Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 februari 2013, om 12:15 uur
Bekeken:
412 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
220 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunstenaars. Onrustig, laveloos, bandeloos ontuchtig volk! "


 

Zoef Zoef, On The Move!

 

woensdag 17 september 2008 00:01 door fred van der wal

 

Kunstenaars. Onrustig, laveloos, bandeloos ontuchtig volk! Altijd onderweg, uit

angst ooit ergens aan te komen. Wereldberoemd bij de buren in een klein Frans

kut dorpje, internationale tentoonstellingen bij de vleet, maar klagen over het

te kleine pensioentje en het opstandige, kijvende vrouwtje dat weinig begrip op

kan brengen voor het artistieke, armlastige minkukel waar ze via het huwelijk in

is getrapt. Steeds helpt ze hem op tactische wijze er aan herinneren dat ze haar

beste jaren aan hem heeft weg gegooid.

In de lift stond de "beroemde" artiesten navel aan navel met Brigitte Bardot, ex-filmster

en nu zee hondjesmelkster of liepen modieuze auteurs als Cees Nooteboom achterna

totdat deze genoeg van ze kregen en ze weg trapten. Ze vertellen over hun

Parijse, op het eerste gezicht manlijke, nu al lang failliete kunsthandelaar die

zo graag in een mini jupe en een opvul beha rond liep. Zo enigjes en

geëmancipeerd! Op het goudgele strand van Sint Maarten met een reisbeurs zoals

de hasj doorrookte beroepsluilak Rikkert de Pikkert drie jaar vakantie houden en

de kunstenaarssteun nog achter na gestuurd krijgen ook. Wie zou dat niet willen?

 

Ik dus niet. Aan vakantie heb ik een grote hekel. Altijd gehad. Ik ben bijna

nergens geweest. Zuid Afrika? Goed voor failliete slagers met een alcoholpobleem

en makelaars in koffie of huizen! Wie in Zuid Afrika zwarten trapt, die trapt in

Holland huisdieren, bij voorkeur bij kennissen.

Naar verre landen om veel te kunnen verhalen? Mij niet gezien! Ik zie het wel op

Geographical Chan nel in prachtige kleuren die van het scherm van de flat screen

LCD King Size televisie af spatten. Heimwee naar culturen waarvan ik de taal

niet spreek of lezen kan ken ik niet. Iemand die tegen mij zegt: Volgende week

vertrek ik naar PsoeloePsoeloe land om het KutKwakoe festival bij te wonen maakt

mij niet jaloers . Integendeel! Ik heb medelijden met en minachting voor de

artistieke wereldreiziger die zo nodig moet.

Allereerst het inchecken op Schiphol waar tijdens het uren lang wachten

malariamuggen een prooi zoeken. Daarna de vlucht met de wetenschap dat elk

moment een paar Islamfundamentalisten kun nen opstaan met machinepistolen om de

gezagvoerder op te dragen op puur religieuze wijze het toestel door de

Eiffeltoren te laten vliegen ter lering en vermaak van de media.

Vervolgens een harde landing op een zanderij vol kuilen die het toestel net niet

over de kop doen slaan, een verstikkende, vochtige hitte van het tropische

klimaat, de onbegrijpelijke koeterwalende straatarme bevolking die wel

buitengewoon onfris ruikt uit de derde oksel en voortdurend aan je reet hangt om

je wat muntstukken afhandig te maken, de diarhhee na het eten van een op het

eerste gezicht goed ogend stuk fruit, de amoebe infecties, de gele koorts, de

vliegende tering en de vlektyfus, de insectenbeten, de gifspinnen ter grootte

van een rugzak, die twee meter de hoog te in kunnen springen op weg naar je

strot.

Ik heb in landen buiten Europa niets te zoeken en schat de West Europese cultuur

hoger dan alle andere onbegrijpelijke verweggistan culturen.

Vakantie? Ik heb er gloeiend de pest aan! Ik zit liever in mijn atelier of op

mijn werk kamer. Een land waarvan ik de taal niet versta daar kan ik ook niet

aan de cultuur deel nemen.

 

En voor wie geen pedofiel is heeft het onderwijzersbestaan of een pseudo-culturele

reis naar Thailand ook al geen zin. Amoureuze ontmoetingen op het toilet van een

Boeing hebben nooit de loop van mijn leven beslissend beinvloed. Net zo min als

ik ooit een aantrekkelijke kunstartieste heb gebeft op het toilet van de

kunstenaarskroeg terwijl zij wijdbeens met opgetrokken mini jupe en afgezakte

tanga op de bril stond zodat ik er beter bij kon met mijn begerige tong naar

andervrouws intiem.

