Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 september 2013, om 22:27 uur
Bekeken:
402 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Meheer, ik ben d’r weer eens helemaal klaar voor!"


 

“Meheer, ik ben d’r weer eens helemaal klaar voor! En dat kunnen niet velen mij nazeggen. En ik wil het er op dit ogenblik niet over hebben dat in de griffermeerde kerk in de Water graafsmeer de organist al in 1965 zijn nagels rood lakte, geparfumeerd zijden ondergoed met strikjes, kwikjes en flikjes droeg en een bepoederde pruik somstijds zelfs in opperste vrijma king achterstevoren op de glimmende kale knikker droeg, zodat de vlechten van voren zaten en de pony van achteren in de opgeschoren roze speknek na een vrolijke zaterdagavond onder gevoels genoten, waar ik lang deel van uit maakte en door de classis toch nog achter het Fon teynorgel met de overbloesende natte bibs op de kruk getolereerd werd, maar vooral door meneer de dominee, want het doel heiligt de middelen in gristelijke kring, vraag maar aan die in- en infijne meneer L. uit Hilversum met zijn geel perkamenten huid, hetgeen op een lever stoornis wijst en heel lelijk kan gaan uitpakken.

En hoe de organist dan speelde; de bloemen van het behang en de sterren van de hemel… Ik wil mijzelve natúúrlijk niet vromer voordoen dan de Paus zijn…(plat voor manlijk ge slachtsdeel)  lang is, maar onderdehand hebben we toch zo onze twijfels en bedenkingen. Ik zeg daar op als christian artist (vert.: gristelijke kunstartiest): De ballen! En laat ze niet vallen! Voor wie aan een half woord genoeg heeft, anders hoeft dat ook niet, dan ga ik zo naar huis…van mij zult U geen last hebben! U heeft zo Uw bezwaren tegen mij, zoals de bevlogen, sympatieke ex-ouderling K.H. der  Vrije Baptisten te H.? Of zal ik nog even die steeds weer over zijn onverstaanbare, knauwende dialekt struikelende Godtvruchtige Groninger H. H. en die olijke Hans doctorandus van S. vermelden, dan zijn die ook weer blij? Kost niks extra. Kunnen die griffer meer de mannenbroeders eigenlijk wel lezen en schrijven? Ik dacht toch van niet.

Wie ben ik om steeds maar weer in mijn eigen baard of portemonnee tegen de wind in te spuwen, zult U zich wel eens in Uw beste momenten verontrust afvragen? En dan zal ik U zeg gen: Voorwaar, Ik leef en daarom zing ik, namelijk op zeer grote voet ondanks mijn be schei den maat 42 waarin prima pumps zijn te vinden en heb nog steeds een dijk van een wijf met een paar grijpgrage kalvinistiese klauwen an d’r lijf, gotsamme, niet te kort, die is niet af te stoppen, dus trek ik mij terug. Een dragline op menselijk formaat. Guttegut. Niet af te blokken door een normaal mens. Om achter weg te schuilen. Dieselt door tot aan den einder zonder ook maar één maal bij te tanken. Een perpetuum mobile in een Centuriontank. Ik houd daar om van de stevige, vooroorlogse aanpak en niet van pappen en nat houden. Op elk gebied. Dóórpakken en dóórzakken, maar vooral niet doorsijken, want we zijn geen wandelende lek kende waterbedden! Daar gaat ’t toch om! Dat is ’t elfde en belangrijkste gebod. Vooral niet lekken.

 

                                                        Handvatverwarming

Fred van der Wal heeft zijn Harley Davidson met handvatverwarming zonder enige reden voor het Hilton hotel geparkeerd. Wijzend op zijn imposante scheurijzer zegt hij: “Hiermee scheur ik zonder rijbewijs over de Highways van Amerika in het voetspoor van de biseks juwelen Jack Kerouac, die zich met zijn lazarusse kop trouwens veel liever liet rijden door zijn vriendje Neil Cassady, want zelf had hij geen drivers license, net als ik. Om die reden noemde de Heer Jaap V., leraar scheikunde aan een mavo mij eens gekscherend een “halve zool” toen hij drie dagen in Frankrijk bij ons logeerde met zijn aanminnige vrouwtje, Koos V. Ik  verwacht van niemand iets en dat is goed.

