Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 februari 2013, om 15:15 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
196 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 11)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 11)

 

Hans trok op met een kort harige, geblondeerde kroegtijgerin met een bas stem, Dian uit Tilburg, die later lesbies werd toen ze de wandelen de bierton Jean Paul Fransen tegen kwam. Nou, van Jean Paul zou ik ook lesbies worden als ik een wijf was.

Het enige dat Hans Engelman op zijn leeftijd nog streek met zijn strijk stok en waarmee hij voor het zingen moeiteloos de kerk uit was, dat bleek een altviool in een barok ensemble al waar hij op zondagmiddag in zijn atelier aan  de Tweede Nassaustraat te Amsterdam oefende.

 

Omdat we die ruwe grondstoffen moesten bewerken hadden we een pil lenmachine met een behoorlijke capaciteit nodig, die volcontinu kon draaien, ergens in een achteraf gelegen industriehal, want die kon je niet neerzetten op een etage ergens in de Pijp dan zouden de buren meteen in de smiezen hebbenw at zich daar af speelde. Het ging om bestellingen van honderdduizenden tegelijk dus die kon je moeilijk met de hand gaan draaien zoals vroeger die apothekers assistentes deden, dat waren trouwens meestal verveelde, domme meisjes van gegoede huize of niet al te slimme boerendochters met een ulo diploma zoals Jeanne, die niks omhanden had, dus na verloop van tijd maar liever kunstenares werd, daar hoefde je niks voor te kunnen.

 

Ik zie er nu heel keurig uit, casual gekleed of in driedelig krijtstreep, maar indertijd  had ik lang, blond haar tot over mijn schouders, een on geschoren boeventronie, droeg dag en nacht een zonnebril en woonde in mijn leren jasje of een witte Afghaanse jas die ik via Willem de Rid der van Hitweek had aangeschaft zomer 1967, liep op Ibiza laarzen, strakke geborduurde spijkerbroek, zilveren hippiekettingen uit India om mijn nek, dus ik was gewoon een rond wandelende reclame voor de hippie drugssien.

Mijn visite kaartje als drugsdealer en gebruiker hing als het ware al om mijn nek.

Ik had hoognodig een pillenmachine nodig maar daar kon je niet zo maar aan komen als je er uitzag zoals ik, want niemand zou mijn verhaal geloven dat ik medicijnen of che mie studeerde. In die tijd liepen die studenten nog met hockeydassen, reutelende toffeetabakspijpen, rok kostuums en colbertjes brallend rond. Ik had eindelijk met veel moeite een adres gevonden waar ze een pillen ma chine verkochten, maar met mijn ongeschoren uiterlijk, hippie kleding, zilveren kettingen om mijn hals en polsen, een paar dozijn ringen aan mijn vingers en lange haar maakte ik geen betrouwbare in druk in het zakenmilieu, dan was door de verkoper gelijk de politie ge tipt en zat ik dezelfde avond nog in de cel als verdachte.

Gelukkig ken de ik iemand in Amsterdam die handelde in het groot in wapens, Tinus Tussengas, dikke poen, dure Mercedes met kogelvrij glas voor de deur, maatpakken van Armani, achterovergekamd brill cream haar, een met goud behangen zonnebank bruin tiep, bij bepaalde wijven zeer getapt, hij leek een beet je op Pistolen Paultje, te bruin, te vet, te goud ook en misschien had hij daar ook wel zijn image van gepikt, dus ik dacht: bingo, die moet ik hebben als intermediair, die is gewend zaken te doen met allerlei slag mensen, die komt geloofwaar dig over en lult zich er wel uit en dan blijf ik op de achtergrond. Hij wilde me wel helpen voor een kleine wederdienst, dus die afspraak stond als een erectie in de ochtendstond, want die heeft goud in de mond. Dus ik bel onmiddellijk een dokter op die handelde in mediese apparatuur, die had ik gewoon uit de Gouden Gids gehaald, niks bijzonders en ik zeg met een geaffecteerde Aerdenhout stem: “U spreekt met meneer Kots van Bommelen uit Bloemendaal.

Ik heb een dochter en die studeert met succes medicijnen, die pracht meid haalt allemaal hoge cijfers en die heeft een uitvinding gedaan die ze in productie wil nemen in haar eigen laboratorium in ons tuinhuis, maar de concurrentie mag er niet achter komen, want het is een revolu tionair procedé, tegen een levensbedreigende ziekte in Afrika, natte benen, weet U wel, zoiets als Framboesia, dus het moet allemaal een beetje geheim blijven, ziet U.

Het gaat onder ons gezegd eigenlijk om een zeer wetenschappelijk onderbouwd experiment waar ik heel weinig over kan zeggen  als leek en zij wil sowieso uit de picture blijven met d’r poesje, zal ‘k maar zeg gen, dat laatste is trouwens een grapje, want ze is verloofd, dus dat poesje komt wel waar ze wezen moet, hahahah, maar, euh by the way between you and me… verkoopt U toevallig ook tweedehandse pillen machines? Geld speelt geen rol, dus U vraagt en wij draaien de auto met laadbak wel even voor.

Die dokter zegt droog: “Ja hoor. Geen probleem. Komt U maar even langs dan maken we een prijs. Ik heb nog een overjarig, afgeprijsd show model. Bij contante betaling tien procent korting. En neemt U er twee bij dan is de derde gratis. Hoe lijkt U dat?”

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.