Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 september 2013, om 06:59 uur
Bekeken:
445 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
238 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een lampenkappen kunstenaar van de Nieuwe Bildtdijk "


 

Kunstenaarscentrum Aerden Plaats, voorheen de Witte Klok, van de groep Uytlandse kunstenaars, voorheen de Bildtse kunstenaars. De naam van de illustere groep kreatievelingen verandert met het jaar. Niet iedereen is welkom in dit amateuristische gezelschap. Zo werd ik mei 2010 niet langer gaccepteerd als exposant door de akela van het stel, Mevrouw Z. persoonlijk. De reden is wellicht dat mijn echtgenote van haar een schilderijtje had gekocht, hetgeeen in Friese kunstkringen onder collegaatjes als een zwaktebod geldt.

 

Na een verblijf van acht jaar in Frankrijk waar minder bekrompen opvattingen onder kunstenaars geldden kwam het ons vreemd voor. Uitleg konden we niet krijgen.

 Over enkele kunstenaars van de groep Uytland heb ik een lovend weblog geschreven en aangeboden een profiel van hen in een komend boek van mij op te nemen. De betreffende kunstenaars keken alsof ze stront roken en reageerden afwijzend met het argument: “Zeker aan ons ook nog geld willen verdienen, hè? Wij willen alleen door het Stedelijk Museum in een boek komen, maar zeker niet via jou! Heb je nog niet genoeg munten?”

 

 We wonen in een vrijstaande, hypotheekvrije nieuwbouwvilla in het Waddengebied en een hypotheekvrij Maison Grande in de Bourgogne, want voor afbetaling hebben we toch zo’n minachting, dat is goed voor burgerjournalisten. Dat bazuin ik graag rond omdat het de waarheid is en te laten zien dat wie het breed heeft het ook breed laat hangen. Achter mijn rug om rept de broeierige Friese artiesten congregatie dat ik een “patser” en ook nog een “proleet” ben.

 Ik zeg daar op: “De luizige, pluizige kunstartiestjes kunnen beter jaloers op je zijn dan dat ze van je vreten!”

 Ik ga als genie nu eenmaal liever om met de plat Amsterdams pratende snelle boys die de Rolex over de mouw van het Armani colbert dragen dan een plestik kermisklokkie van de Hema en of ze het dan via de drugshandel of over de ruggen van de vrouwtjes verdiend hebben zal me een dikke worst wezen want aan een boom zo vol geladen mist men een paar natte pruimpjes niet als gezonde Hollandse jongen met een broek vol liefde en mededogen.

 Een stiekeme, lasterlijke reactie van een lampenkappen kunstenaar van de Nieuwe Bildtdijk op mijn weblog, dat niemand van de achterbakse Uytlandkunstenaars zogenaamd ooit las, maar onderdehand, gaf een reactie zogenaamd uit mijn naam gedaan. Het deed voor mij de deur dicht. Ik mailde het IP nummer door naar de Akela van de Uytlandgroep, de volvette veertig plus kaaskop Mevrouw Z. met een klacht hierover. Uiteraard ontkende de lampenkappenkunstenaar in alle toonaarden zijn betrokkenheid. We waren in elk geval niet meer welkom bij de artiestjes van de Uytlandgroep.

 Het eveneens vol gevreten vrouwtje van de lampenkappenkunstenmaker stuurde als kamer olifant een mail naar tentoonsstellingsorganisator Harald Klinkenberg om mijn werk vooral niet te exposeren in 2010, want ik zou “een nare, akelige man zijn, die steeds weer voor onrust zorgde onder de kusstenaars” en mijn werk “te slecht voor woorden”. Ze maakte naar de gangbare kunst mode zelf kiekjes met een goedkoop digitaal compactameraaatje bij de Aldi gekocht en noemde zich fotografe.

 Eén van die kunstenaars, een zekere S. met slechts een been deed aangifte tegen mij wegens “ doods bedreiging”. Nooit verder iets van gehoord van Pootloos. Soms zie ik ‘m rijden in zijn aangepaste invalide Goggomobiel en dan kijkt ie met zijn ene been hatelijk mijn kant op.

 

 Een week of twee geleden was ik op een vrolijk avondje bij kunstenaar Leopold Wijdeveld waar een grijze mevrouw zich tegen mijn echtgenote beklaagde dat ik haar man al twee (!) keer eeen invitatie per mail voor een tentoonstellingsopening had gestuurd.

 “ We voelen ons gewoon gestalkt door die Fred van der Wal! Walgelijke figuur!” klaagde de vroeg bejaarde onaanzienlijke grijze muis op huilerige toon. Even later mocht haar mannetje, een gepensioneerde journalist van eeen flutblaadje een ellenlang verhaal vertellen over hoe zijn Alter Ego onder de naam Dwaalgast of Kwaalgast op het strand in een duinpannetje terecht kwam waar ie op de tast een meneer Kwaaitaal tegen kwam en een zilveren lepel vond waardoor ze in eensgezindheid naaar huis strompelde en de jeneverfles opende. Er kwam geen end aan het zouteloze gelul.

