Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 februari 2013, om 07:06 uur
Bekeken:
395 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 17)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 17)

 

De hoeveelheden werden toch al steeds groter, de bedragen die ik scoorde ook en daarmee de risicos. Ik had een kluis ingemetseld in een muur van mijn slaapkamer want ik kon met grote hoeveelheden cash niet aankomen bij een bank.

 Het werd me in Amsterdam te heet onder de voeten. Ik kon beter weg gaan. Ik was er te bekend. Een tijd uit de picture blijven. Ik had in die tijd ook geen relatie dus tegen niemand verantwoording af te leggen, dat was wel zo gemakkelijk. Vriendjes of vriendinnetjes die zo maar in de steek worden gelaten gaan nog al eens gemakkelijk naar de politie uit rancune.

 Ze weten altijd meer van je dan je zelf denkt, alhoewel ik mijn adressenboekje in code altijd in de kluis bewaarde waar alleen ik de sleutel van had.

 Ik dacht: ik dros ‘m. Ik stem met mijn voeten, weetjewel! Dus ik koop de volgende dag een businessclass ticket naar Ibiza bij Schreijer Airways, daar kreeg ik celebrity korting, omdat ik de dochter van de baas uit Heemstede goed kende.

 Ik bel mijn advocaat op dat ik een paar maanden pleite ga en dat ik onderweg nog wel wat kleding koop en daarna de werkster dat ze voorlopig even moest wachten op d’r centen, maar dat ze wel moest blijven komen om de plantjes water te geven en de post door te sturen naar mijn advocaat die alles regelde, toen zegt ze gelijk: “Er was hier gisteren toch zo’n rare kerel aan de deur die naar binnen wilde, even een kijkje nemen omdat je de flat en de vakantiewoning in Zandvoort zou door verhuren en dat je er van af wist. En of die boerderij waar ze een Dobberman buiten hebben lopen aan de overkant ook te huur was voor de bizznizz!”

 Ik vraag haar een beschrijving te geven van die vent en blijkt het de zelfde kerel met die befsnor die mij de vorige avond in het Hilton wil de te pakken nemen.

 Toen wist ik genoeg. Hij had tegen de werkster een interessant verhaal opgehangen dat hij in Amsterdam was om een paar honderd kilo coke te kopen, maar mijn werkster hield zich op de vlakte en die man zegt geërgerd: “Je baas zit toch ook in de business?”

 Waarop zij zei dat haar baas gewoon huisman was, ex-leraar, ver vroegd uitgetreden, vervroegd gepensioneerd met de vijftig plus regeling en non profit vrijwilligerswerk in een antiek winkeltje deed dat op naam van iemand anders stond en in zijn vrije tijd als dekmantel schilderijen maakte, dat hij zwarte band jiu jitsu, judo en ka rate haalde, de laatste band in 1995, dat hij lid was van een schietclub, een terroristenopleiding in Jemen had gevolgd in de tijd van de Rote Ar mee Fraktion, dat zijn rijbewijs was afgepakt toen hij negentien was, nadat hij onder invloed een meid van de Heemsteedse Dreef had dood gereden met zijn Mercedes sport en dat ze na het ongeluk haar hersens met een theelepel van het asfalt konden schrapen. Dat verhaal maakte altijd in druk op provinciale klootzakken die dachten dat kunstschilders softe mietjes waren, die al in huilen uitbarstten als ze een speld hoor den vallen. Ze had het van mij uit haar hoofd moeten leren. Een curri culum vitae die er niet om loog.

 

Toen ik maanden later terug kwam van Ibiza en dit verhaal aan die vriend van mij, die wapenhandelaar waar ik het al eerder over had, ver telde, zei-ie: “Stomme klootzak, die je bent, heb je je hersens soms in je reet zitten waar de zon nooit schijnt of is je verstand door je kloten heen de trottoirtegels in geslagen, had ons nou godverdegodver effe in geseind, dan waren we meteen gekomen met infraroodcameras, bandre corders en volgapparatuur, dan hadden we die vogels even op de band en op foto- en video materiaal gezet, we hadden ze met een paar jong ens de poen afhandig gemaakt, het bedrag fifty fifty gesplit, jij je deel, wij ons deel en ze hadden je nooit wat kunnen maken, want wat zij jou voorstelden dat is uitlokken van een strafbaar feit door de DEA op grondgebied waar ze helemaal niet mogen opereren, dat mag in Ame rika of in Spanje, maar niet in Nederland.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.