Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 april 2013, om 20:05 uur
Bekeken:
413 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
207 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fragment Dagboek van Genie "


 

Fragment Dagboek van Genie & Kunstenaar Fred van der Wal 1989

 

Dinsdag 29 maart 1989.

 

Alweer een stralende,zonnige dag.Er is gisteren een wandeling van ongeveer tien kilometer uitgestippeld en dat zal voor mij beslist niet mee vallen want mijn rechterschoen is stuk en de zool uiterst dun zodat ik steeds weer elke kiezel of steen  voel,maar ik zal niets laten merken.Het trajekt gaat dwars door bramenstruiken en overwoekerde bospaden.Ina schramt haar benen omdat ze een korte broek draagt.We picknicken bij een ruisende bosbeek.Wederom Rust,Reinheid,Regelmaat en Romantiek alom.André leest nog een aantal bladzijden uit het boek van Lewis.Om vijf uur zijn we weer terug op ons uitgangspunt en lopen naar het terras.Ik drink weer Pelforth Brune en vraag Hanneke naar de werkopvatting van Britt W.Zij en André hebben haar per slot van rekening jaren gekend.André blijkt zelfs eens om de hand van Britt te hebben gevraagd maar ze wees hem rücksichtslos af.Ik zeg dat ik vind dat André beter af is met Hanneke.Britt is een bitch.Die Zweedse teef!We drinken die avond nog een glas Bordeaux op de kamer van onze metgezellen.De fles is mijn grootste vriend.

 

Woensdag 30 maart 1989.

 

Stralend zomerweer.Eensgezind gewandeld langs het meer.Hanneke en André gaan zitten op het verlaten strand en wij lopen door naar Blaisy om een model chalet te bekijken en overwegen het aan te schaffen.Terug gekomen gaan we weer op het vertrouwde terras zitten en drinken glazen cola en kopjes koffie.Om een uur of twee lopen we terug naar het hotel.De rechterzool van mijn zilverkleurige,modieuze sportschoen blijkt dwars door midden te zijn gescheurd.Ik kan langere tochten niet meer maken helaas.Bovendien waren de lichte sportschoenen toch al totaal niet geschikt voor bergwandelingen met al die scherpe,uitstekende stenen.Ik had André zijn raad moeten opvolgen en bergschoenen moeten kopen.Sla de raad van een expert nooit in de wind!Dit is geen doen.Iedere wandeling is zo een marteling en zo masochisties ben ik nu ook weer niet dat ik voortdurend wil lijden voor andermans wandelwellust tijdens een zonnige vakantie.Ina en ik rijden naar Ourroux,tien kilometer verder op.Een kerk,een paar huizen,twee cafés en een bakkertje.That’s all,folks!See you later in the bar!Welke bar?Er is helemaal geen bar!Om vier uur weer terug.André zit nota bene met mijn American Footballpet op zijn kop in de zon.Op de pet staat met grote oranje letters Giants.Hij leest “Brieven uit Calcutta”van Moeder Theresia.Ik vind het allemaal prachtig die menslievendheid, maar het interesseert me maar weinig wat die ouwe roomse teef uitspookt.Mijn horizon is nu eenmaal net iets beperkter wat de medemens betreft.Volgens mij vergeestelijkt André met de dag.Komt het door de overvloedige zonneschijn?Daar smelten de hersens van,zegt men.Ina speelt met een pluizige,rode speelse kat op het grasveld.Landleven alom.Kon dit maar eeuwig duren.Ik vertel Hanneke en André dat onze kater Duckey eerst rooms katholiek was maar dat hij toen hij bij ons in huis kwam zijn dwalingen ging inzien en kalvinist werd met een grote K omdat hij een kater is en geen katje.Zijn zwarte vacht trekt hij nooit uit,vooral niet als hij als ouderling in de kattenkerk op zondag moet optreden als ambtsdrager in de zwarte kousen kattenkerk.Hij is niet helemaal zuiver in de leer omdat hij nooit voor het eten bidt omdat hij weet dat hij 't toch wel krijgt zonder veel gemiauw.Hij heeft ons miauwend in wollige kattentaal eens bekend dat hij van het wekelijkse ouwels vreten in kattelieke kerk gaten in zijn kattenkiezen kreeg en het heel benauwd had door die smerige wierrook dampen.Ik vul een bon in voor tien maal een exemplaar van Vrij Nederland voor f 25,- en vier weken NRC voor slechts f 14,-.Ik heb zin om weer in mijn atelier aan het werk te gaan in plaats van deze tamelijk zinloze vakantie uit te moeten zitten in zalig niets doen.Het dolce far niente van kut met krenten!Eigenlijk heb ik een grote hekel aan vakanties.Net als Elseviers Pierre Vinken.Die immer Bezige Bij.

 

Donderdag 31 maart 1989.

 

Stralend weer.Ontbijt buiten in de stralende zon.Naar het Lac des Settons.Drinken koffie in de tuin van het hotel.Wandeling dwars door het bos,langs dorenstruiken,beken en over prikkeldraad en bospaden.Eten in een hotel ergens onderweg.Om half negen pas weer terug.We gaan vroeg slapen.

