Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 februari 2013, om 10:29 uur
Bekeken:
454 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
254 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het is zo wonderlijk gegaan met dat weblog..."


HET IS ZÓ WONDERLIJK GEGAAN MET DAT WEBLOG VAN FRED VAN DER WAL VANAF 2006…(DEEL 1)

 

Ik ben als door een wonder getroffen weer gaan schrijven in de jaren tachtig met een vaart…nou meneer, als een bolide met 230 km. p.u. over alle vluchtheuvels des levens in de Leidsestraat, achterna gezeten door dienders met bromsnorren op dienstfietsen met de politie fluit ingeslikt van pure schrik toen ze mij voorbij zagen jakkeren als achttienjarige met een paar stoten op de wit lederen  achterbank, de beruchte teven Moniekje en Hyacintje uit Heemstede met toen al zùkke tieten uit de Golden Gloves Weltmeister Heavy Weight zwaargewicht klasse, want voor minder ging ik niet toen ik eenmaal los gebroken was uit een wurgende relatie met eenblokfluit fluitende  stijl gereformeerde klasgenote, een tijd verspilling,  die drie jaar te lang duurde.

Ik was een kind, hoe kon ik weten dat dit voorbij zou gaan…

In de schoolkrant schreef ik wel eens wat tot ik mijn schilderijen  ging tentoonstellen toen waren hoofdredacteuren Burny Bos en Bernard Netelenbos niet meer zo gecharmeerd van mijn bijdragen omdat ze zelf buiten het school sirkwie niet aan bod kwamen met hun artistieke frutsels, maar ik natuurlijk wel als genie.

Ik stopte toen met schrijven een paar jaar. Het is een dubbeltje op zijn kant geweest of ik was in de reclame of het onderwijs terecht gekomen.

Ik had in de reclame tonnen kunnen verdienen maar ik kan geen twee Heren dienen. Het is de poen of de kunst.

Ik was in de Kennemer Kunstkliek te Haarlem en omstreken al snel berucht, maar daarmee nog niet beroemd. Wat maakt het uit: al gauw vertrok ik naar Amsterdam en liet die Kunst und Kultur Kaninefaten uit Kennemerland ver achter mij.

In 1967 schreef ik twee manifesten bij een tentoonstelling in De Waag te Haarlem. Je had z emoet horen. De collegaatjes. Het was “ongehoord” was de mening. En warom was het not done? Omdat Haarleme kunstenaars halve analfabeten waren in the silver sixties. Daarom. Voor het eerst ervoer ik de collegaatjes als een slap en jaloers volkje.

Daarna schreef ik wat artikelen over beeldende kunst maar pas in de jaren tachtig pakte ik het serieus op na het publiceren van tekst over misbruik van aankoop subsidies beeldende kunst in Friesland. Dat is doorgedrongen tot op ministerieel niveau maar er werd niets aan gedaan. Het heeft mij veel schade opgeleverd, dat wel. Nog steeds kan ik niet tenoonstellen in Friesland. Nu maakt mij dat niet zo erg veel uit want buiten de provincie kom ik goed aan bod. Wel is het veelzeggend over het provincialisme en de laffe vriendjespolitiek. Ik heb geen vrienden onder Friese kunstenaars. Nooit gehad ook.

Hoe de deelname aan het weblog tot stand is gekomen? Heel eenvoudig. Op een gegeven moment zei mijn oudste dochter mij: “Vader aller vaad’ren, is een weblog nou niet net iets voor U?” Het meisje spreekt met nog steeds vousvoyerend aan zoals het behoort in behoudende kringen.

En daar heb ik gehoor aan gegeven en kwam met veel rumoer door  de draaideur  het Vkblog binnen waar de academies gevormde meneer GJB helemaal niet zo blij mee was. Hij kon ternauwernood zijn afschuw bedwingen tov  romantici Isis Nedloni en Fred van der Wal, want hij legde een typrerende academische arrogante afschuw aan de dag tov strijdbare kunstenaars, hierin gesteund door een zekere Frans M., Kokopelli, Ivy, Fleur, Grutte Pier, Bart, Krudzlo, Ate en dat paard van Troje.

Ik heb dat altijd betreurd,net zoals ik het merkwaardig vind dat een GP onder zijn artikelen meerdere malen mijn avatar gebruikt(e) in reacties en voor wendt dat zijn  gelul van hem  mijn reacties zijn. Een staaltje Friese gluiperigheid, dat wel. Vooral daar GP zich beroept op onaantastbare integriteit en een kruiperige onderdaigheid aan de dag legt tav een enkele ander weblogger.

 

 Wat de woorden van een Fries waard zijn, ja, dat is mij als ex-Amsterdammer al sinds 1978 bekend. Je kunt ze eenvoudigweg niet serieus nemen. Net zo min als ex-Vkbloggers.

 

(WORDT VERVOLGD)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.