Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 mei 2013, om 12:48 uur
Bekeken:
456 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
281 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn naam is lotje, ik kom uit een gescheurd kapotje!"


Eerste koude persing

 

Ik ben nooit ziek. Hooguit om de paar jaren een verkoudheid als ik weer in contact ben, geweest met Hollanders, dat zijn vaak dragers van kwaadaardige ziektekiemen en versrpeiders van gassige dampen.

 Ik ben van koud gewalst ijzer, maar toch eerst rood gloeiend gesmeed op het aam beeld van de tijd en bespenkeld met olijfolie van de eerste koude persing, ook in moreel opzicht .

 

Dat is niet altijd zo geweest. Dat heeft zich langzaam aan in mij ontwikkeld. Op de lagere school was ik het ziekelijke, verlegen jongetje, doodnerveus, bang voor grote mensen, maar haalde de hoogste cijfers, lag verschrikkelijk met mezelf in de war door die constante dreiging van een vader en moeder die ik nooit gezien had maar mij in het slechtste weeshuis van Nederland wilde hebben. Ze voerden tot mijn eenentwintigste een oorlog tegen mij via advocaten en juridische procedures. Ze hebben allebei een periode in een gekkenhuis gezeten, misschien verklaart dat die onverklaarbare haat.

 

Maar het heeft je leven toch een vreemde draai gegeven?

 

Fred (nadenkend): Ach, dat is het lot. Soms denk ik wel eens: Mijn naam is lotje, ik kom uit een gescheurd kapotje!

Ik heb een onverwoestbaar geloof in het toeval, in het "onvermijdelijke". Als je iets nastreeft, krijg je het niet. Alles is mij altijd komen aan waaien. Als de afgrond onaf wendbaar leek, was er altijd wel een onverwacht telefoontje of een Aha Erlebniss. Een click; Een instant flash of lightning.

 

Met welke Nederlandse kunstenaars voel je verwantschap? Wie komt bij jou over de vloer?

 

Ik ging om met beeldhouwers, jazzjongens, guitaristen, niet met schilders, behalve met een enkeling maar dat spreekt voor zichzelf, die is niet uit te vlakken, bankwerkers, timmerlieden, schoonmakers, soldaten, homos, bisexuelen, sadomasochisten, communist en, occultisten, dichters noem maar op. Het Leidsepleingepeupel van de jaren vijftig, zestig. Maar als er een subsidie vretende kunstartiest komt aanwaaien, dan zeg ik: opzouten of je krijgt een stoot voor je eikel. Nederlands lees ik en veel Engels.

 

Zwart leren geselzweep 

 

Mijn ogen dwalen door het atelier. Ik zie een boek op de werktafel liggen. Over de volle lengte van de kaft kronkelt een zwart leren geselzweep. Ik lees de titel: "The House of Pain". En daar in kleine letters onder: "The strange world of Monique von Cleef, The Queen of Humiliation. A message to all human slaves. Written by the prominent Dutch author."

Fred: Fantastisch boek! Helemaal mijn genre! Toen ik nog jong was, en argeloos, nog in the silver sixties, had ik een geweldige bewondering voor de Parijs-Amerikaanse uitgevers, zoals de Obelisk-press, die het debuut van Henry Miller heeft uitgegeven. Die Monique von Cleef is een Nederlandse.

 Ja, dat wijf dat in New York een SM bordeel had voor rijke Amerikanen; sadomasochis me. Het is mij op het lijf geschreven. Zij is daar als een der eersten mee begonnen. Dat was een groeimarkt. Na WO II kwamen er allemaal Joden over de vloer die zich voor honderden dollars per uur lieten afzwepen om traumas te herbeleven.  Cocentratiekampje spelen met Meesteres Blonde Helga, de SM wolvin met haar wolven gebroed. Lekker leesvoer voor de ware liefhebber! Verhalen vlak voor het slapen gaan.

 

Ballenschaaf

 

Hoé schrijf en schilder je vragen ze me dan ? In Bondage en onder Discipline voor de ezel die roept? Iedere dag op de folterbank door je Meedogenloze Meesteres even langs de ballenschaaf gehaald om het contact met de werkelijkheid te houden?

