Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 september 2013, om 21:37 uur
Bekeken:
406 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
254 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" WHITE BLOSSOMS. WIT REGELS VOOR ISIS"


 

WHITE BLOSSOMS. WIT REGELS VOOR ISIS, ALINEAS, KOMMAS, PUNTEN, AANHALINGS-,VRAAG- EN UITROEPTEKENS …

 

Fred van der Wal:”Een weblog openen is een blind date met de lezer(es) en dat kan soms heel goed uitpakken als ik denk aan de meeslepende, zinsverrukkende, omstreden taaltovenares van de Veluwse zandgronden…een enkele insider weet op wie ik doel. Toch veroorzaakte ik een paar dagen geleden bijna een crisis in de prettige relaatsie, die soms voort kabbelde als een lieflijke beek, dan weer een kleine  woord tsunami werd.

En het zelf veroorzaken van een crisis, lieve lezeres, zal mij nooit meer overkomen!”

 

Discreet als zelden tevoren wil auteur dezes haar naam voor de eerste keer nu eens niet noem en (behalve in de kop tekst) zonder vooraf verleende toestemming na zijn laatste uitglijer on der invloed van vier flesjes Trappist dubbel en twee glazen Cabernet Sauvignon overmoedig en achteloos in slordig neer geschreven zinnen vol spel- en stijlfouten opgetekend, een relaas dat door zijn eigen schuld ge makkelijk mis te verstaan was. Een gebeurtenis die hem noopte tot voorzichtiger taal gebruik. (Wit regel voor Isis)

 

Mogen wij nog even fijntjes herinneren hoe die fijne meneer van der Wal nog niet zo lang ge leden het ene na het andere wat al te gore, uit zijn duim gezogen verhaal publiceerde, alsof we nog in the silver sixties verkeerden in plaats van verzeild geraakt in een wanhopiger, bedreigd begin van een nieuwe eeuw. We kunnen er voor het gemak aan toe voegen dat hij het weer eens lelijk mis had in zijn gebrekkige visie op het huidige tijdsgewricht. Jammer, maar helaas! Gaat U maar, meneer van der Wal. Belt U ons niet; wij bellen U wel even als het ons uit komt.

 

Gecorrigeerd door enkele hoog staande dames van achter de schilders ezel, het tekenbord, van af de keukentrap, hetzij de alluminium ladder, gooide hij het over een andere boeg, overwoog zijn tot dan toe gespeelde rol en hing niet lang er het onbegrijpelijke psiegopaatje uit, een kwaadaardig opborrelend vaatje overlopende van seksjuwelen aberraties waar weinigen van zijn gediend in een heel wat zakelijker wereld dan dertig jaar terug. Kondigt een nieuw realis me zich aan?

 

Zal tijd worden, merkte menigeen zuinig op. Slechts een enkeling gunde hem het twijfelach tige voordeel van de twijfel.

Waarop de auteur een foto met behulp van de ook niet altijd even ingetogen Lidy B. op zijn web log door haar liet zetten.  Een foto die een min of meer sjaggerijnige, strenge uitstraling heeft. Hoe bezijden de waarheid als wij onze doorgaans zo vrolijke romanticus persoonlijk treffen achter zijn lap topje, waar het ware geluk te vinden lijkt.

“Kommunikaatsie is één ding. Het waar maken een ander. Het lukte me niet om een foto te plaatsen en ik wil zelf ook graag weten met wie ik te maken heb als ik mail of  me verdiep in de persoon van bij voorkeur de vrouwelijke kunne, (mannen hebben doorgaans toch niets te melden en willen maar één ding, daar zijn het mannen voor) dus onmiddellijk ingegaan op het vriendelijke aanbod van Lidy om het plaatsen van de foto voor mij te doen. Waarvoor mijn dank.

 

Ik houd er eigenlijk niet van om onder pseudoniem te werken. Het heeft iets veiligs, maar ook iets ongrijpbaars. Mijn telefoonnummer en adres houd ik liever niet onbekend. Ik heb niet zo erg veel te verbergen. Als een open boek van dubbel, kogel vrij glas wil ik zijn. Thermopane dus. Houden we het nog een beetje warm. Scherven uitgesloten. De onrustbarende muze der surrealisten is aan mij al lang voorbij gegaan.

 

Over scherven gesproken; gisteravond gooide een van onze katten een witte schaal op de grond. Weinig van over. Niets van gemerkt. We hadden een dinertje in wat mijn Duitse vrien den bij ons de Wintergarten noemen . Een aangebouwde serre aan het huis, met aan drie kant en uit zicht op de parkachtige tuin. Rustige dagen in Couloutre?

 

De maandag dat ik haar verdrietige mail kreeg was voor mij een Black Monday. Ik had het er weer eens zelf naar gemaakt. Broken mirrors. Brede boulevards of  broken dreams? Wanho pig herstel operatie in werking gesteld. Excuses aangeboden voor het door mij opgewekte mis verstand. Wel tien mails gestuurd.  Ik kende geen andere dame die zoveel creatieve ideeën op het gebied van visualisatie van haar gedachten, haar humane standpunten  en haar confrontatie met de werkelijkheid in haar schilderijen en taal stopt. Zo iemand is om te koesteren. Ik wilde haar niet verlie zen.

 

Een eigen kleine oorlog, zoals sommige ogenschijnlijk zo krijgshaftige manlijke webloggers menen te moeten voeren  is voor mij bij voorbaat al zinloos, ze gaan hun gang maar; je moet wel weten tegen wie of wat je strijdt. A reason to believe. Een geloof in iets of iemand zonder handeling is helemaal niets. Een stadsguerilla kan niet op de campagne van de Bourgogne. Er zijn voornamelijk lege heuvels en dalen, eindeloze landschappen, verlaten wouden. Herten rusten aan de bos rand. Op een paar kilo meter afstand slaat de kerkklok de uren en halve uren. De geur van verbrand hout is licht merkbaar.

Ongewapend ga ik door het leven. Voorlopig. De pen is machtiger dan het zwaard?

 

De speelse, zachte confrontatie met haar is een verademing in Web land. De toon van haar proza is soms een melodie. Melody maker. Oneindig gevarieerde musicienne. Stimulerende smaakmaakster en dierbare vriendin, je t’adore….Ik houd het kort. Vanavond een met alcohol overgoten weerzien na een paar weken met de charmante Anneke en Wim Koster in de Cher. Wat valt er nog meer te zeggen?  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.