Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 februari 2013, om 16:03 uur
Bekeken:
394 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
215 [ download ]

Score: -1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 5)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om drie kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 5)

 

Ze hadden een grote bek maar speelden niets klaar. Te stom om voor de duvel te dansen die Sambos. Als je met ze aan tafel zat kon je maar het beste je twee handen op je zakken houden, anders miste je na af loop je creditcard, je gouden kronen uit je bek, je kettingenslipje, je cockring, je zilveren buttplug met electrodes om aan te sluiten op een electro setje van Erostek en je autosleutels van je BMW. Je kunt in deze business niet voorzichtig genoeg zijn.

Ik zit dus thuis te wachten op het telefoontje van die kut Amerikaan. Hij belt op en zegt: ”De Surinamers zijn er en ze zijn zo tam als een overreden cavia op sterk water. Ga je effe mee, dan maken we gelijk een dealtje. En hoeveel zit er voor mij aan vast? Toch wel tien ruggen want ik wel wel nog effe voor het sluiten van de avondwinkel blad maken, man?”

Ik zei dat ik ‘m niets kon garanderen maar dat hij niet met lege handen weg zou gaan.

Nou had ik toevallig die avond net bezoek van een paar hele goeie vrienden: drie pikzwarte negers, Nigerianen van tegen de twee meter die op een flinke lading van een schip uit Nigeria zaten te wachten en alle drie een punt 45 automatic in hun broekriem droegen, dus als het moest konden we weerwerk geven waar het Nieuwjaarsvuurwerk in Scheve ningen kinderspel bij was.

Ik kende die jongens heel goed. Ze waren allemaal derde en vierde dan full contact karate en goed getrainde schutters, dus ik voelde me zo veilig als een goudstaaf in Fort Knox.

Twee van die jongens waren kampioen van sportschool Oboema waar tiende dan John Billboard de scepter zwaaide. Als je daar kampioen werd tussen de pooiers kon je je gerust wereldkampioen noemen, want het was superieure kwaliteit wat daar aan full contact karate werd ver toond, die knakkers stampten moeiteloos met hun karatevuist door zes centimeter hout, sloegen betonblokken aan barrels, trapten deuren uit hun voegen, die waren door geen peloton marechaussees af te stoppen.

Ik heb daar zelf jaren getraind dus ik weet waar ik het over heb.

Ik heb een paar jaar tegenover een generaal gewoond en die gaf  hoog op van de militaire basistraining, dat vormde artistiekerige mietjes om tot mannen, zei hij. Hij dacht dat karate een soort modern ballet was voor slapjanussen.

Nou vond ik toevallig die dienstplichtigen maar mietjes vergeleken bij die keiharde karate jongens, die stuk voor stuk met een karatetrap, een Mawashi Geri Jo dan, je kop van je romp trapten als je niet uit keek.

Van de twintig beginners zijn er twee tot hun bruine band gebleven, de rest viel af, zo hard was de training. Een van hen die over bleef was ik. Ik trainde vier maal in de week karate, daarnaast bokstechnieken en krachttraining en dan ook nog drie maal in de week twaalf kilometer hard lopen.

Karate heeft mij veranderd. Gewetenloos gemaakt. Ik heb de eerste vier jaar lang constant bont en blauw gezien van mijn tenen tot aan mijn wenkbrauwen, dat is andere koek dan tinnen soldaatje spelen in ons fake leger.

Er hoeft nog geen schot te worden gelost of ze zitten al te bibberen als juffershondjes met hun kop tussen hun benen in de schuilkelder. Op de TV zag je die stoere overste Karremans staan trillen als een espenblad in een koele bries. De schijterd.

Ik ben letterlijk met bloed, zweet en tranen door het stof gegaan in drie karate sport scholen. Nog nooit ben ik neer gegaan. Mijn leraar Hendry T. zei: “Je bent nooit neer gegaan, omdat je niet wilde neer gaan.”

Zo was het ook. Ik ontwikkelde in die tijd het ware knock down killers instinct, dat raak je nooit meer kwijt.

Als ik geen bloed zie, leef ik niet!

 

Ik vertrouwde die Amerikaan eigenlijk niet erg en dat bleek achteraf ook te kloppen, dus ik zeg tegen hem: ”De plannen zijn veranderd, boy. Weet je wat, laat ze toch maar op een andere afspraak lekker hier komen, dat is goed voor de sfeer, hou ze een beetje aan het lijntje, dan heb ik een extra bonus voor ze.”

Hij sputterde eerst nog wat tegen, maar ik zei kort en bondig: “Ik heb hier de regie, lul. Ik bepaal waar de deal plaats vind!”

 

(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.