Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 februari 2013, om 12:48 uur
Bekeken:
405 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De een poetst schoenen met een banaan, de ander..."


 

 

Laat ik mij van jongs af aan al niets of niemand uit het kunstenaarsplantsoen ook maar iets gelegen liggen, hoor ik van alle kanten.

Het is wèl kenmerkend voor mijn geweldige eigenzinnigheid waarover men steeds weer fluistert als mijn naam ter sprake komt, want de man die hier voor U staat is exact de man die voor U staat en niemand anders.

Stel nou eens voor dat ik iemand anders was dan was ik toch niet wie ik ben? Als ik namelijk mijn ogen sluit dan bent u er gewoon niet meer.

Rampen komen, rampen gaan. 

De een poetst zijn schoenen met een banaan; ik poets mijn banaan liever met een schoen. Een High Heel met open teenruimte om mijn banaan wat speelruimte te geven maakt mij Sky High. Orgastische momenten. 

Begin jaren 2000 verliet ik Nederland voor tien jaar om in de Bourgogne een leven te leiden van Wein, Weib und Gesang en hoe dat  beviel, menéér daar kan ik hele boeken over vol schrijven.

Neen, namen noemen doen we niet.

Onze samenleving ontwikkelde zich namelijk in een richting die mij niet beviel. En van die stap heb ik geen moment spijt gehad. Geen moment. Het was pionieren maar dat is mij op het lijf geschreven.

Het is allemaal uitgekomen wat ik dacht. Al heel lang. En dat doet mij helemaal geen plezier, dat mag U wèl weten. In onze samenleving heeft een gelijkschakeling plaats gevonden die zijn gelijke niet kent in de historie.

Ik ben niet genegen om gebukt te gaan onder andermans lasten en lusten want daar kun je van alles van op lopen. Zij zien mij dus als een storende factor in het kunsten bestel.

De mentaliteit van geklaarde boter en ayavedisch koken is net als de kuipjes halva rine die het kunstenaarsplantsoen bevolken aan mij voorbij gegaan. 

Ik heb natuurlijk mijn eigen genoegens te koesteren als de Song And Dance Man, daar heeft U volledig gelijk in.

Men wil namelijk net als beha lover Fred van der Wal zijn, gelijk een razende bolide die over vluchtheuvels, zebrapaden en dwars door voorrangsborden en rode lichten over de grenzen van conventies en afspraken heen raast maar met behoud van uit kering en dertiende maand.

Ik heb een beperkte doch hechte vriendenkring. Kortom, U heeft met een gelukkig mens te maken.

Ik volg het nog wel op afstand wat er zo in Nederland gebeurt maar ik heb wel graf 111 op de begraafplaats van Couloutre besteld en de papieren in huis.

Voor een krats storten ze je daar in een gat in de grond.

We hebben 120 euro betaald.

Satisfaction quaranteed. Shockproof ook. Bomvrij en waterdicht. Toch ben ik Nederlander en blijf ik Nederlander en geen Neanderthaler want ik kan niet anders. Zo helpe mij God almachtig en dan niet gelijk gaan rijmen op almachtig van poep is krachtig en pis is limonadeachtig.

Is Fred van der Wal als kunstschilder al niet in een hokje te plaatsen, als schrijver nog minder. Hij voelt zich geen literator of meesterschilder. Dat soort lui zijn aleen maar vervuld van het eigen onbenullige egootje.

Het overheerlijke Zelf.

In het Nederlandse realisme in de schilderkunst worden de schilderijen niet geschil derd maar gebrejen. Huisvlijt van brave borsten. Doorgaans door zwaar brillende lulletjes met bedroefde brillenglazen en rafelige befsnorren.

Onder de heren literatoren toch hetzelfde laken en pak. Het is allemaal één pot nat.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.