Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 september 2013, om 20:43 uur
Bekeken:
408 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
214 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Daar kan ik een voorbeeld aan nemen"


 

2004

 

Dag Koos en Jaap,

Thuis gekomen je verjaarskaart gelezen. Even attent als altijd en onveranderlijk op tijd. Daar kan ik een voorbeeld aan nemen. Uit de afbeelding op de kaart aan de andere zijde blijkt dat schilderen voor velen een erg moeilijk vak is en in het onderhavige geval voorlopig nog veel te hoog gegrepen. Wat mijn werkruimte betreft; die is nog lang niet klaar, de serre is geplaatst en we zijn weer terug van weg geweest.Een foto zal ik op korte termijn sturen.Ja, lekker die temperatuur aan de Costa, dat willen we allemaal wel. Zoals je gemerkt hebt  was het hier veel te warm in de zo mer en dat beperkt je zin in van huis weg te gaan en dat kostte mij althans heel wat moeite  en Ina ook. De lust tot er op uit te trekken is dan beneden het nulpunt gedaald. Andere hier al of niet tijdelijk gevestigde Hollanders hadden nog meer moeite met de temperatuur die soms boven de veertig graden in de schaduw uit kwam. Het aantal operaties van Jaap begint zijn leeftijd in jaren lang zamerhand te overtreffen. Een uitzichtsloze situatie.

Ik heb er diep respect voor zoals hij zich in zijn leven heeft gehandhaafd. Vanaf februari be ginnen in het Loiregebied groepsexposities waar ik aan deel neem en in juli een eenmans ten toonstelling in een plaatselijk museum, in 2005 in een eigen verbouwde ruimte op de eerste etage waar Franse collegas voornamelijk zullen exposeren en een enkele Hollander waarmee een posi tief contact is en dat is maar een enkeling.

Met een hart groet

Ina en Fred van der Wal

 

Dear Henriet,

Thuis gekomen je verjaarskaart gelezen. Even attent als altijd.

Zoals we in aug. gemerkt hebben was het  hier te warm in de zomer en dat beperkt je zin in van huis weg te gaan en dat kostte mij althans heel wat moeite . Wel wen je er aan en na een warme periode vind je het koud als het 22 graden buiten is.Andere hier al of niet tijdelijk gevestigde (te dikke) Hollanders hadden nog meer moeite met de temperatuur die soms boven de veertig graden in de schaduw uit kwam. Hoe is het met die tropische infectie afgelopen? Geen littekens van over gehouden en nog steeds een supergladde perzikenhuid? Zoals je merkt ga ik in mijne onschuld weer eens met graagte te  ver, hetgeen menigeen beweert. Sommigen onder ons kennen nu eenmaal geen grenzen, dat kun je ze niet kwalijk nemen, want waar niet is verliest zelfs de keizer zijn recht. Uit wat je mailde blijkt wel hoe moeilijk het is samen te werken in christelijke kringen zelfs als je hetzelfde doel na streeft en zo sociabel bent zoals we je nu al heel lang kennen. Er dreigen allemaal gevaren in de Afrikaanse landen dat is wel duidelijk en som mige swartmensen zijn wel erg groot en sterk of dragen lange messen, vergiftigde speren en pijl en boog en tot overmaat van ramp een neushoornbotje door het neustussenschot.

We zijn net weer terug uit Holland waar we voornamelijk zeer verkouden waren, hetgeen meer kennissen uit Frankrijk over komt als ze kort terug zijn. Hebben voorts de beebie van onze doch ter, ook wel kleinkind genaamd, aanschouwd en vindt er nog steeds niets aan. Ik ben er niet pedofiel genoeg voor om kinderen leuk te vinden, zeg ik altijd tot afschuw onzer evangelische kennisjes, maar de al of niet gristelijke medemens sjokken of sjokkeren blijft heel leuk. In Maasbracht is een evangeliese gemeente waar we zo nu en dan komen op zondag en zoals altijd de meest ge stoorde gekken  van zo’ n gezelschap moeiteloos aan trekken. Ja; zul je zeggen, dat komt omdat jij eigenlijk veel te goed bent voor deze aarde en uiterst onschuldig oogt, maar ook daar geloof ik niks van.