 

Ik durf niet te vliegen of onbekende dames op het toilet te beffen met een

onzekere serostatus, dus gaat er veel aan mij voorbij in het artistieke

hoofdstedelijke leven van Amsterdam in de socië teit Arti et Amicitiae waar

dergelijke praktijken wellicht in het verleden schering en inslag waren.

Ik ben anti vliegtuigen. Als het de mens gegeven was langs het zwerk te scheren

als een adelaar had de Schepper hem wel vleugels gegeven.

Ik rijd geen auto en zal het ook nooit leren. Daarin ben ik de enige niet. Ook

Remco Campert be stuurt geen milieu vervuilende benzineslikker en daarmee mag ik

hem feliciteren.

De kunstenaars aanstelleritis om handtekeningen te vragen aan internationale

beeldende kunste naars of uitvoerig ter meerdere eer en glorie van de onbekende

briefschrijver, correspondenties te onderhouden met alles wat rijk, beroemd,

berucht of bijkans almachtig is, wekt alleen mijn lachlust en minachting op.

 

Vrijwel iedere gesubsidieerde kunstenaar rookte zijn pijpje hasj in een smerige

Berber tent te mid den van een aantal groezelige autochtonen met venerische

kolensjouwerskoppen of werd anaal, hetzij genitaal gevingerd door een stinkende

sjamaan in een Tibethaanse zweethut. Een intense bekerings ervaring, dat wel!

Dat lijkt mij wel wat om op die manier over de heteroseksjuwelen streep

getrokken te worden!

De venerische ziekte die ik in 1968 opliep in Haarlem via mijn toekomstige

echtgenote kostte mij minder dan de gemiddelde hoerenloper in navolging van de

grote Van Gogh van het Heilige Oor op liep in een luizig, bedompt sexhuis.

Twee spuiten in mijn reet en ik was weer fit. Uit balorigheid zat ik dezelfde

avond na de mij toege diende medicatie op het Zandvoortse strand met een vol

geplast bierglas een artistieke collega op jolige wijze achterna die avond. Ik

stond stijf van de eerste, geinjecteerde honderduizenden een heden van een breed

spectrum antibioticum.

 

Veel kwaad kon het toch niet dat strand incident en ik vond het een leuk idee

voor later. Geschied schrijving avant la lettre. Toch zal ik nooit op voet van

gelijkheid omgaan met leden van het konink lijk huis om de eenvoudige reden dat

zij mij niet en ik hen niet tot dienst wens te zijn. Van een pandabeer in de

dierentuin verwacht ik per slot van rekening ook niets en de afdeling

hoogvliegers zoals de aasgieren sla ik altijd over. Nog steeds heb ik moeite te

gaan staan als het Wilhelmus, dat lijflied van het Oranje tuig, wordt gespeeld

en mee zingen doe ik al helemaal niet. Zoals de oer domme, schilderende 17-e

eeuwse beroeps imitator Hank Duvelsjas met zijn vier jaar Ulo zal ik nooit snel

in een marineblauw pak met stropdas, kenmerk van loon- en kantoorslaven,

schieten als de koningin zich aandient bij de achterdeur.

 

Elseviers Prof. Dr. P. Vinken als geacht republikein heeft nog steeds mijn

respect. Niet alleen kocht hij twee tekeningen en een zeefdruk van mij, maar hij

weigerde aanvankelijk Beatrix en Claus te ontvangen in het gebouw van Elsevier.

Ook hij had een grondige hekel aan vakantie houden of lang uit op een handdoek

op het strand liggen en een nog grotere hekel aan het Oranje tuig, de grootste

steuntrekkers van Nederland.

 

Zelfs als ik al de reet zou willen likken van een geniaal kunstenaar, dan zou ik

nog niet weten van wie. Ik zeg ronduit dat de valium slikkende graficus Sjoerd

een hielenlikker van auteur Cees Noot enboom was en dat zijn zwarte band judo

mij niet imponeert. Integendeel, als karateka schop ik zijn kop al van zijn romp

nog voordat hij mijn jasje beet heeft. Niet voor niets kreeg ik bokslessen van

ex-kampioen Lolle van Houten en beoefende ik full contact kyokushinkai karate

bij twee scholen vijf maal per week. Wie wat bewaart, die heeft wat en aldoende

leert men. Ik ken wel een slanke, bevallige kunstenares wier bevallige reetje ik

met liefde lik, maar ik ga geen naam noemen, anders staat heel artistiek Arnhem

in café Meijers weer eens op zijn achterste spillepoten.

