Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 maart 2013, om 08:32 uur
Bekeken:
408 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
213 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"What a day for a daydream (deel 4)"


WHAT A DAY FOR A DAYDREAM (DEEL 4)

  

Onderstaand verhaal laat de wereld van dominantie en volgzaamheid zien in het sadomasochistisch gebeuren met al zijn lusten en lasten voor de ware liefhebber c.q. liefhebster van het genre. Auteur dezes is een liefhebber van seksjuweel dominante vrouwen die weten wat de mannen toe komt; de kussen van de zwiepende zweep ,de boeien, de koorden,  de onvoorwaardelijke onderdanigheid , de volgzaamheid met hard e hand, het sociale matriarchale contract van de zelf gekozen slavernij in aanbidding van het eeuwig vrouwelijke met bloed ondertekend...

 

Bovendien ging het me toch al een lieve duit kosten en wilde ik waar voor mijn geld! Het werd gewoon veel te begrotelijkals regelmatige vreemdganger die elke keer weer de poen op moest hoesten en valse facturen uitschrijven om het vrouwtje thuis kalm te houden.

Onderdehand besteedde ik per jaar minstens een ton aan de vrouwtjes die graag in luukse baadden, daar waren het ook vrouwtjes voor en als tegen prestatie mocht ik dan lekker in hun k*t en kont knijpen zo lang ze maar terug knepen. Ik was een echte billofiel. Zo lang er maar een kontje aan zat was het okee. 

Nogal logisch voor een billofiel. Zijn kapitaal smolt als sneeuw voor de zon weg door al zijn escapades. Geld bleef rollen door zijn afwijkende hobby. Hij redeneerde heel simpel:

Voor niks ging de zon op en trad een bijstands uitkering in werking. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar!  Money makes the world go round. Geld was niet voor niks rond. De munten zouden en moesten rollen. Geld en genot lagen in elkaars verleng de. Een oeroude wet.

Je had in de fifties een film de man with the golden arm over een herowine junkie die zijn arm voor tienduizende dollars vol spoot. Ieder zijn lol zei de boer en hij sprong op het varken.

Nou ik was dankzij mijn SM hobby met betaalde meesteressen langzamerhand vaste prik the man withe the golden Dick en na afloop noemde ik mijn behandelde geslachtsdelen Little Red Rooster want ik was totaal beurs en gekneusd.

Ik was zo vaak een geroosterde boterham na afloop van een sm sessie dat ik lang zamerhand wel gewend was aan wat schade aan mijn lijf. Hoe vaak ging ik niet strompelend naar huis.

Nog net niet zwart geblakerd maar wel aangebrand en nog niet gaar. Ik kende een gevoelsgenoot die pas klaar kwam als zijn billen na een zweep sessie er uitzagen als malse biefstukken en dan eiste hij ook nog dat er peper op zijn klapstuk werd gestrooid en gesnipperde uitjes om het zakie te fruiten en daarna nam hij business class vliegticket naar Timboektoe toe om een megadeal af te sluiten. Laten we eens gek doen, zei hij vaak bij een plotselinge opwelling.

 

De commerciële Juliette Gréco die ik had besteld pakte een staaf met aan beide kanten leren riemen uit de koffer vol verschrikkingen haalde. De staaf was veertig centimeter lang en de metalen gespen aan beide kanten rinkelden toen ze deze los maakte.

Ze knielde zwijgend voor mij neer, bevestigde een leren riem rond mijn beide enkels en beval me streng op te staan. Ik gehoorzaamde. 

Het was helemaal geen onaangenaam gevoel. Integendeel! Waar normale mensen een ongemakkelijk gevoel van gevangenschap zouden ervaren betekende geboeid worden voor mij de ultieme vrijheid. Was ik een abnormaaltje? Nee hoor, helemala niet! Hele volksstammen wilde zich laten onderwerpen.

Ik realiseerde dat dit mijn bestemming was.

Ik had mijn ingehuurde Juliette Greco gevonden!

Heel even leek mij de S.M. sessie één grote grap!

Er schoot mij een chanson te binnen van Piaff: Non je ne regrette rien. Dat rare zangeresje, die verkreukelde krant met dat smoel van ouwe lappen, die zingende dweil. Wat een ramp. De afknapper van de week. Nee, dan kon je nog beter deze Meesteres hebben. Had Gréco niet die Serge Gainsbourg geneukt? Voor Fransen was sex hetzelfde als bij ons elkaar een natte hand geven. Wat zong die Gréco ook weer? Ik wist het niet meer.

Toch daagde er iets van Greco in mij. Er schoot mij een titel te binnen.

Je hais les dimanches, maar daar kon ik verder ook niks mee, het was helemaal geen zondag, het was maandag en meer een blue monday dan een zwarte zater dag, die voor mij misschien nog kon uitlopen op een ruby tuesday als ik de volgend eochtend mijn rug, billen dijen buik en borsten zou bekijken in de spiegel en de lange rode striemen van de zeweepslagen zou bewonderen bij mijzelf, de sieraden van het sadomasochisme zoals ik ze altijd noemde in voor alle zekerheid vast legde met mijn minolta motordrive voor het nageslacht en mijn biografen die dan genoeg materiaal in handen zouden hebben om me te kenschetsen als ware seksjuweel slaaf. Je moest toch wat om je reputatie als kunstartiest waar te kunnen maken in onze moderne tijden.

Ze beval mij een paar stappen te doen.

Ik ontdekt dat dit alleen maar mogelijk was in een aantal moeilijke, kleine,kromme pasjes. De beide knieen buigen had geen enkele zin; de staaf en de leren riemen vereisten slechts passen met gestrekte stijve benen alsof ik een robot was.Het ging alleen als ik op de ballen van mijn voeten meedraaide bij elke stap terwijl ik met mijn schouders stuurde. Deze ingewikkelde moeizame wijze van bewegen vergemakke lijkte mijn gang een klein beetje,maar niet al te veel. Ik voelde mij een beetje als het pas ont waakte monster van Frankenstein dat aaan de leiband van zijn Meesteres leert lopen.

Vervolgens trok ze een lange, brede, zwarte leren riem uit de koffer.

“Hou je armen zo, slavenhond,” zei ze kort en scherp.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.