Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 november 2012, om 18:42 uur
Bekeken:
439 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een zeer lezenswaardige reactiedraad...(deel 4)"


 

EEN ZEER LEZENSWAARDIGE REACTIEDRAAD (DEEL 4)

 

Fred van der Wal 16-02-2011 10:50

 

Klaverblad, Ik heb enige jaren op een terp gewoond, die sinds de middeleeuwen Lekkerterp heet te te Oldeboorn. Zelfs die plek waar ik woonde werd bestreden door GP merkwaardig genoeg. Ik keek er van op. Klaverblad! Een Friese vlag op een niet Fries huis. Ik moet d emoderatie van het FNP nu terstond inlichten. Die SWAT ploeg Friezen staat al dagen lang in een oude wrakke otobus klaar om met hooivorken langs te komen. In de Bourgogne dreigde de fotograaf R. B. mij daarmee, vlak voor de opening van een tentoonstelling van mijn werk. Hij zei: Er is een ploeg Friezen onderweg om je aan te pakken! Ik zei dat ze welkom waren. Ik ben toen naar buiten gelopen om vrij uit te kunnen lachen. De situatie was bizar. Het artiestenvolkje! Altijd in voor een Witz! Daarom houd ik ook helemaal niet van ze. Bijna net zo erg als academici!

 

Klaverblad 16-02-2011 11:08

 

Wat is er nog limburgs aan Limburg en fries aan Friesland? Het barst er van de import!! En asielzoekers.. Zoals elders. Maxima zei: de nederlander bestaat niet. En hoor ik jou nou zeggen: de fries bestaat wél?

 

Wim Duzijn 16-02-2011 11:34

 

Geroddel en geklets over anderen heeft me nooit aangesproken. Precies zoals FRED van der Wal zegt: Omdat ik een moeilijk mens ben die niet van geestelijke gemakzucht houd. Heb het ooit hier als volgt geformuleerd: Ik ben een pessimist van nature. Ben altijd een eenzelvige zonderling geweest in een wereld die zich op zinloze wijze druk zit te maken over niks. Op een dag – dat herinner ik me nog heel goed – werd ik door mijn moeder, die een ijverige rumoerige vrouw was die nooit eens de mond kon houden als er stilte in het leven nodig was, een bus ingeduwd vol schreeuwende en handtastelijke roomse kinderen: leden van het zangkoor. Er was een jongen ziek geworden en daarom mocht ik gratis mee. Huilen dus, want ik haatte rooms-katholieke zingende kinderen, vooral wanneer ze ook nog ‘misdienaar’ waren – en dat kwam verschrikkelijk vaak voor, en ik ging dus nooit naar missen waarin gezongen werd – maar die niet erg pessimistische daad van me bleek volmaakt zinloos te zijn – moeders wil was immers wet – zodat ik me uiteindelijk geduldig schikte in mijn lot, stilletjes lijdend temidden van rumoerige roomse kinderen die in plaats van een onbegrijpelijk heilig lied (latijns was mode in die jaren), het ordinaire, door mij als kind al als volstrekt clichématig en ranzig ervaren ‘potje met vet’ ten gehore brachten. De dagtocht, die mij dwong deel uit te maken van aan zingen verslaafd grauw, werd besloten met een verloting. Hoofdprijs was een grote voetbal, een echte leren bal, die iedereen graag wilde winnen, hetgeen onmogelijk werd gemaakt door wat ik achteraf ervoer als het ingrijpen van God hoogstpersoonlijk, een wonderbaarlijke daad die ertoe leidde dat mij – de uitzondering, de hater van het vrolijke lied – het winnende lot in handen werd gegeven, zodat ik na aankomst in Zwolle triomfantelijk het schreeuwende gezelschap verliet met in mijn armen de grote dure leren voetbal die zij wilden winnen… Zwaar pessimistisch dus, als kind al, omdat de bal het symbool was van de terreur van de eeuwig zingende massa, waar ik als voetbalhater op neer blikte, zodat het winnen van hun grote kostbare bal mij met intense trots vervulde. Ik had als rustige zwijgzame eenling de massa verslagen, hen het idool ontnomen en hen duidelijk gemaakt dat je helemaal geen lid hoeft te zijn van een rooms kinderkoor wanneer je de hoofdprijs in het leven wilt winnen. En zo zit ik nog altijd in elkaar. Alles wat religieus is kan voor mijn part naar de hel lopen, niet omdat ik atheïst ben, want waarom zou ik als anarchist niet een vriend mogen zijn van God?, maar omdat ik een pessimist ben, en een pessimist is iemand die God niet zoekt bij de potjes met vet verkopende massa, maar bij alles wat hem in contact kan brengen met een wereld die pessimistisch is. Zo simpel is dat. Het feit dat pessimisme niet in tel is, bewijst dat we in een massasamenleving leven, een wereld waarin massamensen altijd het kwaad neerleggen bij als gevaarlijk beschouwde eenlingen, mensen die juist helemaal niet gevaarlijk zijn, omdat een eenling altijd de vijand is van bedillerige bemoeizicht en geestelijke terreur, zaken die nu juist het grote kwaad vertegenwoordigen in een optimistische, anti-anarchistische samenleving. Blogje van 22 juni 2009. Zie het maar als een SLOTAKKOORD… www.vkblog.nl/bericht/265868/A

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.