Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 maart 2013, om 20:36 uur
Bekeken:
368 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
195 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 9)"


Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 9)

 

Ik wil niet discrimineren, want ik vind het echt prachtmensen, die flu welen panters uit Suriname of de Antillen, mannen of vrouwen, makat mij niets uit als bisexueel, ik houd van alle mensen, maar onze zwarte medebroeders zijn toch niet de allerslimste. Dat bleek wel toen ze de BMW van kunstschilder Rob Scholte abusievelijk op bliezen terwijl ze de auto van advocaat Hammerstein moesten hebben.

Ze hadden zich in een letter van het nummerbord vergist, dat heeft Scholte toen zijn onderbenen, lul en ballen gekost, plus de in aanbouw zijnde baby bij zijn bisexuele vriendin Mickey H., die is toen voor het gemak op wijven over gestapt, die hebben ook geen lul en ballen zegt men en z ekoos voor de vrouwtjes omdat ’t in de mode was en als ik dat iemand niet gun dan is het Scholte wel, want ik vind ‘m een pracht schilder.

Ik ging wel eens bij ‘m langs op Tenerife waar een andere vrijetijds kunstschilder, de gepensioneerde tekenleraar Jan van Loon, die ik dankzij zijn lange kunstbaard altijd de oppersmurf noemde, een vakantiehuisje had, maar wat die maakte was ouwe meuk in de trant van It’s Trad, Dad! Kunst voor gristendemocraten en boven de schoorsteen als het bij het behangetjes en de gordijnen past, dan weet je het wel. Rien Poortvliet en con sorte. Allemaal gereformeerde glimpiepers van dertien in een dozijn.

 

Ik ging het assortiment van mijn handelswaar verbreden. Na hasj, valium, mescaline, LSD en opium ben ik voor de broodnodige af wisseling toen pep gaan dealen. Mijn klanten kwamen zelfs uit Leeuwarden.

Een zo’n halve zool beweerde dat Bennie B., de kickbok ser, die toen in een olievat is gedumpt, te kennen en nog tegen hem in de ring had gestaan, maar ik weet zeker dat het bluf is, die gozer had een dikke pens en kromme poten, die sloeg geen deuk in een pakje boterzachte halvarine. Hij had tegen de grootste amateur van een Friese kickboks club nog niks gemaakt en ik kan het als ex-karateka weten.

Ik kende een collega dealer die zich had laten inschrijven bij de kamer van koophandel als groothandelaar in chemicaliën en medische appara tuur. Onder die vlag leverde hij grondstoffen voor gifgas aan Irak, daar werd hij slapend rijk aan.

Later bleek hij ook nog informant voor de BVD, zodat hij ongestoord zijn gang kon gaan zo lang hij inlichtingen gaf over zijn klanten. Hij kocht  als bijhandel bij Brocades NV honderden kilos pervetine, amfe tamine, meprobamaat, diazepam, oxazepam en dolfirantabletten, zoge naamd om dat uit te voeren naar derde wereld landen, want in Nederland vragen ze voor de zekerheid wel even wat je met die grote voorraad van plan bent.

Je moet je handel kunnen verantwoorden, dat spreekt bijna vanzelf in een land dat helemaal paranoïde is wat drugs betreft en Amerika in alles achterna loopt. Het spul werd dan bij de douane aangeboden met de juiste formulieren, alles gaat officieel, en die man heette van zijn achternaam Knevel, misschien was hij wel familie van die gereformeer de glimpieper van de EO, en die speelde het spelletje helemaal mee, want hij had geld nodig omdat zijn ver loofde Monique uit Haarlem met haar dubbel F cups nogal hoge eisen stelde voor hij bij haar in mocht.

Ze wilde op haar zesenvijftigste met een witte Mercedes worden opge haald, voordat er geneukt werd, van dat soort flauwekul die je in de Boeketreeks leest.

Nou, daar hoef je bij mij niet mee aan te komen! Sommige vrouwen worden nooit volwassen, anderen laten zich op een flatje in een probleemwijk in Zeist door een gehuwde huisarts een kind en een oor aan naaien en kiezen volgens de zeventiger jaren mode voor het BOM moederschap, daar heb ik grote minachting voor.

Over dertig jaar zitten die nog in die flats die ik altijd betonnen zelf moord dozen voor suïcidalen noem, want het regent er tegen kerst en oud jaar mensen van het dak af naar beneden tussen de vulliszakken die van de balustrade naar beneden worden gegooid.

 

Die douane ambtenaar leverde dan alle stempels en hij kreeg daarna zijn kluit, waarmee hij zijn lul kermis kon laten vieren in de openbaar toegankelijke lustgrot van Moniekje, want die was er niet vies van als bijstandsvrouwtje en had overal zo haar vriendjes zitten voor haar bij verdiensten in Kennemerland. Een Haarlemse advocaat is daar financi eel nog aan ten onder gegaan. Iedereen is per slot van rekening te koop, dat is geen wereldnieuws.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.