Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 november 2012, om 12:18 uur
Bekeken:
403 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
243 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ashes to ashes, dust to dust 3"


Ashes to ashes, dust to dust  3

 

Ik had haar uitgelachen en naar mijn voorhoofd gewezen, liep naar mijn kamer en zette Blue Monk op de pick up op.

Uit de wasmand pakte ik een bustehouder, een jarretelgordel en een paar nylons van tante en trok de kledingstukken aan. Het voelde goed. Ik keek naar mijzelf in d espiegel. Ogenstroost. Onder mijn matras lag een dozijn lingerie setjes verborgen, bijna allemaal van Els uit Amsterdam of  Frieda uit Beverwijk geleend.

Je moest toch wat als aankomend kunstenaar om je te onderscheiden van de goed willende kantoorpikken en loonslaven met een baas boven zich.

 

Zo nu en dan ging ik om vijf uur kijken bij de Munt, dan zag je al die bleke kantoorlulletjes op de fiets langs komen. Dan wist ik weer waarom ik voor het kunstenaarsschap gekozen had.

Zo nu en dan riep mijn broer met zijn hoge meisjesstem mij op zijn kamer als hij geil was, dan lag hij met zijn stijve lul in zijn hand op bed en vroeg mij  op zijn lulletje, maar niet op zijn ballen te schieten, met een oude windbuks, die ik geladen had met kleine kogeltjes, gemaakt van zilver papier dat om goedkope sjokoladerepen van het merk Koetje zat, want met de scherp gepunte pluimpjes had ik dwars door zijn schamele deel geschoten..

Zijn ballen schermde hij voor de zekerheid af met zijn rechterhand. Hij vertrouwde mij niet. Een keer raakte ik zijn voorhuid en schreeuwde hij het uit.

Zijn lul met bloedrode punt leek op een kleurpotlood van Bruynzeel.

Ik heb er toen Hansaplast op geplakt, dat er zo stijf om heen zat dat zijn lul al na een uur paars werd en hij niet meer pissen kon.

De huisarts heeft hem toen dicht genaaid en gevraagd hoe hij kwam aan een wond op zijn lul.

Hij zei dat hij teveel had zitten trekken. Daarna wilde hij nooit meer dat er op zijn lul werd geschoten.

Ik begon er net lol in te krijgen en me steeds beter in te schieten op dat mini pikkie. In militaire dienst wilden ze me daarom tot scherpschutter promoveren. Toen heb ik nog drie jaar vast gezeten in een TBR kliniek. De militaire dienst was ik al lang uitgegooid na een dag. Daar is in de familie nooit veel over gepraat.

 

Vanmiddag, zomer 1968, ben ik voor de laatste keer weer terug gegaan naar Heemstede na de eerste behandeling tegen een druiper bij de lullensmid in de P.C. Hooftstraat.

Een spuit antibio tica van honderduizend eenheden in mijn linkerbil.

Morgenochtend een tweede, maar dan in mijn goed doorknede ontuchtige rechter halve maagden burger bol.

In de wachtkamer zaten voornamelijk geslachtszieke Turkse en Maroklkaanse gastarbeiders, loodgieters en losse arbeiders met venreise kolensjouwerskoppen en ongewassen stinkstront poten die uit hun gulp stonken, zoals alle arbeiders en couscous snorren droegen.

Sommigen hadden hun arm in een vuil geworden verband.

Het was mooi weer. Indian Summer. Ik liep van de bushalte van lijn 1 naar de grote villa waar de bibliotheek was gevestigd. Hoe lang geleden was ‘t dat ik er regelmatig op donderdag avond kwam in de leeszaal om all literaire- en kunstbladen uit te lezen?

Marijke Last, de Sophia Loren van Heemstede zat dan in gezelschap van haar vriendinnen op mij te wachten. Marijke vond dat ik op een blonde versie van Paul McCartney leek.

Terug naar de plaats van een nooit begane misdaad.

Ik was vier jaar niet in de bibliotheek geweest. Er was niets veranderd. De tijdschriften stonden allemaal nog op dezelfde plaats.

De laatste keer dat ik daar naar toe ging was met Els. We liepen van de Oostzaanenlaan de Binnenweg af richting park Groenendaal waar we naar af loop van het bibliotheekbezoek naar toe gingen. Dat draaide dan altijd uit op wat aangenaam divertissement voor één dame en één heer achter het hoofdgebouw van Meer en Bosch waar epileptiese imbecielen in waren gehuisvest. Kwijlend keken ze toe van achter de getraliede vensters. Dat vond ze pas echt lekker als anderen konden mee genieten als ze krijsend en schuimbekkend klaar kwam.

 

Vanmorgen was ik ook nog langs de villa aan de van Oostzaanenlaan gelopen waar ik tien jaar lang op een zolderkamer heb gewoond.

De Nederlandse film het Bittere Kruid van Marga Minco is er later grotendeels in opgenomen, maar toen was de villa al verkocht. Ik had er naar binnen willen gaan en vragen of ik het huis nog een keer mocht zien. Misschien zouden er op mijn kamer nu dozen met muf ruikende oude tijdschriften staan.

En ook uit pure angst dat de grote pruimen boom was omgezaagd  die een rol speelt in “Terug naar Heemstede” , de tweede otobiografiese novelle van de omstreden beeldend kunstenaar Fred van der Wal.

 

Wordt vervolgd

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.