Over de avonturen die  beleefd worden in de toiletten van weinig bezochte pompstations schreef ik een novelle, maar dat is allemaal nog sub rosa. Handen wassen na afloop was er niet bij als het louter en alleen ging om een stuk kaas uit het knuistje. Wist U dat ik zo nu en dan medelijden heb met de gesubsidieerde collegaatjes die geteisterd door een overmaat aan inspiratie zich per opoefiets traag en moedeloos door de gassige binnensteden van Holland moeten bewegen, de artistieke mannen en vrouwen met hun droge kuchje? De lucht hier in de Bourgogne is toevallig wel de zuiverste van Europa heeft de bekende Haarlemse aardrijkskun dige W. v. G. mij indertijd laat op de avond bij een glas rode wijn medegedeeld en daar doe ik zo mijn voordeel mee. Diep adem halen maar. Zo had ik geen idee hoe op tweehonderddertig meter hoogte waar wij wonen je steeds weer fossiele reuzeschelpen in de grond vindt. Hij heeft mij dat op een brocante duidelijk uitgelegd toen we koffie dronken op een geïmprovi seerd met zeildoek overkapt terras met lange houten banken. Ik vind het alijd reuze fijn om mensen te ontmoeten die mij licht en uitzicht bieden. Waarop? Ja, zeg, dat zal ik U even gana vertelen! Niks hoor!

 

                                                  Parijs-Amsterdam en vice versa

Fris als een hoen is hij van zijn motor gestapt na een duizelingwekkende rit Parijs-Amsterdam waarbij op asociale wijze regelmatig snelheden van tegen de driehonderd kilometer per uur werden gehaald. Een man met evenveel guts als uithoudingsvermogen dankzij de jarenlange intensieve full contact karate training als black belt. Gevaarlijk leven is onze romanticus op het lijf geschreven en dat dwingt respect af bij een enkeling.

“Vrouwen vallen op rotzakken. Hoe groter rotzak, hoe mooier de vrouw die met je wil. Is mijn ervaring. Lieve mannen hebben allemaal lelijke vrouwen met open benen, kruipknie, wandelende nieren, een schele kop met konijnentanden. Net goed! Ik ben niet stuk te krijgen. Bejjebesodemieterd! Kom op zeg. Ik ga door tot aan het gaatje. Figuurlijk gesproken dan want ik kijk altijd eerst de kat uit de boom. De koude des daags en de hitte des nachts of om gekeerd moet over je heen zijn gegaan dan ben je dubbel gebakken als een bums dwars ge bak ken of een stuk keramiek. Mijn beide dochters vergelijken mij wel eens met een wild rond zich heen blazende Donald Duck, maar die hebben alles geneukt wat op twee benen in Leeuw arden rond liep, behalve een struisvogel van Boer Breeuwsma. Een aanbeveling, maar die brutale meiden zouden toch een stevig billenkoek moeten krijgen van hun echtgenoten. Ik be gin daar niet aan. Daar kun je last mee krijgen en die wijven zijn tegenwoordig berensterk door al die muesli en andere graanprodukten. Heel wat echtgenoten worden door vrouwlief zwaar mishandeld en misschien is dat ook wel lekker. Ik heb zelden zo’n ongetemde feeks ont moet, maar ik sluit niets uit. En waar beginnen we eigenlijk aan, want aan het eind van het be staan wenkt daar de ijskoude, knokige wijsvinger van de man met de hamer. Het koel-grim mige graf, alwaar de waardigheid van de mens vergaat tot een hoop schuimende stront waar zelfs de wormen en de pissebedden voor terug deinzen. Daar zit ik niet mee! Op Driehuis Westerveld ligt mijn hele familie in comfortabele graven uit te rusten van hun onbe nullige leventje, mijn broer incluis, in de lente de madeliefjes en de krokussen omhoog te douwen en tussen de bedrijven door stil aan weg te rotten.  Stuk voor stuk geen grandioze, ruim denkende mensen om over naar huis te schrijven, maar boekhouders, schoolmeesters en misselijk makende middenstanders met de daarbij behorende benauwende levensvisie. Be nauwenis en treurnis alom. Geld heeft mij nooit iets uit gemaakt. Het enige stralende voorbeeld voor de mensheid en mijn familie ben ik toevallig zelf. Wat had U anders gedacht? Ik gedenk mijn familieleden niet echt met een warm hart of een hete broek vol liefde, daar zult U mij ook nimmer over horen, maar we kunnen ook niet gelijk alles in één keer hebben. Vaak denk je van had de mensheid maar één kop, dan kon ik die in één keer d’r af hakken, maar dat is nu een maal niet zo. Als je iets moet in het leven is het doseren dan is het mededogen, want wie wat bewaart die heeft wat. Ja toch? En ik wil mijn GSM mee in mijn kist dan kan ik bellen als ik nog niet helemaal ben gaan hemelen. Jullie laten me verdomme dan toch wel uit mijn kist, anders kom ik terug en dan zal je wat beleven. Ik moet niet gelijk gaan dreigen, maar voor alle zekerheid moet het toch gezegd worden…

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.