Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 november 2012, om 09:35 uur
Bekeken:
504 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
227 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik vroeg de administratie van Arti naar haar adres..."


 

Ik vroeg de administratie van Arti et Amicitiae naar haar adres…

 

vrijdag 7 november 1997

 

Zeven oktober in Amsterdam, Arti et Amicitiae. De avond tevoren, bij het sorteren van fotos vind ik enkele fotos van Els B. en van haar galerie. Ik vraag me of wat er van haar geworden is. Tot mijn verrassing ligt er in de expositiezaal van Arti een geschreven noot van Els Bouma in het gasten boek waarin ze naar mij vraagt. Ik ben onmiddellijk van plan haar te schrijven.

Vraag op de administratie naar haar adres.

Blijkt onvindbaar. Ze is al lang geen lid meer.

Mijn tweede plan is om naar haar laatst bekende adres te Aerdenhout te schrijven.

Ik weet dan nog niet dat zij gescheiden is. Een maand of drie geleden zocht ik in het telefoonboek onder Haarlem, Heemstede en Zandvoort naar haar naam maar kon het niet vinden. Ik neem me voor als ik geen antwoord krijg of de brief onbestelbaar is om John Verberk to bellen of hij haar adres weet. Als dat niet lukt om een oproep to plaatsen in de Volkskrant onder oproepen en mededelingen, ongeveer in de trant:Els B! Waar ben je??? Het is de vraag of ze De Volkskrant leest…

 

maandag 17 november 1997

12 en 13 nov. naar westen des lands door mist. In Haarlem tijdschrift gekocht over Celine en een Bzzlletin met artikel over Pyke Koch.Koffie drinken bij Brinkman.Bij de Slegte boek over de british beat van the sixties aangeschaft. Half drie naar Yacinthas huis waar Leonie speciaal is gekomen om me to zien.In1969 was Leonie 9 jaar oud en ik herinner me nog dat ik een wandeling naar Groenen daal met haar maakte en in een boom mijn naam zag gekerfd.Heeft de mooie,aantrekkelijke Marijke L.,de rivale van Els D. dat ooit gedaan? Wat is er van Marijke geworden?

Yacintha praat twee en een half uur uitsluitend over zichzelf. Ik zwijg voornamelijk, want er is niet tussen te komen. Soms bekruipt me even een gevoel van ergernis,maar ik onderdruk het.

Ik realiseer me weer dat ik terecht de ravissante, zwartharige, exotiese, rondborstige zusjes Moni que en Yacintha uit het oog verloor toen ik in 1967( na een afwezigheid uit de hoofdstadvan tien jaar )weer in Amsterdam terug keerde.

Ik heb van Yacintha weer genoeg voor een jaar of wat

lk drink met opzet geen alcohol bij Yacintha om totaal nuchter en sereen bij Els Bouma aan to komen en alle indrukken ongefilterd to kunnen opslaan.

Ik vraag me of hoe de hernieuwde kennismaking met haar, voor wie ik altijd veel respekt had en al die jaren een warm plekje in mijn hart bewaarde,zal verlopen.

Het heeft me in 1975 toch meer gedaan dat we elkaar uit het oog verloren dan ik aanvankelijk wilde toegeven. De ontvangst is meer dan hartelijk.

Onmiddellijk voel ik me op mijn gemak in haar aanwezigheid en de ambiance, barok en warm, met veel kunstwerken en fotos, persoonlijke dokumenten,aan de muur is geheel naar mijn smaak, die ook nogal barok is. Ik houd van overdadig, van vrouwen die het leven gretig leven ,diedrinken en roken en zich van conventies niets aantrekken.

Het wordt laat, voor mijn doen heel laat. Wat mij betreft had ik de hele nacht wel willen doorpraten en naar haar luisteren,daar niet van. Ze is een zeldzaam boeiende vrouw realiseer ik me en daarom voor uiterst aantrekkelijk.

Ze geeft me de fotos die ze me had willen opsturen. Weet ze,dat zulke dingen een tere snaar bij mij raken? Om half drie naar bed in de logererkamer. Ze blijft nog even staan op de drempel van de logeerkamer en zegt met enige nadruk dat ze haar kamer open laat. Een aardige geste. Ik zal geen gebruik maken van haar edel moedige aanbod. Aanbiedingen uit de ondernavelse sector heb ik wel vaker afgeslagen.

De volgende ochtend negen uur wakker met een aardige kater.

Het uitzicht vanuit de slaapkamer is op het gebouw van de Da Costakweekschool waar ik vijf lange jaren in heb doorgebracht, het derde, vierde en vijfde jaar in dagelijks gezelschap van Alice.,die zo plotseling uit mijn leven verdween, waar in Bloemendaal nog vele herinneringen me zijn bij gebleven van het verleden meer dan twintig jaar terug. De urenlange wandelingen door de lanen,naar het Kopje waar we elkaar voor het eerst ontdekten en een relatie begonnen, de vakanties aan zee, de weekenden in Amsterdam, Haarlem, Heemstede en Bloemendaal.

Ik wil die wandeling naar het kopje in Bloemendaal nog een keer maken, maar niet in gezelschap van X. misschien wel helemaal alleen op een mistige herfstdag als

de blaadjes net zijn gevallen.

.

De vrijdag na afscheid van Els Bouma vertrekken we om een uur of half twee richting Zand voort en parkeren de auto op de Noord boulevard. Het is er onaangenaam koud en mistig.

Wat is troostelozer dan een badplaats buiten het seizoen bij slecht weer?

Verloren lopen we over het strand. 

Melancholie alom.

Hier kwam ik vanaf 1946 -1967 heel vaak. 

We eten en klef broodje "gezond" dat uit naar mijn smaak enigzins bedorven ingrediënt en smaakt en op plestik lijkt in een eethuisje aan de Thorbeckestraat waar we aanvankelijk in en hotel wilden overnachten als het gastvrije aanbod van Els B.,dat me verraste, om in haar huis de nacht door to brengen, niet gedaan was.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.