Donderdag j.l.  kwam een licht gestoorde jongeman van 47 met een stoet van verbroken relaties achter zich ons dus opzoeken in het Vosseven en dat is dan geen bezoek van een half uurtje maar gelijk weer zes uur waarbij een constante stortvloed over zijn twaalf ambachten en 666 ongeluk ken over ons werd uit gestort, gekoppeld aan zeer somb’re eindtijdverwachtingen, internationale dreigingen, concentratiekampen in oprichting, guillotines in aanbouw en  nog veel meer verschrik kelijks waar ik gewoon niet helemaal goed van wordt. Ik zit mij dan buitengemeen te ergeren maar laat het niet merken. (plotseling schiet mij te binnen die popsong van Bob Luman: Lets think about the living, lets think about life uit 1962) De volgende dag ben ik nog tamelijk ge irriteerd door het negatieve gesijk. Het is wel een eenzame, wat verknipte, Joodse, niet echt domme jongen, met een achtergrond, je kent dat wel; gescheiden ouders, pleeggezin, misdadige doch zeer avontuurlijke vader en zelf is hij nog steeds als underperformer vrijgezel die nu weer valt op een echt aantrekkelijk meisje van 30 dat weer niets zal worden, want zulke meisjes zijn anno nu zeer verstandige meisjes, die verkopen tegenwoordig hun huid (terecht) duur. Ik heb haar aanschouwd in bovengenoemde gemeente. Ze kijkt helder uit haar ogen, casual gekleed, heeft een eigen auto, rijd goed oto en dat imponeert mij steeds weer mateloos en in haar eigentijds ogende sportieve handtas vast en zeker een volle agenda. Je kent die tiepes wel.

Die bovengenoemde jongeman is sowieso niks voor jou want jij wilt vast en zeker een normale persoon die wat stevig in het leven staat en voornamelijk positief naar de dingen kijkt, waar je mee lachen (maar niet huilen) kunt en die van gelijk nivo is. Volgens mij kun je na je 25-ste helemaal beter niet trouwen. Als ik het over moest doen…

Wat schieten we eigenlijk op met al die sombere, naargeestige overpeinzingen van die jonge man? We moeten gewoon door zwemmen op weg naar de grote finale en dan zien we wel weer verder hoe het uit pakt en eens wat ondernemen zonder altoos weer brokken te maken. (ik word normaler met de dag) Ja toch? Een simpele levensvisie maar effektief!!!Wel mogen we op iede reen zitten kankeren zolang we maar bereid zijn met open vizier de draad wederom op te pakken en malkander ongelimiteerd credits te geven, waarna men elkaar huilend (van het lachen) in de armen valt en elkander (niet meer dan) drie maal behoedzaam kussend op de wang, drie of vier centimeter ten zuid westen van het oor om daarna weer los te laten, want er is meer in het leven dan dat.

Wat we gisteren gedaan hebben? Een c.v. radiatormet keramiek element opgehaald bij de bouw markt in Cosne waar we onze goede vriend Christian even spraken die ons gelijk inviteerde om te komen eten. Verder nog gekeken of de nieuwe Jalouse uit was; een modeblad met mooie fotografie en naar het gebouw van de Tresor Public in Donzy gegaan om het watergeld te betalen. Diapositief film weg gebracht naar de fotohandel en even in het plaatselijke cafee gezeten om een Pelforth Brune te drinken.

Zojuist, tien uur des ochtends, zat hier een lapjeskat van de buren op het witte hek. Ook boeiend. Over een uur gaan we onze eigen drie katten ophalen. Een is een aanloopkatje die als beebiekat hier aan is gekomen en dat is erg leuk. Voorts enkele weken geleden had een grote slang zich verstopt in de huiskamer onder de bank, dus haalde mijn wederhelft mij erbij. Soms moet je in het leven zonder veel enthousiasme wel een schijnbaar manlijke plicht vervullen om de vrouwtjes tevreden te stellen. Prima gelegenheid dus. Nu wil het geval dat ik als het op handelen aan komt in dat soort situaties uit mijn lethargische winterslaap ontwaak en in grijp. Je zou het op ‘t eerste gezicht niet zeggen, maar toch. Ik wilde het dier niet doden, want dat geeft maar rommel op het karpet en mij per soonlijk een groot schuldgevoel; het is en blijft een bijzonder schepsel. Een hark gepakt en het opgerolde dier dat zich toen uitstrekte voorzichtig naar buiten gedragen. Uit commentaar van werklieden bleek dat het helaas een ongevaarlijke slang was, dus over een unverfroren helden daad kan men ook al weer niet spreken.

Vanaf het begin heb ik onbevangen, argeloze bezoekers wel gewaarschuwd voor slangen in het hoge gras maar onveranderlijk maakten zij een vliegenvangend gebaar ter hoogte van het voor hoofd en vermoedden stilzwijgend dat ik langzaam aan malende was, te veel in Artis in de terra rium afdeling had verkeerd of spoken zag. Bijna alle hier gevestigde Hollanders hebben wel eens een slang in de tuin gehad maar nog nooit in huis. Een primeur!