 

Vrijdag 1 april 1989.

 

Vertrekken om negen uur voor een lange rit van Chamard naar Antwerpen via Vézelay en dat is een grote omweg waardoor we te laat voor een hotel in Antwerpen zullen aankomen,maar André zet zijn zinnetje weer eens door tegen onze raadgevingen in.Een gevoel van grote ergernis bekruipt mij.Er is de een of andere roomse kerk in Vézelay en die moet door André beslist worden bezienswaardigd tegen onze zin in.Om half acht zijn we hierdoor pas in Antwerpen,veel te laat om een hotel te boeken.Met veel moeite vinden we een kamer met vier bedden ondanks dat het hotel eigenlijk al gesloten was.Eten in een pizzeria in de uitgaansbuurt.André kijkt bedenkelijk als we langs de vele discotheken lopen.Hij vindt het allemaal erg zondig.Ik niet.Na het eten gaan we nog even naar Het Elfde Gebod,dat we hem en Hanneke beslist willen laten zien als bezienswaardigheid.André protesteert al voor we er naar binnen gaan omdat er Roomse Heiligenbeelden staan.We gaan binnen aan de grote ronde tafel zitten.André trekt een gezicht als een donderwolk waar een schuit met zure appelen psalmzingend uit tevoorschijn komt.Hij protesteert tegen de 19-e eeuwse,mooi gevormde en gekleurde heiligenbeelden.Ina en ik zien het probleem niet helemaal.Het is alleen maar een curiositeit,maar  André ziet het als grove ontheiliging.Plotseling is hij als orthodoxe kalvinist weer op onbegrijpelijke wijze pro orthodox rooms katholiek en vindt het allemaal maar een schande.Ina en ik vinden dat hij,zoals wel vaker geschiedde, zit te kwezelen,te zeuren,te zeveren en te zemelen.Bovendien zijn sommige van de beelden artistiek en knap uitgevoerd.Het is de laatste keer dat we met hem op vakantie aan,besluit ik.We verschillen teveel van opvattingen over wat wel en wat niet gepermitteerd is.Lachen is geen misdrijf of tijdverlies!

 

Zaterdag 2 april 1989.

 

Ontbijten om negen uur.Kleine onweerswolk André is weer even wat opgeklaard omdat hij mag eten.Hij vraagt onze auto te leen om Hannekes broer te bezoeken.Belediging nummer twee.Ina staat het hem grootmoedig toe,maar merkwaardig is het wel.Het is zijn manier om te laten weten dat hij schijt aan ons heeft.Ik koop een Telegraaf.Ina koopt op een rommelmarkt wat oude spulletjes.We gaan bij het Rubenshuis zitten en eten ijsjes.Drie mooie mannequins van Mecks geven een modeshow op straat.Ik fotografeer ze uitvoerig.Om half zeven zijn Hanneke en André weer terug.We lopen door de hoerenbuurt van Antwerpen naar het hotel.Er zitten veel smakelijk ogende exotiese,geblankette tiepes achter de roodverlichte ramen.André blijkt zijn portefeuille en giros vergeten op het adres waar hij die middag geweest is.Na heel veel heen en weer bellen blijken ze bij het grenswisselkantoor te liggen waar we langs zullen rijden.André biedt aan morgen vroeg zelf de papieren te gaan ophalen.Voor de tweede keer wil hij onze auto lenen.We eten bij De Ware Jacob,een klein restaurant met in het midden een ronkende,rood gloeiende kolenkachel die hoog is opgestookt.Het is vrij koud in Antwerpen en de overgang van uit de warme Morvan is te groot om vrolijk over te worden.Het was daar zo warm dat je ‘s avonds gewoon in je overhemd buiten op het terras kon zitten.Ik eet een pepper steak met veel trappistbier en rode wijn.We lopen door een winkelstraat terug en voor een etalage staat in smoking de literaire beroeps biseksueel Adriaan van Dis.Zijn grote,weke,grijze babykrullenkop valt op.Hij draait zich verontwaardigd half om als ik zeg:”Hee,dat lijkt Adriaan van Dis wel!”Zijn naam is blijkbaar langzamerhand heilig verklaard.

 

Zondag 2 april 1989.

 

Een bedekte lucht.André gaat om acht uur ‘s ochtends met onze auto in Hulst zijn papieren ophalen.Om tien uur is hij terug en we vertrekken naar Holland.Om half een komen we aan in Wageningen.Het gezelschap dat we daar aantreffen bestaat uit verkalkte bejaarden.André en Hanneke vallen goed bij het gezelschap.(Keurige,jonge mensen met een overheidsbaan en zo goed in het pak!)

Om twee uur rijden we naar Leeuwarden en zijn half vijf thuis.Duckey springt miauwend van vreugde over onze thuiskomst in het rond.Ina belt Natasja en Misja dat we terug zijn.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.