Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 februari 2013, om 21:55 uur
Bekeken:
353 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
192 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 19)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 19)

 

Ik heb daarna toen mijn werkterrein verlegd. Contacten gezocht in Ma rokko. Ik had vanuit Amsterdam instructies gekregen om de piloot die voor onze organisatie zou gaan vliegen te doublechecken en als het niet goed zat af te schieten of door anderen uit de weg te laten ruimen. Het was het een of het ander.

Hij had een privé vliegtuig omdat hij vroeger voor de MAF vloog, een fundamentalistische christelijke zendingsorganisatie in Afrika waar hij uit getrapt was omdat hij het met de inlandse vrouwtjes niet zo nauw nam en het evangelie liever via zijn dikke lul probeerde te slijten, dan via de Bijbel, zoals zo veel van die blikke  dominees. Daar waren die evangeliekikkers niet zo blij mee met dat in het rond neuken van die werkkracht, dus werd het ontslag op staande voet. Toen heeft hij dat vliegtuig uit wraak mee genomen. De vogel was letterlijk gevlogen en om geen slechte publiciteit te krijgen heeft de directie van die club het er toen maar bij laten zitten. Via collectes in kerken kwamen de mil joenen toch wel binnen, dan konden ze met hun ontuchtige, vette directeursreten op het pluche blijven zitten, want daar gaat het toch om. Hij had al een aantal keren voor ons heen en weer naar Nederland gevlogen maar was nog nooit met een gram hasj terug gekomen, dus ging ik ter contro le maar eens een keer met hem mee als duo passagier. Hij zegt ’s avonds tegen mij: “De hele handel staat klaar. Alles is ingeladen. Morgen is de take off! Don’t worry, be happy! Shake hands!”

Ik pakte zijn uitgestoken hand niet en dat is een seintje in de drugshan del dat je wat te wachten staat.

Een omen. Hij had het moeten weten. Ik draaide me om en liep weg naar mijn hotel met een slecht voorgevoel. Er stond dus helemaal niks klaar. Het ruim was leeg. Natúúrlijk lag het niet aan hem. Die Ara bieren hadden hem zogenaamd weer eens belazerd met hun cous cous snorren, maar volgens mij was hij een enorme schijterd, anders had hij ook niet bij die streng christelijke organisatie gewerkt, daar barst het van de halve zolen en de stukken frustraat. Ik kende een directeurs echt paar van een Rotterdamse fijn christelijke kunstorganisatie. Zelfde la ken en pak. Vrome smoesjes van hoor wel naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden. Volkomen onbetrouwbaar.

Ze lulden maar raak. Over alles lag zo’n moralistisch, fijn christelijk sausje, maar ze be sodemieterden je waar je bij zat. Pappen en nat houden. Zo lang de sub sidies maar binnen rolden. Toen ik liet merken dat ik ze al lang door had lieten ze het af weten. Nooit meer iets van vernomen. Het gewone patroon onder die zeveraars. Misschien zijn ze onderdehand ook wel de pijp uit. Ze zagen er nooit erg gezond uit.

 

Die piloot wilde heel graag vliegen op andermans kosten en daarvoor dik betaald worden, maar als er gesmokkeld moest worden dan was ie veel te schijterig om het te doen. Ik kwam daar in Marokko met een paar heel gevaarlijke jongens in contact. Golden wonderboys, die goed waren voor een paar honderd miljoen, daar ben ik maar een small time dealer bij vergeleken. Die piloot had ze ook met hun handel laten zitten en was zijn afspraak niet nagekomen. De jongens zeiden: “Sorry, hoor, maar hij gaat er aan, dit gaat zo niet langer. We dumpen ‘m liever in zee voor ie door slaat!” Het was al drie keer gebeurd dat er een paar honderd kilo hasj klaar stond en dan moest op stijgen nam hij het niet mee, dat is een enorme schadepost. Was ie het weer eens vergeten. Ik vond die piloot ook wel een grote lul, maar had geen zin om ‘m per soonlijk af te schieten. Ik heb genoeg bloed aan mijn handen van schul digen en onschuldigen. Soms bega je een misrekening. Sindsdien ben ik voorzichtiger geworden met likwidaties. Ik denk dat het komt door mijn calvinistische achtergrond, dat geeft je toch altijd het idee dat er iemand over je schouder mee kijkt of je het wel goed doet. Niet dat ik een dominee ben. Leven en laten leven was mijn devies.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.