 

Uitdaging

 

Zo is het. Het blijft een uitdaging. Ik kan elke dag een verhaal van wel tien paginas schrijven; Ik ransel het uit de toetsen, vandaar die typfouten en verkeerde spaties, gebrek aan alineas, enzovoorts. Het interesseert me geen moer of het er gelikt uit ziet. Dan ging ik in wel eens in een klein kuthotelletje in Limburg zitten, waar ik niemand kende. Alleen met een laptop. 's Morgens kreeg ik ontbijt met een eitje, las het ochtendblad, en dan ging ik naar mijn kamertje en schreef tot voorbij de middag. En tegen dat ik in zo'n hotel aan de bar nieuwe kennissen kreeg want ik ben een man met eeen enorme magnetissche aantrekkingskracht. Ik trok psychopaten een gekken aan als een magnet ijzervijlsel- en dat gebeurde verrekt snel in het bar en kroeg wezen - nou, dan was ik al weer weg. Veel gestoorde teven ook gezien.

 

 

 

Piet vol met poen 

 

 

Ja! 't Hangt van zoveel af, van je levensfeer en van je vrienden en vriendinnen. Geldgebrek werkt niet inspirerend. Wat dat betreft ben ik inderdaad een enorme, Bourgondische levenskunstenaar.

 

Ik moet de piet vol met poen hebben want een platvink zonder pietermannen er in is voor mij niks, dan word ik doodnerveus. Geld is mijn reddingsboei en mijn life line.

 

De zon schijnt verder voor niks, auto's wil ik niet.

 

Boten en vliegtuigen interesseren mij ook niet.

 

Maar één biefstuk tegelijk eten is alles wat je kunt. Eenvoudige levenskunst, da's een grote kracht van mij. Want ik laat mij niet ophitsen in het consumentenparadijs, door niemand niet.

Hahaha! Dat is ook weer een verhààl. Kijk eens, ik ben en blijf een jongen van de dikke pret, hè. Ik heb wel eens in de narigheid gezeten, maar ik ben er telkens opnieuw uit ontsnapt. Andere mensen dènken aan het doen van wonderlijke dingen. Nou, ik doé ze. Ik kan niet één ding doen; als ik alleen maar schrijf of schilder, dan ga ik dood. Ik schrijf en schilder uit het leven zelf, daar haal ik mijn materiaal. Het is een destillaat van de realiteit.

 

De avond is gevallen; in de kamer drijft een gedempte mist. Fred staat van zijn stoel op en kijkt een korte tijd grimmig uit het raam. Het lange praten heeft hem afgemat.

 

Heb je geen angst om "aan de grond" te lopen op je ouwe dag? Een zielige, achter gelaten, kapot gefeeste, afgeneukte, versleten ouwe man?

 

Kijk eens, als ik straks een ouwe lul word, als ik mijn omgeving ten last word, dan ben ik er vrij zeker van dat ik er een eind aan maak, dat ik er uit stap.

 

Zoals Hemingway dee?

 

 

Nou, een geweerloop in je bek zetten, zo'n bloedbad, neenee, dat geeft zo’n rotsooi voor de achterblijvers, ik geloof dat ik het met het water zal doen. Ik drink een fles rum en zwem de zee in naar de horizon als ik de zon in de zee zie zakken en ik kom niet meer terug. Onder het zingen van dat chanson van die kleine muis Piaff; Non je ne regrette rien! Heel netjes. Wat was er met vader? Nou, die is verzopen. Zonder spijt.

 

 

 

Hij begint te zingen: 'k Wou is was de broek van Hemingway, Hemingway, Hemingway, rook ik de hele dag aan zijn snee, de broek van Hemingway, hee!

 

Het is nu helemaal donker geworden. Twee poezen slapen dicht tegen elkaar aan op een stapel boeken. Het suizen van de waterketel wordt hoorbaar. Zwijgzaam nemen wij afscheid en laten de schilder/ schrijver achter, in sombere gedachten verzonken.

Buiten is het koud. En boven ons de volle maan.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.