Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 februari 2013, om 21:22 uur
Bekeken:
402 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: -1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan (deel 3)"


 

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om drie kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. (deel 3)

 

Wat er ook gebeurt ik; zal mijn opdrachtgevers, klanten en leveranciers nooit verraden, hoeveel jaar het me ook zal kosten. Ik ben niet te koop en zeker niet voor de recherche. Ik ga liever jaren de lik in.

Amuseer me daar wel. TV op eigen kamer, genoeg drugs, een tattoo billemata om mee te neuken, want ik ken geen onderscheid tussen mannen en vrouwen, zo lang het maar lekker is en lekker is maar ene vinger lang. De elfde vinger zonder nagel. Je weet wel, maar laat ik ter zake komen. Ik heb dus de helft van mijn leven gezeten.

Soms organiseerden we een gang bang als de zomertemperatuur boven de dertig graden kwam wardoor iedereen bloedgeil werd, dan moest er weer een nieuwe bajaesklant worden ingewijd in de Griekse wijze van omgang. Onder de douche gebeurd evan alles als een neiuwe zijnz eep liet vallen en voor over bukte. Sommige van die gasten lieten expres hun zeep vallen of gleden er op uit en lagen met gespreide achterpoten te wachten op d edingen die gingen komen en daar kwmaen de maschappem met hun dingen aangezet. Eén voor één en soms drie of vier tegelijk. Love stinks dus je liet wel eens een poepie ruiken bij een gang bang want het leven is als je het echt leeft een permanente Hard On. De cipiers knepen dan wel een oogje dicht of deden gewoon mee omdat ze bij moeder de vrouw, die vol gevroten cementzak tekort kwamen.

 

Bij verraden deals zijn altijd twee mensen extra betrokken, dat wordt gearrangeerd door de cops in samenwerking met het openbaar minis terie en de fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst. Soms kwam er ook nog de sociale recherche aan te pas.

Dat is linke soep als je dan betrapt wordt bij een door justitie gearrangeerde deal, dan heb je om te beginnen al twee kroon getuigeverklaringen tegen je en hoeven ze niet eens wat bij je thuis te vinden, dan hang je automatisch  dankzij het gelul van een ander en draai je een paar jaar extra de bak in als je geen medewerking geeft.

Als het tegen zit draai je ook nog een extra beveiligde inrichting of een TBS kliniek in op de long stay afdeling, dan zit je helemaal voor je le ven geknipt en geschoren.

Daar kom je gewoon niet meer uit, dan ben je een proefkonijn voor de biochemische industrie en spartel je tegen word je hardhandig door vier man in een dwangbuis gepropt, dat zit niet zo lekker want je moet steeds gaan verzitten anders krijg je een houten reet, dan gaan je billen slapen. Een bekend verschijnsel.

Het resultaat is dat je na de zoveelste keer omvalt met stoel en al en dan komt er wel weer een cipier die je om hoog trapt.

Daarom moet je altijd geweldig goed uit kijken met wie je zaken doet en wat je los laat tegen derden.

Er kwam een lange tijd een Amerikaan uit de Amsterdamse jazzwereld met zijn kaal geschoren kop bij mij over de vloer, een slome drugsaddict met een hangsnor, een zwartjoekul uit een van de Southren Baptist staten, die te stoned was om uit zijn bloed doorlopen  ogen te kijken, zijn grijnzende smoelwerk leek op een saxofoon, hij beweerde beter te zijn dan Charlie Parker wat ik toch al zenuwemuziek vond, maar in zijn zeldzame momenten dat hij helder was had hij het over zijn connecties bij in Duitsland gelegerde hoge militairen die in hasj, uppers, downers, horse, metamfemine en coke zouden doen op grote schaal.

Ik vertel hem dus dat ik met een partij weed van dertig kilo in mijn maag zit, die in een geheime opslagplaats in het havengebied van Amsterdam lag. Het was een berg ruimte achter een holle wand in een atelier van een vriend, een slappe subsidiekunstenaar, Dick Mullens, die rare plestik objecten maakte van neonbuizen in takkenbossen en die goed verkochten via Galerie 20 waar al die rotsooi werd tentoongesteld. Die galerie was dus in no time op de fles want klandizie was er niet.

Ik noemde dat soort kunst altijd de Nieuwe Kleren Van De Keizer, die kolerezooi, want het was met geen tang aan te pakken, die zogenaamde moderne kunst. Het was net een leeg gekieperde vuilniswagen, die tentoonstellingen daar. Verzamelaar Frits Becht met zijn bebop kapsel liep daar rond, dan weet je het wel en een zootje modieuze relnichten uit de kringen rond vormgever Benno Premsela, die alles dolletjes von den als het maar afwijkend was. Nou, dat vind ik zelf dus ook.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.