Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 maart 2013, om 20:39 uur
Bekeken:
361 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
213 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voorwoord hoort wat (deel 2)"


VOORWOORD HOORT WAT (DEEL 2)

 

VOORWOORD BIJ “ AL IS HET WIJNTJE ZUUR ,HET BLIJFT OP TAFEL!” (DEEL 2)

 

1998 OLDEBOORN

 

Fred van der Wal:”Zoals Paulus in de onfeilbare Heilige Schrift eens en voor altijd zo overduidelijk en vooral zo onnavolgbaar zegt:Ik wil een iegelijk uit nemender achten dan mijzelve” en Fred van der Wal zou daar cynies aan toe willen voegen wat de kollegaatjes in het kunstenaarsplantsoen betreft: ”maar hij/zij dient dat dan wel eerst even te bewijzen, want voor niks gaat de zon op en treedt een levenslange bijstandsuitkering of WW in werking!”

Alstublieft, dank U wel! Die zit! Prachtig geformuleerd, niet waar? Dat kunt U tenminste in Uw zak steken!Daar heeft U geen wisselgeld van terug!

 

 ...en nog hardere konfrontaties dan ooit met de griffermeerde artistieke medemens, alsmede andere stiekeme klootzakkies en incestplegers van 1988 tot 1998, toen Fred van der Wal gaandeweg de belangstelling voor het regelmatig bijhouden van een dagboek voor goed verloor en tot 1993 zich vier keer per week intensief bezig ging houden met zijn full contact kyokushinkai karate training om die tekenleraren en gesubisideerde collegaatjes eens en voor goed mores te kunnen leren.

 

De dienstweigerachtige, uiterst rielekste beroepskunstenaar die tijdens zijn leven drie keiharde Oosterse vechtsporten intensief beoefende en daar ook nog drie eerste kyu graden in haalde (alsof je gvd een emmer leeg gooit!) stopte op 53-jarige leeftijd met de martial arts en liet de superieure, Japanse vechtkunst van de lege hand voor wat het was.

Zijn enige kommentaar was:” Don’t look back!!!”

En daarme kunnen wij het als stijve harken in het artiesten plantsoen mee doen.

Zong de langzamerhand bejaarde protestzanger Bob Dylan niet voor niets over the empty handed painter of your streets, waarmede weer alles voor vandaag verklaard is? Enfin, genoeg geluld! Zo kunnen we nog wel uren aan een stuk door gaan!

 

Het beheer,de administratie en het verbouwen van de vijf huizen (vermeerdert men huizen, dan ver meerdert men smart) die de zo succesvolle, onstuitbare van der Wals  tot 1996 bezaten eisten boven dien veel te veel tijd op voor bezigheden van sportieve, introverte of reflektieve aard waar de bespiegelende kunstenaar zich zo als artistieke Narcissus gaarne aan overgaf tijdens het bloemen plukken. Neemt men daarbij de drukke job van de echtgenote van de zo bevlogen artiest als full time docente aan de NHL te Leeuwarden in ogenschouw dan ziet U wel dat de beide echtelieden niet bepaald uit de goot komen of de hele dag achter het raam werkeloos saffies met mariehu-wie-wat-waar-wana hebben zitten draaien van onver sneden pruimtabak gemixed met okselbaai. De geruchten dat onze bevlogen kunstartiest de hele dag aan zijn l*l zit te trekken en uit het raam zit te staren moeten wij helaas logenstraf fen.

 

In 1996 verkocht Fred van der Wal het laatste van de huizen (G.Japicxstraat 39) in Leeuwarden.Het leverde hem als onder een gelukkig gesternte geboren hoog begaafde zakenman-artiest uiteraard geen windeieren op en de vervolgens goed gekozen beleggingen in courante Nederlandse aandelenfondsen leverden binnen een ander half jaar meer dan  zeven tig duizend gulden netto rendement op.

Tellen wij daarbij het wachtgeld van meer dan vijftig duizend gulden netto per jaar van zijn echtgenote bij op en nemen wij de financiële reserves van het echtpaar van der Wal van tegen de twee ton cash in acht, dan begrijpt U dat de van der Wals, die zonder een cent begonnen en zelfs in de sweet silver sixties geen nagel hadden om genoeglijk hun eigen of ander mans reet te krabben er langzamerhand warmpjes bij blijken te zitten en al jaren lang onder de kunst paedagogiese,steeds zorgelijker kijkender kulturele kollegaatjes die hun ganse bestaan voor de klas dienen te slijten uiteindelijk toch de lachende derde blijken!

En zo hoort het ook!

Wie risikos in het leven neemt moet beloond worden!

Het arbeidsloze inkomen is volgens onze artistieke, romantiese levenskunstenaar die Fred van der Wal uiteindelijk is toch maar het mooiste inkomen!

De kunstenaar die zegt zijn magistrale meesterwerken tussen twee lachbuien door schijnt te vervaardigen draait er echter zijn hand niet voor om!

 

Alleen al het sorteren van de niet altijd op volgorde juist gedateerde hand geschre ven, soms nauwelijks leesbare, beschimmelde dagboekbladen die uit alle gaten en hoeken van het huis werden opgescharreld kostte dagen aan een stuk.

Het nauwelijks te ontcijferen, soms raadselachtige materiaal; slordig, doch enthousiast neer gepende intieme konfidenties in een minutieus, sierlijk, maar bij kans onleesbaar handschrift tijdens zonnige rust- en vakantie periodes in Nederland, Belgie, Engeland, Duitsland en Frank rijk was vaak nauwelijks leesbaar.

Tevens ging door slordig beheer een aanzienlijk gedeelte (enige duizenden paginas tekst en fotos betreffende de Renkumse jaren 1942-1944, de Amsterdamse jaren 1944 – 1957,de Heemsteedse en Bloemendaalse jaren 1957 - 1967 en wederom die hippe Amsterdamse jaren 1967 – 1978) van de herowiese jaren van voor 1984 verloren bij de vele verhuizingen die de van der Wals ondernamen.

 

(wordt vervolgd) 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.