Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 februari 2013, om 20:35 uur
Bekeken:
421 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
228 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 7)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om tien kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 7)

 

Tegelijkertijd ben ik altijd  bereid het tot een shoot out te laten komen, maar als het even niet hoeft dan liever niet. Als je die mentaliteit niet hebt kun je beter een winkel in drop en stroopwafels gaan beginnen.

De volgende dag kom ik één van die Surinaamse boys tegen in een ca fé en ik zeg lachend tegen hem: “Zo, vuile oplichter! Dief, dat zat je niet glad, hè!”

Hij zegt: Oewat, dief, man. Niks dief, man! Ga nou gauw een beetje zoek raken, man!  Oewat heb ik dan gediefd, man? Jij bent een dief, man! Jij hebt mijn geld gediefd, man! Oewaarom heb jij mij gediefd?”

Dus ik zeg uiterst relaxed: ”Never mind the potatoes, man! En neem wat van mij te drinken voor je staat uit te drogen, man!” Ik doe mijn jasje half open om te laten zien waar mijn wapen zat en gaf hem het koffertje met de poen dat hij gisteren bij mij had achter gelaten. Hij wist niet hoe gauw hij weg moest komen. Ik heb hem nooit meer ge zien in dat café. Doodsangst therapie noem ikd at altijd, daar ben iks terk in. Soms zet ik een paar van d ejongens in, maar dan gaat ook pas echt d ebeuk er geod in , dan wordt het een knieschot, een rolstoel vonnis of ik laat ze snijen. Kunnen ze kiezen  de pink of hun ballen voor de honden.

 

“Ik heb ook wel eens een geintje uitgehaald met een stel andere Surina mers. Een paar maanden later om wraak te nemen op hun vriendjes. Ze wilden tien kilo rooie Libanon hebben. Ik had wel eens vaker met ze ge deald. En als je dan komt zijn ze altijd verschrikkelijk opgefokt, net op gejaagde, verschrikte konijnen met ogen zo groot als theeschoteltjes. Het schuim op hun bek. Ik weet niet wat ze slikten maar het leek me go re troep. Paddos of zo. Ze zijn allesbehalve cool, daarom zal het met Suriname ook nooit wat worden. Alle zandwegen lopen daar dood, heeft Hermans al eens geschreven. Nou, het is dertig jaar later, maar die wegen lopen nog steeds dood. Alleen staan ze nu onder water. Die lui uit Suriname rijden dan eerst veertig andere straten in om bij je adres te komen, want kaart lezen kunnen ze niet, dat duurt uren. Het zijn net Fransen, als ze zeggen dat ze om twaalf uur langs komen heb je mazzel als ze om negen uur ’s avonds de volgende week bij je aan bellen. Er valt geen afspraak mee te maken. Ze kunnen je huis ook nooit vinden om de een of andere reden. Ze vergisten zich ook meestal in het huisnummer. Door de zenuwen of omdat ze geen kaart kunnen lezen. Het zijn toch ook voor een groot deel randdebielen en analfabe ten daar uit de Overzeese geslachtsdelen. Ik heb een tijd lang in een achterbuurt op de Bilderdijkkade gewoond in Amsterdam naast een bor deel waar Chinezen in heroinehandelden en dan kwamen er soms van die gasten bij ons aanbellen of ze konden komen neuken of ze kwamen een pak heroine bezorgen of  afhalen en dan moet ik ze voor de zoveel ste maal  uitleggen dat ze bij de buren aan moesten bellen. Of ik liet ze aanbellen bij de bovenburen van drie hoog, een schrijf machine mon teur, een schijterd met een bril en een vetkuif die bij IBM werkte en zijn wijf die geen baarmoeder meer had, maar wel een druivenhoedje, die kregen dan de schrik van hun leven, dat kun je je wel voorstellen.

 

Ik kom dus bij die Surinamers in de Javastraat in Amsterdam oost thuis, klim drie hoog de kale verveloze trap op en ik leg gelijk de ver boden kilootjes op tafel –ik kom graag snel ter zake, dan ben ik ook weer zo weg- en zij tellen de briefjes van duizend voor mij uit. Een he le stapel bankbiljetten, ze vergisten zich steeds, dat duurde eindeloos, dan moest het weer opnieuw en ik verveelde me behoorlijk. Voor de lol had ik een pistool in mijn leren laars zitten. Een Derringer. En voor mijn eigen veiligheid natuurlijk. Voor het geval dat.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.