchteloos zoeken net weg gaan en die paardenbek loopt toch nog een keer de keuken in om te kijken of hij niets over het hoofd heeft gezien.

Hij zegt terwijl hij wijst naar die linnen zak waar ik de stash in had verstopt: “Daar weet jij natuurlijk zeker ook niks van, hè met je lekkere smoeltje?” 

Ik zeg:”Nou, boys, ik ben het sportieve tiepe, gotcha, maar mag ik voor ik met jullie mee ga nog even mijn jeans en een shirt aan trekken, want als ik kou vat onderweg krijg je mijn advocaat met een claim achter je aan waar je misselijk van wordt.”

Op het bureau in de Marnixstraat vroegen ze gelijk hoe ik aan de stuff kwam.

Ik zeg:”Ik ben van deze tijd en niet van gisteren. Het is bij mij een komen en gaan van vrienden en vriendinnen. De een komt een potje neuken, de ander blijft gewoon slapen en weer een ander komt naar een pornovideootje kijken of alles tegelijk.

Die gasten laten nu eenmaal wel eens wat achter.

Of ze hangen wat op.

Soms zichzelf in het tapgat als ze er helemaal geen gat meer in zien.

Geeft niks.

Moet toch kunnen, nietwaar, heren? Kunnen jullie best begrip voor op brengen. Laatst nog komt er een chick en die laat een paar maanden een koffer uit zuid Amerika hier achter.  Weettikveel wat er in zit?  Misschien wel een draag baar nucleair wapen uit Rusland. Een atoomkoffer. Er zat maar één codesleutel bij en je moet er twee hebben dan wordt het een plofkoffer en is jullue buro ook naar gort.

Zij doorvragen. Ze dachten ze Al Capone hadden gevangen. 

Nou, het enige wat ze van mij te horen kregen was dat het van een Amerikaanse chick was die Lesley Podulke heette en ergens uit Hibbing kwam in Minnesota, die meid was daar de dochter van de burgemeester en had met Indianen op wilde paarden gereden en misschien ook nog wel eens op een wilde Indiaan. Je weet hoe die Amerikaanse plattelandsteven zijn. Allemaal doorgewinterde hoeren.

Dat was ver weg en gingen ze toch niet controleren.

En dat haar vriendje Mike heette.

Verder zijn ze nooit gekomen met dat vage verhaal, want het was van A tot Z natuurlijk gelul.

Ik werd in voorlopig arrest gehou den.

De rechter commisaris zei: “Meneer, overal in Amsterdam waar de hasj, de opium, de LSD, de pep en de coke de zakken in en uit vliegt in de discotheken wordt steeds weer Uw naam genoemd.

Hoe zou dat toch komen?

Heeft U een verklaring daar voor?”

Ik zei:”Ach, edelachtbare, ik voel me zwaar in mijn kruis getast met dat soort beschuldigingen, ze moeten toch met een naam aanko men als ze betrapt worden. Bewijst U maar eens dat ik hier iets mee te maken heb, dan praten we verder.”

Hij had zes jaar voor rechter gestudeerd en had nog steeds geen promotie gemaakt en keek me aan met toegeknepen ogen alsof ie Sherlock Holmes was van Scotland Yrad, maar bewijzen kon hij niks. Alleen voor die drie kilo heb ik toen dertig dagen gehad.

Dat stelde helemaal niets voor.

Een schijntje.

Tussen de gedetineerden was ik natuurlijk de bink als drugssdealer, dan ben je een soort nachtburgemeester. 

Ze knipten en bogen voor me.

Ik kon alles van ze gedaan krijgen.

Ik heb me er te pletter gerookt.

Je had toch de hele dag niks omhanden.

Ze wisten wie er achter mij stonden, de cipiers, maar ook de andere bajesklanten waren uiterst beleefd en met mijn opdracht gevers kregen ze liever geen matschudding, dan was er maar één verliezende partij en dat waren zij vanzelf sprekend.