 

Een grootheid van klein kaliber, de zwarte kousenkerk aanhanger prof. Rookmaaker

veroordeelde in 1976 mijn artistieke werk als je reinste pornografie. Jammer

genoeg vermeldde deze hoogge leerde heer niet dat hij de pornoprenten van de

Jordaner Aat Veldhoen verzamelde. In navolging van Rookmaaker deelde de streng

greformeerde eeuwige student Hans ?doctorandus? van S. mij per brief mee dat hij

mijn werk ?rubbish? en ?bullshit?vond, gehéel en al in stijl met het Amerikaanse

gereformeerde chantage taaltje dat bij al die medewerkers van de E.O. in zwang

is. Van S., als afge studeerde nep- en na maak filosoof (n.b. afgestudeerd bij

de Marxist Drs. J. Corver en bij de gees telijke vader van de Rote Armee

Fraktion Rudi Dutschke die ze terecht een kogel door zijn kop scho ten en om die

reden benoemd en beroemd werd aan de Universiteit te Groningen) die nergens ver

stand van heeft en als free lance producer voor de E.O. werkte, knutselde een

kunstprogramma in elkaar waar elke gepensioneerde school meester met kanker, die

in zijn vrije tijd water verfjes met een glutonkwast op kastpapier bij elkaar

kwast, op de koeleurentulleviessiebuis bij de E.O. kon verschijnen.

 

Hij liever dan ik.

 

8reacties

 

SweetHeart 17-09-2008 15:01

 

ZO!!!

Dat staat!

Prachtig..in een sneltrein vaart met alle scherpte geschreven!!

 

fred van der zoenvissenberenwal 17-09-2008 15:45

 

Sweet heart

kisses are sweeter than wine

ook zoeter dan perzikenlikeur

met witte bubbeltjeswijn

bij een houtvuurtje

 

SweetHeart 17-09-2008 17:41

 

Ja....lekker!!!!

 

fred van der zoenvissenberenwal 17-09-2008 20:24

 

Met sweetheart wel

anders niet

dan is het lauwe pap

 

SweetHeart 17-09-2008 21:22

 

en van lauwe pap houden we niet

 

fred van der zoenvissenberenwal 17-09-2008 21:37

 

nee want flauwe pap

is nog geen appelflap

maar eerder achterklap

 

SweetHeart 17-09-2008 22:58

 

KIJK

Nu

is

de reactieruimte

mooie

gekleurd met grijs en roze...

Schoner kan niet

 

en van slappe appelflappen

bak je geen brood

het wordt nimmer gaar

 

tjoef tjoef tjoef

ik ga nu snoef

naar

de andere kant

 

fred van der zoenvissenberenwal 18-09-2008 09:45

 

Sweetheart

naar de andere kant?

van weblog land

over de snel stromende rivier

maar wel met en glas bier

of liever perzikkenbubbeltjeswijn

dat is pas reuze fijn

 

.

Laatste reacties

 

GEITJES RUIMEN EN S.M? RESULTAAT: DE AAAAHS EN OOOOH?S ZIJN WEER EENS NIET VAN DE LUCHT!

fred van der wal: ik heb een toverstaf dat klinkt misschien heel erg maf maar

van ?

 

GEITJES RUIMEN EN S.M? RESULTAAT: DE AAAAHS EN OOOOH?S ZIJN WEER EENS NIET VAN

DE LUCHT!

Isis Nedloni: Ja....je kan van ron alleen maar verwachten dat ie goedkope ordi ?

 

GEITJES RUIMEN EN S.M? RESULTAAT: DE AAAAHS EN OOOOH?S ZIJN WEER EENS NIET VAN

DE LUCHT!

fred van der wal: Rozen in afwachting van of jij je gemak kunt houwen heb ik je

?

 

GEITJES RUIMEN EN S.M? RESULTAAT: DE AAAAHS EN OOOOH?S ZIJN WEER EENS NIET VAN

DE LUCHT!

ron rozen: Low Budget SM

 

GEITJES RUIMEN EN S.M? RESULTAAT: DE AAAAHS EN OOOOH?S ZIJN WEER EENS NIET VAN

DE LUCHT!

fred van der wal: Dear Isis Lief dat iss een mooie romantische

beginselverklaring zeer gewaardeerd

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.