Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 maart 2013, om 08:50 uur
Bekeken:
480 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
209 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Meneer de voorzitter D.P. is toevallig lid van de Kennemer Kliek"


 

Meneer de voorzitter D.P. is toevallig lid van de Kennemer Kliek , dan weet de goede verstaander waar ik van spreek…

 

Fred van der Wal: ‘Een geweldig bestaan, dat kunstenaarschap. Ik teken er vierkant voor!’ (deel 2)

 

 

door Coby Kattendijke uit Grootegast

 

“Mijn laatste boeken roepen bij elke lezer tot  eigen verbazing ‘de schitterendste reacties op’ zegt hij”.

Nee, dat is onze ras artiest niet gewend. Hij voelt er zich goed bij. Zeer goed.

Zelf beweert hij: “Ik blijf natuurlijk wel bij de les en een enorme Einzelganger aan de boorden van de Ganges en de Tyfus. Zo nu en dan rammel ik een blues op weemoedige wijze uit mijn digitale piano, maar meneer…van een bedroevende kwaliteit”.

 

Waar ik mij thuis voel?

 

Heel eenvoudig; in een unversum van bederf en verval, weemoed, glühwein, bloed en bodem filosofietjes, ressentiment op elk vlak en optredens van deblozende,  vrolijke Tiroler Holzhackerbuben in vetleren korte broeken met kruisbanden, grasgroene hoedjes met een Gemzenveer. De volle bak dus.

Ik ben onderdehand natuurlijk wel dag en nacht in de weer met een fijne blocnote en een dictaat schrift. Ik bedoel maar; toen ik laatst na een after party stomdronken op straat met mijn accordeon werd aangereden bleek de automobiel total loss en ik mankeerde niets, maar daarna heb ik nooit beter accordeon gespeeld.

Nogal logisch dat mij niets over kwam. Net op tijd achter een gietijzeren ouderwetse lantaarn paal verscholen.

 

De manuscripten hoopten zich op. Kasten vol.  Ik kon het niet laten liggen.Op een geven ogenblik moet je wel. Je kunt niet anders of je wilt of niet.

Ik schrijf omdat ik het niet alten kan en confereer het liefst met powetiese gevoelsgenoten van de vrouwelijke kunne achter een conifeer omdat coniferen mij pas echt iets te zeggen hebben. De rest? Hou nou toch gauw op; allemaal anderhalve man en een bescheten paardenkop.

Hoe ben ik niet me ongans geschrokkent oen ik voor hete erst een knol van de Heinkene fabriek zag wateren. Er schoof een soort kachelpijp uit dat beest en toen ving een onaangenaam geurende Golden Shower aan en even later een hoop geelbruine vijgen als toegift uit het paardenhol.

Weer keek ik naar die paardenlul en wist zeker dat alle volwassen mannen ook hetzelfde formaat moesten hebben.

Ik weet dat nu eenmaal doordat dat ik de wijsheid toevallig in pacht heb en die laat ik mij niet afnemen.

 

Als ik ook maar één dag niet schrijf voel ik mij fysiek en psychisch hogelijk onwel. Het negeren van stoptekens van de polietsies is mij op het lijf geschreven. Ik erken wet noch gebod. Moeders, hou je dochters thuis. Losse handjes. Perverse opvattingen. Gore streken ook.

 

Nu heb ik altijd heel veel gehouden van Conny van den Bosch met: Ik geef je een roosje mijn roosje. Nog voortdurend moet ik een traan weg pinken. Het zegt de lezer genoeg. Collegas duw ik als goed gelovig gristenmens ook niet langer uit een rijdende trein, want waarom zou je.

 

Maar het zit Fred van der Wal helemaal niet dwars dat hij nooit een prijs, subsidie of stipen dium kreeg.  Niet dat hij het ooit aangevraagd heeft, want meneer de kunstenaar vindt toe vallig wel dat hij het op een zulveren presenteerblaadje moeten krijgen aangereikt door een hoogwaardigheidsbekleder van het minsterie van WVC , een persoon die zich ondanks zijn geëxalteerde positie en koket vorm gegeven gouden tressen op het uniform need’rig dient op te stellen anders is dáár het gat van de deur.

 Zo is meneer van de Wallen ook wel weer in al zijn van eenvouds verlichte waat’ren, zoals hij op powetiese wijze verklaart.