Voor een paar honderd gulden laat je iemand uit de weg ruimen door een sportschooljongen. In de tachtiger jaren heb ik zelf nog een contact gezet op het hoofd van de moordenaar van mijn broer. Mr. Rotshuizen heeft me toen nog ge waarschuwd dat de Haarlemse justitie me in de smiezen had, nadat we bij het huis van de dader een verkenninsg operatie hadden uitgevoerd.

Een executie eist de nodige voorbereiding.

Als ik gepakt zou worden kon ik twaalf jaar verwachten vertelde hij mij.

 

Van die dertig dagen voor die hasj vangst heb ik er twintig uit gezeten. Het was een lachertje. Ik zat op een afdeling van licht gestraften. Jongens die een paar parkeerbonnen niet hadden betaald of hun wijf een stoot voor d’r kanus hadden verkocht. Die stoot voor hun kanus gun ik ze. De meeste wijven zijn toch ook etter bakken. Dan nog liever een kopje koffie van Kanus en Gunnik. Na de stoot of in plaats van.

Ik was na dat vonnis wel gelijk afgeremd om verder te gaan op dezelfde voet.

Ik heb het er niet voor over om te moeten brommen.

Ik heb geen bajeslef.

Ik was nog geen dag de lik uit of ik word ’s avonds laat opgebeld door een Amerikaanse vriendje:”Ik heb nu een topdeal voor je. Zonder enig risico.”

Hij ging al snel over op Engels:”Ya can’t live without excitement. Ya must live a dangerous life, man. I know ya! It’s your life and ya know it!”

Lik me reet, dacht ik, maar niet door jou.

Dat liedje had ik wel vaker gehoord.

Hoe goed ik was.

Ik was gelijk afgeremd.

Ik heb het er niet langer voor over om steeds in de spanning te zitten om opgejaagd te worden door de politie, de grote bazen of door kopers.

Ik geloof dat er door die veroordeling iets stuk in mij is gegaan.

Ik kon het niet langer opbrengen.

Ik zag de betrekkelijkheid er van in.

Poen zei mij plotseling ook niets meer.

Ik had het helemaal gehad met de sien.

Ik had pas met de beminnelijke Marlou uit Haarlem gebeld.

Ze had een bad trip gehad met een klein stukje hasj cake.

Ze dacht dat ze dood zou gaan.

Een totale paniek en angst aanval.

Ze zei dat ze helemaal door haar hoeven zakte en wartaal uit begon te slaan. Ik kende de verschijnselen. Ik heb dat één keer mee gemaakt in 1974, toen ik tien meprobamaat tabletten had geslikt , een liter wijn om ze mee weg te spoelen naar binnen had geslobberd en daarna een stick rookte tijdens de opening van een tentoonstelling van zeefdrukken van mij bij Tailored Prints Gallery te Amsterdam. Ik wil er ver der niet te veel over uit wijden, maar het is toen kantje boord geweest.

Ik denk er liever niet aan terug.

Gelukkig kon ze die avond laat net op tijd Henry, haar zorgzame partner, bellen, die onmiddellijk per auto uit Amster dam naar haar toe reed.

Ze zou nooit meer hasj gebruiken.

Ik wist ook wel hoe sterk hasj was geworden door nieuwe kweekmethodes waardoor het van softdrug een hard drug is geworden.

Ik wilde niet meer mee werk en aan die handel.

Het is geen leuke wereld meer.

De dealers zijn veel gewelddadiger geworden.

Ze imiteren Amerikaanse gangsterfilms.

Het is misdadiger dan vroeger. Mijn contacten zijn over. Ik zie ze nauwelijks nog. De echte grote jongens zien alleen nog maar winst. Ze lopen stijf van de coke rond met dollartekens in hun ogen. Je raakt ook steeds meer afhankelijk van een grote baas, want hij bezorgt je een prima living.

