Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 augustus 2013, om 08:13 uur
Bekeken:
453 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
212 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Catering Galore (deel 1)"


Catering Galore of wel een ei met een rottende vogeltje in je hol hoort erbij (deel 1)

 

Ze stond net als haar laag geschoolde man Smartie Smacker vloekend en scheldend met een kater en drank kegel van de vorige dag om half zes op omdat ze weer naar haar laag betaalde onge schoolde werk moest  in het Benevolente huis op de Grote Vlees en Vismarkt, waar een gedateerde Wozoco met tientallen gammele, tochtige aanleunwoningen stond vol behoeftige, gammele oudjes waar toch niets aan verloren was als ze water achter de longen kregen door de constante ijskoude passaat die des winters door de kieren van de sponningen van het enkel glas joeg. Gewoon abspritzen die rochelaars in plaats van dure medicatie of kunstofkozijnen met driedubbel glas aanschaffen, dacht de kosten bewuste beknibbelende directie van het zorg huis.  

 

In het bijgebouw waar ze door de ijskoude slagregen heen fietste zou zij weer hetzelfde mono toon werk van eke dag verrichten. Een hele ochtend uitgedroogde broodjes van een paar dagen oud smeren voor een paar honderd bezoekers van de Adriaen Melkert Collectie, een grote serie sociaal realistische olieverven van textiel arbeidsters uit Twente met brede schoften waaronder ballonpoten en uitgemergelde, knoestige kleiduikers en plaggenstekers uit de Peel.

Vooral prachtig vond zij het schilderij van Fred van der Wal met de titel “De martelgang van de Kromme Lindert” , een gebochelde die voor de lol aan zijn ballen aan een boom werd gehangen door dronken mede arbeiders om hun aangeboren solidariteit met de zwakken en misselijke te betuigen.

De schilderijen hingen in de naar pis, kots en stront meurende slecht schoon gemaakte gangen van het hoofdgebouw in het gezellige licht van TL buizen zonder beschermkappen zodat het om wisselen van doorgebrande buizen een makkie was voor de half debiele werkkrachten die in het kader van een regeling met het plaatselijk UWV werden ingezet. Niet alleen laag geschoolden, maar ook beroepswerkeloze academici met een psychiatrische achtergrond werden ingezet als doorgaans werk weigerende overtollige arbeidskrachten om deze categorie onbenullen te suggereren dat ze echt wel mee telden in de maatschappij.

Zeventig jaar geleden, toen mannen nog echte mannen waren, zouden ze als maatschappelijk uitschot rücksichtslos naar een werkkamp zijn vervoerd of abgespritzt met als etiket Auf die Flucht erschossen. Ja, dat waren nog eens betere tijden. De sociale outcasts gingen dik het werkkamp te Veenhuizen binnen en kwamen er uit als uitgemergelde concentratiekamp slachtoffers. De goede oude tijd. U zegt het; ik denk het.

Werkeloosheid is een zegen voor de bazen en wie tegen sputterde dan was dáár het loket van de WW. De baas heeft altijd gelijk en zo hoort het.

 

Zo nu en dan verscheen er in het Benevolente huis de zoveelste lege plek aan de wanden als er weer eens door een op de pvda stemmende sociaal relevante bezoeker het zoveelste doek was gejat. Er was geen enkele controle op de collectie en aan een boom zo vol geladen miste men één of twee doekjes niet.

De Nederlander met zijn ingekankerde calvinistische haat tegen alles dat de ambiance verfraaide had ten gevolge van honderden jaren geventileerde minachting voor kunstenaars in domineesland geen hoge dunk van de schone kunsten. Je hoort dat gekanker op kunst vaak van beroepswerke loze academici die hun onmin ergens kwijt willen raken en nooit een centimeter op zullen schiet en. De sukkels en de zuigers. Het leven een terechte rat race. Wie niet mee kon viel af. Lemmingen. De afgrond in. De enige troost een fles goedkoop boccht van de Aldi en een beduim eld porno boekje om bij af te trekken en de overdosis aan vrije tijd door te komen. Arme mensen zijn slechte mensen had ze altijd van haar vader geleerd, want anders waren ze niet arm.

Wat was Nederland meer dan een kleurloos transitoland zonder enig respect voor eigen identiteit, met een koningshuis dat uit familie van hele en halve halve nazis bestond. Een constitutionele monarchie van Mega steuntrekkers als kroon op een democratische schijn facade, maar in werkelijkheid een nepotistische dwangstaat die geen haar beter was dan een corrupt bestuur van een land van het centralistisch geleide voormalige Oostblok.

 

Stuk voor stuk waren de kunstwerken schilderijen van gemeen kijkende arbeiders met afgetrok ken groezelige rukkers koppen. Eeuwen lang gelooide incest gevallen keken de bezoekers aan. De onappetijtelijke werkers van het laatste uur op de afbeeldingen deden haar denken aan de tijd dat ze in Friesland woonde.

 

Zij keek vanochtend naar buiten en zag ze een uit het nest gevallen dood vogeltje liggen. Het leek wel op het geschoren pikkie van haar echtvriend in slappe toestand. Wat waren mannen toch lelijk van onderen met die gezwelvormige uitstulpingen tussen hun dijen. Hoe was het mogelijk at de homos pikgeil waren op die gezwellen en de klotsende ballen in de gerimpelde rulle balzak?

Dat moest ze toch eens vragen aan haar academisch gevormde partner die overal raad op wist!

 

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.