Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 september 2013, om 19:34 uur
Bekeken:
428 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Het (on)navolgbare leven van een blogger (deel 3)"


 

Het (on)navolgbare leven van een blogger (deel 3)

 

Toch maar effe het web opduiken via de Dell naar Wayne of naar Facebook of naar een realtie site. Je moest toch wat. Eventueel een halluvve zool uit de kneuzendoos of een illegaal. Wat maakte het uit. Zo lang z emaar drie maal daags gejakt werd dan kon het weblog haar gestolen worden. Webloggen was gesublimeerde sex.  Broeierig. Hitsig. Hijgerig proza.

Er was altijd wel de een of andere belegen l*l met een skejuwelen afwijking die er in zou tippelen.

Een late chat.

Misschien was het Marleen Postduif die er wel pap van lustte- een gezonde meid was op haar ondernavelse voorbereid- of Sjoukje Galoppe in ‘t Veld met haar nieuwe motor er ook nog op dit late uur. Of die gast van het gas die een eigen fittersbedrijf had in de Pijp naast otomatiek De Vette Bek. Firma Beun & de Haas. Als de Haas er niet was dan was Beun missen en als Beun er wel wwas dan was de Haas het haasje. Ze lulden zich overal uit. Voor hetzelfde geld waren zij webloggers geweest, die lulden ook alles recht wat krom was.

Bertus Stijgerpijp met vennoot Tinus Tusssengas waren werknemers van Firma Beun & De Haas. Joviale dikzakken van 120 kilo met paardenstaarten onder de tattoos en tepelringen. Reden brandnieuw Cadillacs en nieuwe Porsches danzkij hun bijhandel in dat witte spul dat vertsopt zat in kokosnoten uit Verweggistan.

En waar reed zij in? Een zoveelste hands truttenschudder uit het jaar nul.

Zij had net een derdehands Panda als intellektjuweel voor 400 eurietjes aangeschaft op marktplaats. En verder lonely en niet eens at the top zoals Randy Newman zong. Dijk van een stem mmet dat effectieve pianospel.

Ze kon het nog beter bij Fred aan lager Wal op zoeken dan bij die academici van het weblog, had ze meer lol bij een pot pils met zijn platvloerse bakken voor aan de bar, en als ie niet onder tafel haar binnen twee minuten ging bepotelen kon ze altijd nog naar de “Alles Okee Kits Bar” voor Golden Oldies.

Stond die Fred van der Brallemans te schreeuwen met een tiet vol met poen en zijn Rolex over de mouw van zijn dure leren jasje om te laten zien dat wie het breed heeft ook breed laat hangen. Een patser, proleet en plebejer was het hoorde ze van alle kanten en zo vals als het doublé van een kermishorloge van plestik uit de ballentent.

Kwart voor twaalf.

Geen slaap als avondmens.

Kon ze nog iemand bellen?

Slecht idee.

Een nieuw weblog opstarten onder een pseudoniem net als Robert Engel deed? De grootste sukkel kon het. Als die Fred van der Wal het kon, die kunstartiest met zijn korte befbaard, dan kon zij het ook. Die kunsartiest wist niks van IT af.

Effe inloggen en een nieuwe identiteit opfokken. Binnen een kwartier was ze binnen.

Lay out?

Niet nodig.

Een header?

Overbodig!

Het hoefde niet zo mooi te worden als dat weblog van Isis Nedloni godin van de rozen en dan graag in Times New Roman en niet in Bodoni.

Eén Isis was genoeg.

Rozen?

Volgens Freud kutten op steeltjes.

De negatieveling. Smeerlap.

Wat zijn nou kutten op steeltjes?

Zend mij de rozen en hou jij de dorens. Titel voor een instructieboek vol boeiende SM sessies. Bij Bolcom verkrijgbaar. Te goor om los te lopen. Je ging al op elke pagina drie maal over je nek.

Het lettertype nam ze voortaan maar Times New Roman in plaats van de Arial, die was goed voor de Story, potverdorie.

Lekkere, leesbare ouderwetse, degelijke krantenletter met vriendelijke uitstraling die Times New Roman. NRC sfeertje van vijftig jaar terug. Avondblad voor tabakkers.

Ze had de pest aan de Arial.

Te kaal, te niets zeggend, te zakelijk. Echt iets voor analfabeten. Verdomme, voelde ze daar een knobbeltje of was het haar tepel? Nee, het was al weer een verdwaalde gebakskruimel van dat witte schuimgebak. Raar eigenlijk; ze associeerde het altijd met witte vloed. Hoe vaak zong het niet in haar: Het schuim staat op mijn lippen, de door haar opgeworpen klippen, de blaren aan zijn lippen, had ie maar beter kunnen gaan wippen.

Beflied. Jammer dat haar doos overliep van het HPV virus. Kregen die kerels allemaal strotkanker door. Eigen schuld dikke bult. De wraak van de vrouw op d e k*tlikkers. Daarom kocht ze meestal Tompoezen bij de Hema in plaats van wit schuimgebak.

Een header?

Te veel werk.

Een zweepje als avatar?

Nee, teveel refererend aan die perverte doorgewinterde gore viespeuk Fred van der Wal en het SM genre waar hij tuk op ging en zij zo van gruwde. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.