Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 april 2013, om 20:06 uur
Bekeken:
397 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
199 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een klein geluk is geen geluk"


 

“Een klein geluk is geen geluk, een groot geluk ook niet!”

 

Hij wist dat hij die herfstdag in 1967 iets had moeten doen, maar toen hij staande voor zijn raam op twee hoog Catharina de Nieuwe Spiegelstraat  uit zag fietsen richting Rijksmuseum, stond hij daar als bevroren en voelde zich machteloos. Hij dacht aan de laatste woorden van Els: “Pas op voor vrouwen die je niet nemen zoals je bent, die zijn niet snel tevreden en nog sneller bij je weg”.

Els had veel van hem gehouden die jaren dat ze samen in Bloemendaal de kweekschool volg den, maar hij wist dat hij er niets meer aan kon veranderen toen hij ziek werd en ze nog een keer bij hem op bezoek kwam aan zijn ziekbed, afwerend, koud en alleen maar zei: ”Iemand die boeken van Remco Campert en Jan Cremer leest daar wil ik niets mee te maken hebben als christen”. Hij was volkomen weerloos door de hoge koorts. Ze voegde er nog aan toe: “Ware christenen kunnen niet ziek worden, dat staat in de Bijbel. Jij bent geen ware christen, daarom heeft God je ziek gemaakt. Ik denk niet dat er voor jou nog hoop is. De duivel heeft bezit genomen van je vlees. Zie maar dat je je bekeert, dan wordt je misschien vanzelf weer beter, maar zeker is het niet. En het geld voor onze verlovingsringen geef ik je hierbij ook te rug. Kun je er nog een paar van die walgelijk boeken over literatuur of schilderkunst voor kopen.De fotos houd ik, die zie je niet meer terug.”

De pijnlijke zweren in zijn keel die met een hevige vorm van de ziekte van Pfeiffer gepaard gingen hadden hem belet tegen te spreken. Die middag was hij voor het eerst een gemakke lijke prooi voor het vitriool van haar gerefomeerde haat en daarbij behorende minachting.

Hij was er van overtuigd dat hij die achterliggende jaren er alles aan gedaan had om haar te vreden te stellen. Elke zondag twee maal naar de gereformeerde kerk, naar weekenden van een fanatiek, obscure Pinkstergemeente in een vervallen boerderij waar hij zowel als Els werd uitgemaakt voor bezeten door vele demonen en duivelen, omdat ze zich modern kleedden, naar Jazz en pop muziek luisterden, boeken lazen, naar de bioscoop gingen, televisie keken en een hbo opleiding volgden. Evangelisatie bijeenkomsten werden bezocht in het hele land, navi gatorweken voor christelijk leiderschap tegen heug en meug bezocht en de wekelijkse bijeen komsten van de huisgemeente van haar ouders bezocht, mee gezongen maar geweigerd zijn handen al halleluja roep end omhoog te steken, zoals de aanwezigen, veelal half imbeciel, ge bocheld, op de been gehouden door steunkousen en krukken van het Groene Kruis. Een teken van de ware christen, zeiden haar ouders altijd verwijtend tegen hem. Als het maar met het kruis te maken had. In de voorkamer bij de suizende gashaar zat hij vaak met zijn voet onder de rok van Els en stimuleerde haar genitaal met zijn grote, goed getrainde teen, terwijl haar ouders in de achterkamer onder de zelf gefiguurzaagde lamp een Bijbelstudie lazen.

En op die herfstdag in september was zij voor goed verdwenen. Hij had alles, behalve een goe de reden om de volgende ochtend nog wakker te worden.  Hij herinnerde zich weer de vakan tie week bij Youth for Christ in de molen in Giethoorn, als ze elkaar ’s ochtends vroeg om ze ven uur buiten troffen en in de koelte van de vroege zomerdag wandelden en hoe de anderen hen benijdden. Een droompaar, werden ze genoemd. Een droom die sept. 1965 over ging in een nachtmerrie. Hij dacht aan de eerst seconde als je je ogen open deed en er iemand naast je ligt die onvoorwaardelijk van je houdt en steeds meer gaat houden, in goede en in slechte tij den.

Hij schonk een glas Bordeaux in, wetende dat hij lang zou moeten vechten  om die ene secon de terug te krijgen. Geluk was vluchtig als ether op de zakdoek van Gerrit de Ethernuiver en niet herhaalbaar…

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.