Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 februari 2013, om 07:03 uur
Bekeken:
382 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
213 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 14)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 14)

 

Ik spreek dus af om zelf via mijn connecties alles te dubbelchecken want ik ga natuurlijk niet zonder referenties in op onbekenden. Je moet met die Reeperbahntiepes verschrikkelijk uitkijken want er zitten heel wat psychopaten bij, dus ging ik aan de slag. Alle informatie die ze gegeven hadden klopten als een bus. Geen speld tussen te krijgen. Het waren echte onderwereldfiguren met een waslijst van hier tot To kyo aan veroordelingen en een grote reputatie, daar kon ik van op aan. Een van die gasten uit Hamburg had zijn schoonmoeder vermoord, daarna haar gevild en van haar huid een cape gemaakt waarin hij het verkeer stond te regelen terwijl hij allemaal Bijbelteksten prevelde, die heeft toen twintig jaar gehad. Met zulke tiepes kan ik pas echt lezen en schrijven!

 

We spreken af in het barretje van Hilton met mijn potentiële klanten waar ik bijna iedereen in die tijd kende, dus dat was zo safe als wat. Ik zou onmiddellijk back up hebben als ze me zouden bedreigen of onder druk zetten. En die moffen moesten zich toch gedeisd houden want ze waren door hun gebrek aan humor niet erg populair in de Amsterdamse drugshandel. Ze werden nogal eens op bevrijdingsdag door ons de gracht in getrapt, dat was een in Amsterdam geliefd volksvermaak. Ik geloof ook dat ze van die Amsterdamse humor de ballen niet begrijp en, dat is een cultuurtje apart. Ik kom de bar binnen lopen en ik zie de heren daar zitten en ik denk: Dit is pas echt foute boel. Het leek wel een film als de French Connection of de Peetvader. Van die typische gangsterfiguren die je alleen in boeken van Mickey Spillane en James Ellroy aantreft of in Amerikaanse b-flims met Jeroen Krabbé en Rutger Hauer, zoals mensen er in het echt helemaal niet uit zien.

 Ik zeg: “Zijn jullie soms van de politie?”

 Zij natuurlijk brullen van het lachen, maar net iets te overdreven, dus ik sloeg gelijk op tilt. We gaan zitten en bestellen een dubbele wiskey om the rocks. Ik sla die in een teug naar binnen. Zegt die ene: ”Jij spuugt er ook niet in, ouwe rukker!”

 Dus weer brullen van het lachen geblazen terwijl er niets te lachen viel. Het was allemaal even kunstmatig en opgeklopt die sfeer. Het was ver der wachten op de Big Boss die de deal met mij zou maken, maar ik was al lang op mijn qui vive. Ik loop te lang mee om me in de luren te laten leggen door een stelletje groentjes die net van de recherche school af zijn en de stoere bink willen uithangen.

 Nou, na een uur wachten kwam de Big Boss binnen. Ik was al bijna weg gegaan en wilde de deal afblazen. Ik ben een man van de klok. Als ze niet op tijd zijn voorspelt dat meestal niet veel goeds. Het was ook zo’n tiepe zo weg gelopen uit een politie serie, zo iemand als Mannix, breed geschouderd, slobberig pak, grote bef snor, valse ogen, borstelig e wenkbrauwen, gebruinde kop, gouden tanden in zijn bek. Hij zei dat hij een geboren en getogen Duitser was, dus ik vraag hem hoe hij aan dat Amerikaanse accent kwam. Nou, dat was hem nog nooit verteld. Hij was zo genaamd nog nooit in de States geweest. Hij sprak met een tiepies zuidelijk Hillbilly accent. Ik was er van overtuigd dat het een Yank was. Een DEA agent. Gestuurd om mij er in te luizen omdat ik veel aan in Duitsland gestationeerde USAF lui leverde. Er was iemand gaan praten. Ik wist meteen hoe de zaken er voor stonden en wie er doorgeslagen was. Ik zou niet graag in hun schoen en staan, want ze hadden daarmee hun dood vonnis getekend. Met verraders werd korte metten gemaakt. Eerst in mekaar rammen, daarna castreren, het hele zaakje in hun bek proppen en een nekschot voor toe. Daar had ik echt geen medelijden mee, want voor hetzelfde geld lappen ze je d’r bij. Nog dezelfde avond zou ik de namen door geven aan de grote bazen in Amsterdam die zouden de rekening wel verder vereffenen en een paar mannetjes naar Duitsland sturen. Ik noemde zo’n executiepeloton al tijd de Killer Bees. We gingen naar zijn hotelkamer om verder te pra ten want je trekt natuurlijk de aandacht van de barbezoekers als je met een stel goud omrande pseudo boeven zit te praten, dan weten ze dat het geen zuivere koffie is en hoe minder zielen, hoe meer vreugd, is mijn devies altijd geweest.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.