 

 Waar exposeren de Uytlandkunstenaars? Oudebildtzijl. In een ingeslapen dorp waar nooit iemand komt. Eeuwen geleden ontstond deze suffe dorpsgemeenschap rond de uitwateringssluis(zijl) aan de droog gelegde Middelzee. Het dorpsgezicht ademt nog steeds de sfeer van vroeger. Alsof de tijd is blijven stil staan. Een enkele auto uit het jaar nul rijdt schokkend voorbij.

 In het gammele expositie gebouw dat nu de Aerden Plaats heet-voorheen De Witte Klok- maakt men ken nis met de hedendaagse kunst van dit gebied, hetgeen het ergste doet vrezen. Het peil valt dan ook niet mee van de kunstwerken. Scheef getrokken, zelf getimmerde lijsten, goedkope olieverf op slappe katoenen doeken. Schildersverdriet.

 Een journalist noemde het “goedwillende amateuristische rotsooi”. In schreeuwende kleuren brullen de Karel Appel imitaties van de muur. Elke bejaarde kunstschilder van het wad noemt zich bij de dorpspomp een “Jonge Wilde” ook al trekt ie al tien jaar AOW en zichzelf elke avond af bij een soft pornootje.

 Het Bildtse landschap heeft een grote aantrekkingskracht op arme kunstenaars vanwege de gammele, goedkope dijkhuisjes die voor een krats verkocht werden aan behoeftige kunstenaars met hun aan- en inhang.

 Velen hielden het er slechts één seizoen uit en waren niet bestand tegen de lange winters in het wadden gebied.

 Beeldende kunstenaars zijn van huiss uit nu eenmaal fysiek slappe, gevoelige tiepes, die doorgaans niet bestand zijn tegen te grote uitdagingen. Nog voor zij een speld horen vallen barsten ze al in tranen uit.

 Tijdens zomermaanden waait de geur van Rooie Libanon en ander drugsvergif de fietser tegemoet van uit de schamele vissershutten en doet de wielrijder bijkans naar adem happend van zijn velo de dijk af storten. Zadelpijn. Het rijwiel kan gelijk door naar de Kringloop. De fietser ook. Als ie een beetje geluk heeft dan kan ie op één been verder ddoor het leven hompelen op Groene Kruis krukken van het fonds.

 Wisselende groepsexposities van Kunstkring Uytland tonen een grote gevarieerdheid van middelmatige tot zeer slechte kwaliteit en er is informatie over mogelijkheden tot atelierbezoek, want bij menig kunstenaar staat de thee van gisteren gitzwart te pruttelen op een waxinelichtje. Een lulverhaaal heeft de artiest altijd paraat over kommer en kwel of over de vrouwtjes met een hoog Ooooh-la-la gehalte en regelmatige bezoeken aan de klinieken voor geslachstzieken.

 Tevens kan men na de nep- en namaak kunstwerken de bijbehorende Julianakerk bezichtigen en kennis nemen van het verhaal achter dit voormalig doopsgezinde schuilkerkje van opstandige protestanten die met hooivorken en dorsvlegels de Roomsen er uit rosten. Geen van de kunstartiesten bezoekt een kerk, dat is immers goed voor de burgerman.

 Voor een kopje koffie of thee, met een heerlijk Fries Boterduimpje, strijkt men even neer in de thee schenkerij waar het heerlijk uren lang thee leuten is en de goed gevulde Mevroj K. achter de smoezelige toonbank een ieder glunderend te woord staat.

 Zij verstaat met enige moeite Nederlands. Meestal is zij in gezelschap van haar hoog bejaaarde, brood magere echtvriend, standaard type artistiek uitgemergelde teringlijer, een Friese kunstenaar van het tiepe verre reizen, veel sterke lulverhalen en aanverwant geouwehoer onder het zinsgenot van een pijpje hasj.

 Ik bezocht één keer de zondagse bijeenkomsten van de plaatselijke kunstartiesten van Uytland in De Witte Klok om het gemor van de artistieke bende aan te horen over de kwaliteit van de Shit, de goedkope wijn, de subsidie, de oplopende energieprijzen en de contraprestatie uitkeringen die al decennia lang waren opgehouden te bestaan. De kunstenaars repten van de goede oude tijd, van bittere arremoe en een leven lang sappelen, maar zagen er welgevuld uit, in het bijzonder de fatso die achter de bar stond. Ze stonden tegen vier uur ’s middags op om nog net naar het loket van de bijstand te kunnen, dan leefde er weer.

 Als je zo moet leven!

 Gotsammetruttenbollen. Ik ga nog liever aan het gas!

 

 De Aerden Plaats voorheen De Witte Klok. Tot 1 okt. dagelijks open van 10.30 tot 16.30 u.

 

 dinsdags gesloten

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.