Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 september 2013, om 18:22 uur
Bekeken:
372 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
256 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het krakende krakkemikkige krakelee"


 

Het krakende krakkemikkige krakelee der knisperende knoken

 

Er zijn slaven en Meesters in het leven en ik ben een Meester. Een Grootmeester zelfs en dat heeft niets met schaken of dammen te maken.

Weet U wel wat dat betekent die GrootMeesterstitel?

Nee?

Dan zal ik U dat eens gauw vertellen: onder de minvermogende kollegaat jes met hun loze praatjes straal ik een natuurlijke superioriteit uit. De zweep er over dus. Zelfs de ballen waren geboeid met de speciale loden bal.

Ik ben kwa talenten voor direkteur in de wieg gelegd.

Niet voor jongste bediende, maar daarom hoeft de doorsnee kunstartiest nog niet de under dog positie te versmaden als het tot een seksjuweel treffen met zijn Toeterix in een doordrenkt al of niet echtelijk bed komt.

 

Als wij iets verwacht hadden…Wij staan perplex van deze allround man.

Wat een diepgang! Welk een cultural breeding! Onze voortvarende, wel gedane kunstartiest filosofeert uit de losse pols op olijke wijze verder:

 

“Het voorjaar is mij immer te veel belovend en onnozel in zijn voorzichtig, aarzelend ontspruiten van het kan vriezen en het kan dooien, vervuld van nooit in te lossen beloftes op een betere, nabije toekomst, dat kan niet goed uitpakken voor de ijsheiligen, dus het voorjaar is een leugenachtig wezen, gelijk de slang in het paradijs, de zomer vind ik ronduit ordi aan het Zandvoortse strand met al die zoet zure appels van Eva zonder ge bladerte en stelen, de gespreide dijtjes, waartussen het raadsel van de wereld, dat meer op een ontplofte mol lijken dan op een liefdesgrot. De glibberige, ingeoliede zwabbertieten op de plestik ligstoelen met een Bacardi in de ene hand en een rokertje in de andere, wekken niet bepaald edele gedachtes aan breed uitwaaierende horizonten en boulevards van mededogen in mij op.

De herfst één en al melancholie alom, daarom hoogst slaapverwekkend, het sterfhuis van de winter totaal verwerpelijk, want dan houdt alles op en wordt zelfs het meest brandende hart benevens de tangaslip vol liefde en mededogen met een zeer dun laagje ijs bedekt. Het krakende krakkemik kige krakelee van de seizoenen des gemenen levens. Wat valt er dan nog te winnen of te verliezen?

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.