Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 november 2012, om 15:13 uur
Bekeken:
478 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
240 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mevr. galmt in de keuken “Welk een vriend is onze Jezus!(deel 2)"


Ik krijg een kop thee aangeboden. Mevrouw D. galmt in de keuken off key “Welk een vriend is onze Jezus” (deel 2)

 

Bezoek aan ouders Amsterdamse ex-vriendin uit de zestiger jaren

 

Er werd door de huidige echtgenoot van Els ook vreselijk aan haar getrokken toen ze met jou om ging. Elke dag stond hij haar op te wachten. Elke dag.

Hij heeft ons nog voor gesteld om jou uit de weg te ruimen. Dat heeft niet veel gescheeld. Zijn vader had nog een oud FN pistool uit de oorlog. Wij vonden dat zoiets niet kon voor echte christenen, het ging ons net iets te ver, maar hij haalde het Oude Testament er altijd bij daar was het ook altijd moord en doodslag. Hij had daar wel gelijk in.

“De wegen van de Heire Heire der heirscharen en Zijn volgelingen zijn zelden aangenaam” vul ik aan.

“Elke dag heeft die ex-vriend haar bestookt met dat zij de enige voor hem was en door de Here voor hem was weg gelegd, dat zij een Goddelijke beschikking was, God had ze voor elkaar bestemd en anders zou zij het zaad van de duivel voort brengen als zij met een ander ging, dat heeft hij jaren vol gehouden en uiteindelijk is ze toen maar gezwicht voor de druk” zegt Ma Kneuterdom.

 “De ware aanhouder wint”, zeg ik sarcastisch, maar dat ontgaat ze.

 “Zo gaan die dingen nu eenmaal. Hij heet eigenlijk Harry, maar is zich Hendrik gaan noemen omdat die naam historische herinneringen op wekt. Frederik Hendrik en zo.

“Bij koninklijk besluit?” vraag ik

“Het heeft iets met vaderlandse geschiedenis te maken. Willem de Zwijger of zo”, zegt Pa Kneuterdom die in zijn jeugd de ulo heeft gevolgd.

“Ach, het is een keurige gereformeerde jongen die orgel in de kerk speelt, echt een brave Hendrik en Els blokfluit erbij op de alt blokfluit twee maal op zondag in de gerefromeerde kerk, de mensen vinden het prachtig, maar hij is en blijft verschrikkelijk dominant. Ze mag helemaal niets. Meneer is de baas in huis en verder moet z ehara mond houden. Hij contro leert haar van minuut tot minuut. Ook haar post, GSM en email. Zo gaat dat in onze kringen.”  voegt Ma Kneuterdom er aan toe

 “Waar je maar zin in hebt”, zeg ik.

Blij dat ik niet tot hun stijl gereformeerde kringen behoor.

 De onwaarachtige excuses die deze beide oude mensen geven na dertig jaar wekken een wrang gevoel bij mij op.

 

Misschien had ik moeten zeggen: “Waarom hebben jullie me laten barsten toen alles mis ging eind 1965 tot 1967? Jullie wisten toch in wat voor een ellendige situatie ik zat in het huis van mijn grootouders? Jullie hebben gehoord van Els hoe ze daar elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat mij zaten te treiteren? Mijn boeken weg gooiden, akawarellen opzettelijk koffie over heen gooiden, brieven achter hielden, weg gooiden  of openden. Waar waren jullie met je zalvende christelijke prietpraat toen ik maanden lang ziek lag in 1965?

 

 “Jij hebt een paar jaar geleden ons toch een of ander briefje gestuurd waarin je vroeg hoe het met Els ging? Of vergissen wij ons soms? En wat dacht je daar mee te bereiken? Wij vonden dat jij met onze familiezaken niets te maken had. Wij verdenken je van verkeerde bedoel ingen. Wij weten hoe men buiten onze kringen denkt over huwelijkstrouw en gaan de kat niet zonder meer op het spek binden. Vier billen in één bed maken nog geen huwelijk voor de wet des Heeren, die de zonde haat.”

 “Zo is het! Gezondheid!” beaam ik spottend hun wandtegeltjeswijsheid.

 “Die brief van jou kwam bij ons binnen als een duivelse donderslag bij heldere hemel!”

 “O, ja? Er stond alleen maar in hoe het met Els ging, verder niets!”

 “Alsof dat niet genoeg is! Onze Els benaderd door een ongelovige. Of vergissen wij ons in je bedoelingen? Het hart der mensen is arglistig als een slang, boos zijn hunne wegen, verderfelijk hun tong, hunnen overwegingen duister!”

 “Ik had er geen enkele verder bedoeling mee dan in de brief stond.”

 “Zes of acht jaar geleden heb je die brief gestuurd. Vind je dat zelf niet merkwaardig om na zo’n lange tijd een brief te sturen? Wij keken daar vreemd van op! Dat zijn wij niet gewend.”

 “Had ik het dan eerder moeten doen? Ik kan het me trouwens niet goed herinneren,” zeg ik geamuseerd.

 “Jouw brief heeft toen een hele consternatie gegeven in onze familie. We hebben onmiddel lijk het weekend daarna een familie spoedberaad bijeen geroepen om je verzoek in gebed bij de Heer te brengen en om Zijn oordeel daar over af te smeken. Wij wisten niet hoe we de zaak moesten aanpakken!”

 “Welke zaak? “ vraag ik ogenschijnlijk serieus. Hoe maakt men in stijl gereformeerde kring en van een mug een olifant.

 “Voor ons was het een moeilijke zaak! De Heere Heere der Heerscharen heeft ons toen uitkomst geboden, want aan Zijn zegen is alles gelegen, ook al hebben wij alles tegen en na regen komt zonneschijn. In ieders leven dat naar Zijn Wil is. Ziekten hebben de mensen aan zichzelf te danken. Als ze echt in de Heer waren dan zouden ze niet ziek zijn. Als God mijn God maar voor mij is wie is er dan mij tegen? Dan zie ik rozen op mijn weg! ” zegt Ma Deutekom.

“En ze zouden genoeg pegels hebben. Uitkeringen zijn overbodig voor wie echt gelooft. Arme mensen zijn slechte mensen, anders waren ze niet arm, dus bidden ze niet genoeg” voegt aanhanger van het welvaarts evangelie Pa Kneuterdom er aan toe.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.