Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 maart 2013, om 16:27 uur
Bekeken:
391 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
225 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een zacht wiegende bloedzak"


 

EEN ZACHT WIEGENDE BLOEDZAK AAN EEN VERRIJDBARE KAPSTOK

 

Een zacht wiegende bloedzak 

 

Het ziekenbezoek was ook niet alles. Een maal in de vier weken kwam Kooskrutslo van Ballegoyen op bezoek met een bosje radijsjes of een snel in elkaar gekraste pentekening. Om aan te sterken zei hij grijnzend als hij het Magadalena overhandigde.

Hij wist dat ze niet van radijs en van nep- en namaak kunst hield en praatte honderduit om zijn mankementen te verbloemen zoals Bon Ton in kunstartiesten kringen. Wat wil je ook met minder dan zes jaar lagere school?

Geouwehoer over z’n tante, die hij liever op een houtvlot midden op zee zag omringd door hongerige haaien, zoals hij omstandig mede deelde.

Ze was van de trap gevallen of er af gegooid door Ome Kees en had haar benen, schaambeen enkel en drie ribben gebroken, maar ze was met de huidige stand van medische kennis misschien wel op te lappen.

Het was wel een probleem voor haar welzijn, want ze had ook behalve bot-, long- anuskanker ook nog voortwoekerende k*tkanker doordat ze zich niet op tijd had laten leeg slopen door de gynaecoloog dokter Grijpink en was altijd al wat broos van huis uit.

Dat zulke mensen nog bestaansrecht hadden. Het moest toch bij de wet verboden worden. Zou de PVV daar niks aan kunnen doen? Hadden die Duitsers met hun Abspritz Realpolitik nou wel of geen gelijk gehad?

Aaffijn, affijn een k*t was geen konijn en dokter Breukink had haar in het gipsverband gezet dat wel wat strak zat waardoor haar tenen na een week al helemaal zwart zagen en begonnen af te sterven.

Merkwaardige lucht die gangreen. Er kwamen kleine belletjes op haar afgestorven vlees partijen, gasvorming, die naar amandelen rook. Stinken deed ze toch al.

Ome Kees zou haar het liefst onvrijwillig laten euthaniseren in een privé kliniek. Opgeruimd staat netjes en hij ging toch meer voor kersverse pruimpjes van de jonge wijven zoals elke lustige man.

Om de drie dagen  weken moest ze aan de chemo. Puur vergif dat ze je lijf in spoten. Chemo gemor, noemde hij het. Waarom hadden die kankerlijers niet gewoon een ventiel in hun lijf zodat je even de gifpomp er op aan kon sluiten bij de buis als er The Voice Of Holland was? Wat schoot je er mee op. Uren lang kotsen na afloop.

D’r kale kop was niet om aan te zien en d’r kunstgebit was al eens in de spoelbak gevallen waar de stront van de vorige patiënt nog in dreef.

Vieze varkens worden niet vet, placht ze altijd te zeggen als haar weer eens iets soortgelijks overkwam.

Nu zat ze al elke dag met een King Size verpakking Twix in het ziekenhuis in de wachtkamer de Story te lezen. Ze noemde dat k*tbikken.

In de familiekring werd zijn tante die de kanker had daar begrijpelijkerwijze vaak mee uitgescholden voor kankrkutwijf door de drie neefjes.

Doorgaans zei zij dan dat ze op moesten rotten naar hun eiland, maar dan lachten ze haar uit.

In het ziekenhuis rook het muf en vies.

Overal schimmel en kleine beestjes.

De fruitschaal op het nachtkastje was nog niet aangebroken. Er zaten maden op de appels.

Hij zag ook op voorbij flitsende  doktersjas met allemaal bloedvlekken en het leek wel of de doktoren in paniek waren. Zeker weer een paar dooien gevallen bij de blind darm operatie. Je geing hhet ziekenhuis in met hoofdpijn en kwam er uit zonder achterpoten. Medische vergisssing.

 Hij kon zich niet voorstellen dat er hier goed voor Magadalena werd gezorgd. Niet dat ’t hem veel kon schelen.

Aan het eind van de gang keek hij door een raam naar de binneplaats en zag hij een paar dozijn  grafkisten staan die per stuk voor 6 personen geschikt waren. Voordeliger per half dozijn. Er moest gekort worden op de zorgkosten. Al die teringlijers met hun eisen op medisch gebied. Waarom niet gewoon abspritzen?

“Zo meteen komt de psychologe met me praten over hoe het verder moet” zei  Magdalena.

“Dat kutwijf met d’r bloemkool pemanent? “ vroeg Kooskruts.

“Ze heeft het steeds maar over doorrollende rolmodellen als rollercoasters en dat ik daar niet in mee moest gaan” zei Magdalena .

Hoe heet dat mens ook weer? vroeg Kooskruts.

Dra. Karla Kuileboer. Ze schijnt samen te wonen met Mok Maliepaard, gedeputeerde voor groen links in Groningen. Nogal actief binnen het lesbiesfeministiesleninistischtrotzkisties front.

Heeft zij niet de Society For Cutting Up Men opgericht? Of is dat Solaris Valeriani?

In de kliniek noemen ze Karla op de afdeling spoed eisende hulp voor de gulp Ka.

Dra-ka, zeggen ze achter haar rug om, omdat ze doktoranda is. Een draak van een mens. Ze is afgestudeerd op de anti autoritaire theoretische Zweveriaanse paedagogiek van Dr. Dineke Dwarsboom en die feministische professor Mannie Malando, ook al weer een lesbo. Ze is uiteindelijk gepromoveerd op die studie van afgesleten voortanden door de eeuwen heen ten gevolge van het fruit eten bij de Sambos in de Serengeti en Swaziland. Was heel opzienbarend, Is toen nog bij een Pauw en Witteman geweest. Echt zo’n multiculturele studie. Heeft ze nog jaren lang een subsidie van uit Brussel voor gehad, dankzij promovenda Stijntje Scheurwater-Soetendijk.

“Psychologen zijn allemaal geschift, anders waren ze geen psycholoog geworden”, merkte Kooskruts nuchter op. Mafketels die aan de stuff waren bevolkten de collegebanken van de faculteit psychologie en ander leed van de UVA .

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.