En op een gegeven moment ging iedereen over op heroine, daar valt veel meer in te verdienen. Ik heb een aan bieding gehad om in die markt te stappen. Binnen een jaar was ik miljonair geweest ten koste van heel wat heroine doden. Is het me dat waard, vroeg ik me toen af.

Een vriend van mij zei dat ik onmiddellijk naar het staion van Rotterdam moest gaan, daar zou ik bij het station afgehaald worden door een Rolls en de chauf feur zou me bij het hoofd van de Chinese heroine wereld brengen. Die wilde dolgraag zaken met me doen en ik kon zijn beeldschone dochter als minnares krijgen. Twee honderd kilo per jaar moest ik verkopen om aan mijn marge te komen.

Over linke soep gesproken! Gotsalmeliefhebbe!

Ik zeg:”Laat die gele spleetogen die tweehonderd kilo maar in hun gele reet stoppen.”

Ik ga daar een beetje mee doen met de derde wereldoorlog.

Ik kijk wel uit!

Volgens mij hebben die pinda chinezen heroine uit gevonden als patent middel tegen de overbevolking in Europa. De mensheid moet worden uitgedund en dan kun je een atoombom, napalm op hun kop gooien of ze vol spuiten met horse.

Of je nou het een of het ander gebruikt, voor mij is het ’t zelfde.

Het licht van duizend zonnen, maar dan in je kop. Alles gebeurt vandaag de dag met het mes op tafel at gunpoint. De kwaliteit hasj die je in som mige kringen te gen komt; het lijkt wel versleten schoenzool van een venerische zweet pootlijder met voet schimmel en caposi sarconoom. Ik wil het nog niet voor moederdag hebben. 

En ik wil het al helemaal niet roken.

Ik heb geen zin in longkanker.

Voor je het weet rochel je je longen er uit als twee paarse kauwgum mi ballonnen. De tering. Aan het gas kunnen ze! De jongens die dat dealen hebben allemaal een pistool onder hun regenjas.

De één besteelt de ander.

Het is schorriemorrie. Waar zijn de oorspronkelijke idealen gebleven? Je kan niemand meer vertrouwen. De sixtie sbegonnen met een sprankje licht, het eindigde in totale duisternis. 

Ik lijk gotver degodver wel een EO dominee op zondagochtend. Iedereen is corrupt en aangetast. Je kan vermoord wor den om niks als je de verkeerde spullen levert maar ook als je goeie spullen levert, het maakt echt hele maal geen fuck meer uit wat je doet. Wil je met zulke klootzakken tot je pensioen in zee gaan? Ik niet! Haaien zijn het. Motherfuckin’ Sharks! Als ze je pakken met pep, dat was vroeger gewoon een overtreding.

Nu kun je er met gemak twaalf jaar of langer voor krijgen plus een boete van een paar miljoen. Oké, laat je een slimme advocaat hebben, Moscowitz of Boone of een an dere gore rat in een driedelig pak met een dubbel geknoopte Pim Fortuyn das, dan krijg je misschien twee, drie jaar, maar dat vind ik nog te veel. Jaren in de bajes en in de drugshandel tellen dubbel. Tropenjaren zijn het. Ik heb de jaren door mijn vingers zien glijden. Ik ken de wet. Ik ken de weg. Ik ken de dealers en de klanten. Ik accepteerde vroeger wat er aan vast zat. Ik was bereid alle consequen ties te nemen, maar jede Konse kwenz führt zum Teufel.

Maar ik ben gestopt toen het mij echt te heavy werd.

Net op tijd om te switchen. Ik denk dat ik nu wat gezelligs in de SM sien ga doen. Een fijne club beginnen met een stel mannen en vrouwen die goed zijn ingevoerd in de materie. Valt mis schien iets minder in te verdienen, maar toch nog genoeg. Misschien krijg ik de grote bazen wel als klant! Ga naar de vrouwen en neem de zweep mee zei Nietszche. De zweep er over…hmmm, heerlijk !

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.