 

Erkenning van die kant van de overheid zet helaas geen zoden aan de dijk. Alleen, er zijn tegenwoordig zulke interessante bedragen aan verbonden in het prijzen sirkwie waar je duizelig van wordt. Een tonnetje of wat is niks meer voor de heren en dames kunstenmakers’

Lid worden van de NABK doet hij eenvoudigweg niet omdat hij door de geborneerde voor zitter David Polak tijdens een party in de Bourgogne werd bejegend met een dedain dat onze kunstartiest zelden heeft mee gemaakt. Enfin, meneer is lid van de Kennemer kliek van per ongeluk omhoog gevallen Mercedes en BMW rijders, dan weet de goede verstaander waar ik over spreek.

 

Gesprek met een vreemdeling die verdwaald is zeker in het artistieke plantsoen.

 

De bediening in Freddy van der Wallies Bar van een groezelig achteraf hotelletje waar de kamers per uur voor de ontuchtigen onder ons verhuurd worden en een breed uitgebouwde hoogblonde madam tiepe Karin Bloemen met haar varkenspoten en driezits canapé zitvlak met bijbehorende uitgelubberde brak water mossel  die vorsend de setting overziet en de spaarzame klandizie met een arendsblik beschouwd.

 

Als het glas wiskey on the rocks  van  onze geniale kunstenaar (Fred van der Wal) bijna leeg is, schiet een kelner naderbij om de schrijver/schilder opnieuw van dienst te kunnen zijn.

 

Het kan diens goedkeuring niet wegdragen.

 

Op bekakte toon laat hij zijn afkeuring blijken en vraagt waar de bitterballen blijven.

 

‘Wat doet U nou weer? Nee, zeg, wacht even, waarom neemt u eigenlijk mijn glas mee? Dat is toch hóógst merkwaardig? En wat moet die uitgewoonde doos achter de tap daar eigenlijk? Heb ik wat van haar an?’

 

 

 

Het is dat de schrijver van in een joviale bui is vanwege alle goeds dat op zijn pad komt. Nu komt de kelner er vanaf met een luide reprimande en druipt af met de staart tussen de benen.

 

 

 

De afspraak met de schrijver/kunstschilder, ooit befaamd om zijn practical jokes en rake one liners, kwam niet zonder moeite tot stand: Fred houdt zich tegenwoordig principieel telefo nisch onbereikbaar en wenst geen afspraak meer na te komen met onbekenden.

 

De zeventig jarige auteur, geholpen door leesbril voor dichtbij, plus bril voor in de verte en een fijne wandelstok  met zulveren knop in de vorm van een  adelaarskop ter herinnering aan andere tijden, maar overigens nog vitaal en kwiek ter been, voert graag zelf de regie als het even kan en gaat op hoge toon met de gesprekken verder. Wie tegen spreekt kan een ram met zijn wandelstok verwachten.

 

Aan zijn pols draagt hij een zilveren ketting met naamplaatje en adres omdat hij anders niet meer weet wie hij is en waar hij woont…

 

Laatst nog overkwam hem weer iets eigenaardigs. Onder invloed reed hij met zijn opgevoerde Honda scooter tegen een boom en ging hij bij kennissen slapen omdat hij door de drank be vangen geen idee meer had hoe thuis te komen.

 

De dag daarna rapporteerde hij de politie dat hij vreselijk geschrokken was  door een plotse ling de rijweg overstekende dubbel overgehaalde binnenste buitengekeerde grasgroene zeekakkelobbus zoals hij aanvankelijk dacht, dat het achteraf ook wel een konijn opf een asielzoeker zou kunnen zijn geweest omdat die donker gekleurde mensen in het donker niet opvallen.

 

Vrienden, die naar het wrak van de scooter gingen zoeken vonden het verongelukte voertuig langs de kant van de weg in de berm en zagen het volgende tafereel: uit het open gesprongen koffertje lag het boek “Problemen van de kleine, alcoholische zenuwelijer voor beginners” een promotie werkstuk van Dr. H. H. Krudzooi en een lege fles wiskey gevallen.

Prachtig is dat.

We vonden met zijn allen dat een klein monument voor de overlevende en hebben het zo maar gelaten. De verzekering heeft overigens meer uitbetaald dan de zestienjarige scooter nog waard was.

In zijn favoriete pleisterplaats aan het Rokin, te weten de deftige sociëteit Arti et Amicitiae waar de Limburgse kunstenaar Krutslo of Krudzlo nooit lid van is geweest gaat Fred er prat op menig maal stromdronken door het aangenaam ogende vrouwelijk personeel van onder een Berlage tafel te zijn gesleurd en met vereende krachten de trap op geduwd en half gedragen naar de opslagruimte van de nooit opgehaalde kunstwerken om zijn roes uit te slapen.

Bij nadere infomatie van betrokkenen blijkt het personeel nergens van af te weten wat meneer van de Wallen betreft. Is me dat niet merkwaardig?

 

 

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.