Met een hart groet

Ina en Fred van der Wal

 

Hallo Hans,

Dank voor je zeer onderhoudende mail. Je hebt gelijk; kinderen zijn hinderen en zonder is in elk geval een stuk prettiger tenminste wat  de leeftijd tussen 12 en 19 betreft. Als ze ouder zijn wordt het wel weer wat aangenamer. Die boksende kangeroes kun je dus beter niet tegen komen in het donker lijkt mij. In circussen had je heel  vroeger kangeroes die bokshandschoenen droegen en daar kon je tegen boksen, dat zal nu wel verboden zijn, maar ik begrijp uit jouw verhaal dat die beesten expres verschrikkelijk vals spelen door je een trap in je ballen te geven om te kunnen winnen, dat is niet eerlijk. Ik denk toch maar dat ik liever ga dammen of denksport ga doen. We zijn net uit Holland weer terug; alles beter dan daar te wonen. Hier in midden frankrijk; absolute rust, natuurschoon, de zuiverste lucht van europa, de loire en eindeloze wegen door bossen en heuvels en deze zomer temperaturen boven de 35 graden tot 42 in de schaduw.In  ons eeuwen oude huis met muren van 80 cm. is het dan wel heel wat koeler en wordt het niet warmer dan 25 graden

 

 

Lieve Margot,

 

Dank voor je e-mail. Zo te lezen hebben jullie het druk gehad met de trouwpartijen van jullie dochters.(en de reis naar China. Leek mij gevaarlijk i.v.m. de SARS)

Wij hebben het hier afgelopen zomer erg druk gehad met logeerpartijen van vrienden,familie en kennissen. Na de eerste ervaring dat een kennisje van ons hier snachts om bijna half twee aan kwam, doordat ze in het donker bij Parijs een verkeerde afslag nam, zijn we meteen  van het idee Chambres d’hotes afgestapt. De kennissen wisten dat toen nog niet en zijn hier dus gratis enkele dagen onthaald met koffie,wijn,ontbijten,diners en toeristische gids (ook nog) in de hitte,soms boven 40 graden in de schaduw. Maar al met al leuk om nu in de rustige wintermaanden op terug te kijken. Wel hebben we besloten dit op deze manier niet meer voort te zetten. We vinden een logeer-nacht genoeg en hebben ondertussen kennisgemaakt met Nederlanders hier ongeveer 10 k.m. vandaan, die wel Chambres d’hotes zijn begonnen om de kost mee te verdienen .Dus kan men daar verder vertoeven, want ik heb geen zin in steeds weer wassen en strijken etc.Bovendien vind ik het vervelend om aan kennissen geld voor overnachten te vragen. Zo zie je maar weer hoe plannen kunnen veranderen. Ook ben ik vanaf eind april druk geweest met het staan op brocante markten.Iedere week is er minstens een hier in deze regio (trouwens in heel Frankrijk barst het in de zomer van de brocante markten) Dus als ik er zelf niet stond met mijn handel,gingen we zelf kijken.Daardoor hebben we kennis gemaakt met diverse Nederlandse stellen die hier in de buurt een huis hebben, sommigen alleen voor de vakanties, die de jaartjes aan het aftellen zijn tot ze met pensioen hier helemaal kunnen wonen; anderen permanent.Overigens zijn we net terug van drie weken Nederland.Erg druk, vooral onderweg in Nederland.Dat is toch wel een van de opval lende verschillen .We hebben een week gelogeerd bij Misja, haar man Martijn en baby Levy.Die is dus erg vrolijk,sterk beertje en loopt al bijna.Fred vindt er nog niet echt veel aan en ikzelf vind kinderen leuker naarmate je meer kunt communiceren.

Je schrijft dat ook jullie opa en oma  gaan worden. Het zou wel heel apart zijn als dat kindje pre cies op 29 februari geboren wordt.Misja die een hele zware bevalling heeft gehad, was uitgerekend op kerst, maar de baby werd pas op 5 januari geboren.

Wat het huis hier betreft, ondertussen zijn we een serre rijker en is er een betonnen vloer gemaakt in de middelste stalruimte(waar aangestampte aarde lag).Er zijn tegels gekocht en ik wil  ze zelf gaan leggen .Dan heb ik eindelijk mij eigen beeldhouwruimte, tevens expositie ruimte.

Volgende week, of de week erna gaan we met de trein naar Parijs, ongeveer anderhalf uur. Dat is dus dichterbij dan met de trein van leeuwarden naar Amsterdam!We hebben ondertussen ook Franse kennissen die hier in de omgeving een buitenhuis hebben, en in Parijs een appartement. Het zijn aardige mensen, die geduld hebben met ons gebrekkig Frans, hoewel het nu beter gaat, maar het blijft moeilijk en de middelbare schooltijd is al erg lang geleden.

Je vroeg of ik nog wat gehoord had van de andere “meiden” van de Ns klas. Nou nee dus.En ik heb niet zo’n zin om iedere keer initiatieven te nemen.Heb jij nog kontakten hernieuwd? Misschien met Neske?
Tot mails, hartelijke groeten ook aan Jan,

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.