Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 maart 2013, om 20:12 uur
Bekeken:
370 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
242 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunst en sex liggen in elkaars verlengde (deel 4)"


 

Kunst en sex liggen in elkaars verlengde (deel 4)

 

Vanzelfsprekend dat die kunstenaars en –essen altijd zo geil zijn als een kuipje smeerbare halvarine

 

Men kon immers nooit weten,vertelde de communistiese contraprestatie kunsten maker B.H.(Ben Haring, afgekort de beha van de Amsterdamse kontraprestatie kunsten ma kers)die ik altijd de bustehouder van de gesubsidieerde realistiese kunst noemde.

Morgen zouden de Russen er kunnen zijn volgens hem en als hij dan de taal goed kende kon hij onmiddellijk een goed betaalde funktie en een milieu vervuilende twee takt Trabant  of misschien zelfs wel een Volvo krij gen,net als in Oost Duitsland  bij de nieuw op te richten Kulturkammer.Een salon kommunistiese kinderhand was in die tijd gauw gevuld.

Ik nam mij voor als het zo ver kwam mijn punt 44 uit het vet te halen,te laden met dum dum kogels in  het hart verwarmende  verlammende Indiaanse curare zenuwen vergif gedoopt en met een paar bruin verbrande tof fe,rechtse maten (De met veel goud behangen gebroeders Bertus en Rokus Stijgerpijp van het gelijknamige schoon maakbedrijf  Stijgerpijp en Co met de jongste bediende Beer Boegschroef.

Geen familie van de bekende Boegschroef!) van de sportschool enkele adres jes langs te gaan als het zo ver zou komen!

De jaren zestig waren jaren waarin je van iemands uiterlijk kon aflezen welke krant hij las of welk beroep hij uitoefende en dat is gelukkig veranderd.

Onder het huidige E.O. volkje,toch niet het meest losgeslagen,swingende deel van ons vaderland,is het sinds enige tijd bon ton om die afschuwelijke aan de Ame rikaanse ghettokultuur van de zwarte achterbuurten ontleen de gospel en negro-spiritual relipopmuziek te om helzen en die teringmuziek en kolereherrie als hoog staand kultuur ideaal te beschouwen,maar het is een hol,krachteloos derivaat van de kultuur loze cocacola diktatuur.Ik voel veel voor de oprich ting van een instituut tot behoud van de Nederland se historiese kultuur,waarvoor kunstenaars een zwaar toelatingsexamen moeten doen en althans in tenminste één oosterse vechtsport een eerst kyu moeten hebben behaald om zich weerbaar te kun nen opstellen tegen de totale degeneratie.Een soort nieuwe kultuurkamer,ter behoud van goed vader landse waarden met als kwaliteits kriterium de pres taties uit de zeventiende eeuw.

 

Wat staat U verder nog voor ogen ter sanering van de Nederlandse kultuur?

 

Wat mij als beeldend kunstenaar voor ogen staat is schilderijen te maken die op zichzelf staan,die in de alledaagse praktijk door de allergrootste imbeciel met vallende ziekte en zo’n wielrennersvalhelm op met het kwijl en de kots gestaag langs de bevende  mondhoeken omlaag druipend, nog kunnen worden begrepen.Zelfs je liefste vijand moet het nog kun nen vatten.En ook die kultuuranalfabete gerefor meerde sukkel,die niet al te slimme hoofdmeester ener  christelijke lagere school te Zuidwolde,die veel liever veeboer was geworden met zijn zwaar brillende, oersaaie, grijze, onappetijtelijke volgzame, bekrompen,masochistiese vrouwtje,die slaafse,on derdanige hond,die akulturele melkkoe zouden  het moeten kunnen verstaan zonder de encyclopedie te raad plegen.U ziet:ik heb heel wat compassie met de onder ontwikkelde gestoorde mafketeliaanse min kukeliaanse medemens van dertien in een dozijn. Affijn,een kut is geen konijn,sprak Cor S., medewerker van een groot Apeldoorns verzekerings bedrijf al in die hete zomer van 1962 in de Kenne merduinen,toen ik als vakantiebaantje samen met hem aan een weg werkte.

 

Het publiek van de beeldende kunstenaar is maar heel klein.Hij kan de loop van zijn eigen,kleine geschiedenis nauwelijks of niet beïnvloeden,net zo min als een treinmachinist,laat staan de wereld his torie.Als in een onderdeel van een sekonde door een bovennatuurlijk ingrijpen alle schilderijen ter wereld plotseling zouden verdwijnen of ins blaue hinein oplosten zou daar geen haan naar kraaien, maar als Veronica een half uur stopt met die takke en teringmuziek,betekent het vragen in de kamer door de Socialistiese Partij,revolutie vanaf de bouw stijgers en stakingen,geleid door plat pratende vakbonds voormannen als Bertus Stijgerpijp en Tinus Tussengas met getatoeeerde sportschoolmus sels als kabeltouwen.Het ontbreekt de kunstenaar, als hij niet puissant rijk is en zelfs dan nog,kijk maar naar Mister Pootloos Rob Scholte,aan machts middelen.Het penseel is  niet machtiger dan het zwaard en zeker minder efficiënt.Op zijn best is het maken van een schilderij een superieur,maar heel vrijblijvend spelletje.Niet meer dan de ongekamde franje van een versleten Perzies tapijt op een twee dehands rommelmarkt.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.