Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 november 2012, om 08:43 uur
Bekeken:
404 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
205 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Over een onbeduidende Friese kunstartiest..."


Wie als kunstartiest zijn eigen werk niet al te hoog acht is bereid om het weg te schenken voor niks, naks notting mijn l*l die smaakt naar bokking!

Ik heb de onbeduidende Friese kunstenmaker Ron S. nooit ontmoet en heb geen enkele aandrang om ooit kennis te maken met deze gluiperige, gefrustreerde onbegaafde artistiekerige egotripper die gaarne op dorpsnivo zijn flauwekul acties uit voert.
Onder de plaatselijke aculturele bevolking is hij bekend door het gratis weg geven van zijn waardeloze “kunstwerken”, net als een of andere in bonte lappen gehulde lichtelijk hysterische juffrouw van de Oudebildtdijk schijnt te doen, die zoals menig modern kunsrtartieste van de vrouwelijke kunne naar de laatste mode “ook van vrouwen houdt” hetgeen een ieder dient te weten en daarmede wereldfaam denkt te verwerven. Sappho revisited.
 Mahlzeit. De schimmige schimmel cultuur van het lesbisme.

Wie als kunstartiest zijn eigen werk niet al te hoog acht is bereid om het weg te schenken aan een voor cultuur onverschil lige bevolking die daar niet op zit te wachten,, maar alla, alles wat gratis aangeboden wordt is mooi mee genomen. Men verkeert in de ijdele hoop dat het werk van de “miskende ” martelaar van marterhaar Schaft ooit iets waard zal worden.
Schaft met zijn cv van niks en niemendal is tevreden met zijn “publiciteit” in de dorpskrant als eigentijdse variant op de dorpspomp.
Schaft vergelijkt zichzelf met Rembrandt die autodidact zou zijn. Hij vergeet de periode dat Rembrandt les kreeg van schilder Lastman, die bekend was met het clair obscur van Caravaggio waar Rembrandt leentjebuur bij speelde onder het neuken door van zijn diverse vrouwtjes, maar dat hoort bij de empathie van de calvinistische beleving van de ander.
Rembrandt is minder origineel dan menigeen denkt en voornamelijk Heilig verklaard door de bloedeloze calvinisten.

fredvanderwal zegt:
november 23, 2012 om 10:59 am

Ik mag wel zeggen dat ik het beeldende vak tot in de toppen van mijn vingers heb. Het kost me als mens achter de kunstenaar steeds minder moeite. Als genie dan. En daarna? Als het laatste station in Nowhereland is gepasseerd?
Dan komt de eenzaamheid van de eenzame fietser op zijn autoped met bagagedrager, want pas dan moet je je gaan afvragen of je geen sjabloon van jezelf wordt. Dat schijnt namelijk te kunnen in provinciale kunstenaarskringen.
Zo noemde een of ander minkukel uit Zeeland, de voorzitter van de plaatselijke dorpskunstenaars vereniging die elf jaar psychiatrische behandelingen achter de kiezen heeft mij een “carbonnetjes kunstenaar”tegen een ander psychiatrisch geval uit Valkenburg, de heer Kutslo.
Het zal allemaal wel. Ik noem dit soort kunstenamkers pleepapiertjes kunstenaars.
Afvegen en doortrekken en daarna aftrekken als de bril maar vrij van kiemen blijft.
Het is bekend van die fijne meneer uit Zeeland dat in het huis waar hij met een autiste hokte hij de plee onder de stront smeerde ter verhoging van de feestvreugde voor de andere bewoners. Hij genoot dan wel elf jaar psycho analyse op kosten van het ziekenfonds en had na afloop nog last van gekte. Zoals wel vaker voor komt in psycholand.
Gotsijdanck ben ik een Hollandsche jongen met twee gezonde longen en heb daarom probleemloos kunnen jongen.

En die vraag naar de zin van dit alles, gesteld in puur powetiese taalflarden, wil zeggen dat men met de volvette bips op de trijpen kussens van het succes vaarwel dient te zeggen en met lederen Meesteresselaarzen maat 52 en een mager scharregatje in je morsige Levis jeans aan door weer en wind en de daarbij behorende bagger van de ander moet blubberen tot men van zijn laarzen af globbert om een knieval te maken.

Het ene woord is het andere niet en het andere het ene. Of niet.
Als BovenMeester van de Orde Der GrootMasturbanten beveel ik mijn slaven en slavinnen nog regelmatig met het hen toe gebeten: “Knielen zul je voor mij, hoer!” Opdat zij weten wat hun plaats is in het bestel. De knoet er over. Kneppelfreed, zoals de Friezen zeggen. Knuppelfeest.
Laat ik een serieuze zaak aansnijden.
 Nieuwe wegen, nieuwe visies nieuwe lente k*t met krenten, bak rozijnen voor de mijnen en daaraan gekoppeld een nieuw geluid met de fluit.
Ik zeg ook maar wat als eenvoudige boerenl*l.
Nieuwe uitgangspunten formuleren. Geen bakken voor aan de tap in café De Spoekspuger, meneer, geen bakken.
Het is het drama van het leven, gevangen in een visie die geweldige morele consequenties met zich meebrengt en hele brede boulevards van mededogen  openen zich aldus voor de onbevangen toeschouwer die ik wel even aan de hand met mij mede wil nemen als het een appetijtelijk tiep van de vrouwelijke kunne blijkt die net naar de k*tkapper is geweest zodat het leuke, zwaar geparfumeerde krulpermanentje nog fijn op en neer veert bij het krikken. Ik ben als ouderwets tiep tegen een geschoren schaamte. 

Als je haar maar goed zit en liever een natte neus van onderen dan van boven wat de vrouwtjes betreft als de R in de maand zit. Nou, meneertje, daar ben ik allemaal een Meester in, laat ik u dat wel even vertellen…Mag ik misschien ook eens een keer?
Alsof je een emmer leeg gooit, dat moet een ieder toegeven, die weet heeft van mij en mijne wegen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dank Mima voor reactie

Geplaatst op: 2012-11-26 12:16:47 uur