Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 februari 2013, om 10:09 uur
Bekeken:
499 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Doodsangst therapie voor weblogzenuwelijers (deel 3)"


 

DOODSANGST THERAPIE VOOR WEBLOGZENUWELIJDERS VAN DE BOVENSTE PLANK EN ANDERE KNEUSJES UIT LUILETTERLAND. HET ONRUSTBAREND ZIEK MAKENDE HATEBLOGWEGWERKERSPSYCHO BABBLE WEZEN VOOR LEKEN VER KLAARD DOOR UW PASTORAAL WERKER VAN HET EERSTE UUR FRED VAN DER WAL (DEEL 3)

 

Wij hebben de verschijnselen van de senuwelijersweblogger uitvoerig behandeld in deel 1 en deel 2, maar er is meer, veel meer. Ieder ongemak verergert de kwaal aanzienlijk zoals geluiden van buiten bij de aanleg van de Noord Zuidlijn, maar ook iedere gedachte aan naderend onheil hangt als een fictieve inktzwarte wolk boven het hoofd van de senuwelijer.

Zei mij laatst nog een senuwelijer toen de onaangenaamheden zich gingen uiten in het eerste stadium van zijn kwaal: “Kolere, hè,hè, ik ben gotsammetruttenbollen licht overwerkt, dat sal allemaal reg kom, zoals de grote Botha zei bij de boeren oorlog en we nemen nog een keil.

Zo weet hij pas veel later als hij ernstig ziek is  en hij veel erger te lijden heeft aan helse pijnen dat hij er iets tegen doen moet anders gaat het mis en hangt ie vanavond nog bij zijn strot in een strop.

Menig kunstartiest denkt beroemd te worden door zijn harses door een strop te steken en de stoel onder zijn voeten met één machtig trap naar de andere kant te kegelen van de slaapkamer die tot executieruimte wordt. Hoe gaarne zou schrijver dezes bij zo’n geslaagde suicide poging niet aanwezig willen zijn om alles op video vast te leggen en die door te stoten naar de internationale porno bizz.

Alleen als het een fysiek aantrekkelijk automutilerende post mortem corpus delicti in het kader van een Sado Masochistische setting is anders hoeft het niet want ik ga geen zelfmoord plegende minkukels vast leggen. Ik stel mij zo voor dat een aantal ingewijden in witte klederen gehul in een kring rond het self proclaimed slachtoffer gaan zitten en eerst een fijn gezang aanheffen. Een pussalm of gezang uit de OB (Oude Berijming), en dan bij voorkeur “De dorre vlakte der woestijnen” want er is ons nooit een rozentuin beloofd, ook niet met Valentijnsdag-Wereld-Neuk-Dag. Sex en dood liggen in elkaars verlengde leerde ik altijd.

Men zal wel weer zeggen in weblogland dat ik nu helemaal van G*d los ben, maar niks hoor: zij hebben het al weer mis.

 

Laat ik het eens over een gans ander, cultureel  onderwerp hebben. De kuns voor leken verklaard.

Er is in het Bildt een kunstenmaker die mij in de plaatselijke koerant “Het Bildtse Sufferdje” (1 pagina dik, gevuld met advertenties van de plaatselijke neringdoenden)  en de Leeuwarder Courant, beschuldigde dat hij door mij met de dood bedreigd werd een jaar geleden. Hij zou aangifte bij de polietsie hebben gedaan, dus stuurde ik mails naar de plaatselijke commissaris Dikkerdak en de burgemeester. Voortdurend heb ik er op gehamerd dat deze meneer een kunstenmaker van niks is en als mens met zijn acties verwerpelijk.

Kunstenaar pootloos noemde ik de man omdat hij maar één been heeft. Net als bocheldragers werkt dat karakter vergitigend.

Mijn hardvochtige oordeel? Op weinig gevoelloze wijze? Ja. Soms moet de beuk er nu eenmaal in bij je kleine zusje, die kleine meid moet leren krijsen.

Jong geleerd, oud gedaan.

Waarom zingende vrouwtjes zo wonderschoon? Omdat zij een geverfde vogel in hun gouden strot hebben. Waar dit op slaat? Moet ik dat soms weten? Krijg nou wat! Zoek het zelf op! Waar? Op Koekul.

Mijn acties tegen mijn stalker hadden uiteindelijk succes. De kunstenmaker werd uit zijn functie als hoofd van de WMO raad gezet. Niet lang daarna deed hij een zelfmoordpoging waarvan hij op handige wijze mij de schuld gaf. Een ware artiest met gevoel voor publiciteit.

De fijne meneer werd gered en na een verblijf van weken in het ziekenhuis weer opgelapt.

Heb ik die meneer ooit gesproken of gezien? Waren er feiten waardoor hij in voortdurende staat van agressie tegen mij zich in zijn scootmobiel moeizaam door het leven moest slaan?

Ik dacht toch van niet.

Het kenmerkt het provincialisme van de Friese kunstenaars, dat wel.

 

Ook de eetlust en drankzucht van de potentiële suïcide kandidaat verdween naar mij berichten van gene zijde mij bereikten. Het slachtoffer had het opgegeven, want het is geen man die niet drinken kan, uit de van honig en ambrozijn overvloeiende beker des levens, die hoorn van overvloed ons allen geschonken door de Schepper en die zal je ad fundum en ad libitum leeg zuipen.

Libitum, mensel van linoleum en bitumen. Dichtplamuren die hap.

De spijsverteringswerktuigen,snavel,tanden,beslagen tong,bedauwde lippen, een lucht uit de mergstrotpijp alsof er een vers gedraaide hondendrol achte in de opgezette keel in het zonnetje ligt te dampen, en grijpen de ziekte verschijnselen als een door rabies aangetaste wilde hond woest om zich heen en slaan gaten in het immuunsysteem.

Eén hak, weg die zak, één tik weg die pik en ook het tumtummetje van de vrouwtjes wordt niet gespaard.

De voedselvertering gaat slecht en wat er van boven in gaat komt er van onderen weer net zo uit alsof het vers uit de schappen van de AH komt.

De wonderbare spijziging als biologische perpetuum mobile.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.