Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 maart 2013, om 20:25 uur
Bekeken:
391 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
210 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 8)"


Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 8)

De Luger lag in mijn Jaguar, dat wapen heb ik hier in Frankrijk nog, daar sta ik mee op de foto, daar sjouw ik mee over ons landgoed, want je weet maar nooit wie je tegen komt, dat pistool heb ik gekregen in de zestiger jaren van een bejaarde, hoge S.S.-er, een kennis van de verta ler van Mein Kampf, die in Duitsland woonde, die mij verzekerde dat hij daar hoogst persoonlijk heel wat Russen mee om heeft gelegd, dus daar kleeft hectoliters bloed aan en dat maakt het wapen indrukwekkender dan een nooit gebruikt vuurwapen..Niet dat het mij verder iets uit maakt wie er mee afgemaakt werd met een nekschot; een vuurwapen is een vuurwapen. Niet meer dan een werktuig. Een dood weermiddel. Ik sta daar neutraal tegen over.

Ik kwam indertijd (1962) met mijn vader nog wel eens in een café in Gent waar veel ex-oostfrontstrijders en S.S.-ers samen scholen en was daar populair vanwege mijn blonde haar en mijn politieke opvattingen op kunstgebied. Ik was namelijk voor het realisme  en dat is nu eenmaal een nazi relict zeiden de abstract schilderende communistische salon schilders en linkse kunstknakkers altijd.

Ze zeiden tegen mij: “Wat jij wilt op kunst gebied, dat wil de Hitler ook al en kijk eens wat er van terecht gekomen is!”

Dan zei ik in die Gentse kroeg dat het nooit te laat was en dat het klimaat zo kon om slaan, dan lachten ze zich een bult, dat vonden ze een geweldige bak en bestelden nog een liter Schapps mit Bratwursten. Ze vonden mij een echte edel Germaan, omdat ik Arno Breker een top beeldhouwer vond, de culturele smaak van Goering  okee en de aquarel len van Hitler lang niet slecht, dus ik had altijd vrij drinken en kon al les krijgen wat ik wilde als ik uit volle borst het Horst Wessellied met gestrekte arm mee zong of het nazi soldaten lied Lillie Marleen.

Daar had ik helemaal geen bezwaar tegen na vijftig pilsjes en laarzen bier, dan vertelde ik dat het Nederlandse verzet gewoon een stelletje amateuristische criminele padvinders waren geweest die onder normale omstandigheden het cachot of het gesticht in waren gedraaid, dat ging er in als koek. Als ik genoeg op had ging ik recht op staan, klakte met d ehakken van mijn glimmend gepoetets zwarte laarzen en schreeuwde overspanne: Als der grosse AH had gewonnen aten w enou niet met dat import allochtonen probleem. En daarna begon ik dan te razen over de Endlösung en de immigratie poltiek, dat het fort Europa op slot moest met de loopbrug omhoog gehaald en de kanonnen van af d ekantelen op het affuit in stelling gebracht met de vuurmond gericht op nieuw komers, dat het uit moest zijn met die massale import. Ik schreeuwde door tot ik schuimbekkend op de grond viel. Hoe ik een paar jaar later verzeild raakte in extreem rechtse kringen is weer een verhaal apart.

Dus ik zit zo ontspannen te dealen met die Surinamers op die derde eta ge in de Javastraat. Ik gaap wat alsof ik mij verschrikkelijk verveel, maar ondertussen; en in eens doe ik alsof ik jeuk heb aan mijn onder been en pak ik een met dum-dum munitie geladen punt 38 uit mijn ok selholster en zeg met een grafstem:”Sorry, boys, nood breekt alle wet ten. Ik zit toevallig net een beetje krap, weet je en jullie lijken me nog al goed bij kas. Ik pak het geld en de stuff, weet je. Je hebt drie secon den om te moven en anders schiet ik je door je zwarte kroeskoppen, stelletje kleine hoerenlopende klootzakken, die mij een beetje denken te rippen.”Je begrijpt: totale paniek en verwarring bij die knakkers. Ze begonnen te schreeuwen:” Doe weg, man! Doe weg, man! Ga nou gauw een beet je zoek raken, man, met dat schietijzer!”Zweetdruppels parelden op hun huid en ze begonnen helemaal te shaken. Ze staken hun handen omhoog en durfden zich niet meer te bewe gen. Ze dachten: die gast is helemaal gek van de coke geworden, die schiet ons zo meteen over hoop. Kijk, daar krijg ik een echte kick van. Ik heb ze als cadeautje toen wat extra strips valium mee gegeven om te kalmeren, dat hadden ze wel nodig ook.  Ze bedankten me na afloop nog duizend maal dat ik ze niet had afgeknald.  Zo zijn ze ook wel weer.  Natuurmensen.  Ruwe bolsters, blanke pit.  Ik heb ze nooit meer terug gezien.  Ze zijn naar een andere dealer toe gestapt, hoorde ik.

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.