Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 september 2012, om 14:17 uur
Bekeken:
469 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het leven begin bij de veertig (deel 5)"


Het leven begin bij de veertig (deel 5)

 

Toegezonden,geparfumeerde ,persoonlijk getinte brieven vol konfidenties en hartekreten of opgestuurde hand geborduurde zakdoekjes (mits schoon gewassen snotlappen en geen doekjes voor het bloeden die stijf staan van de opgedroogde kwakkies) en leuke slipjes met daarop in het kruis hand geborduurd “I love you” worden altijd beantwoord door auteur dezes en bewaard in een hoedendoos waarin wat kamfer gestrooid tegen de mot en zo u en dan besprenkeld met wat Opium van Yves Saint Laurent uit het zwarte flesje met de gouden dop. 

Schriftelijke of zelfs mondelinge kennismaking vanaf het zeventiende levensjaar als het de dames betreft- en al wat daar uit voort komen moge- niet eens uitgesloten, de net ontloken knoppen even bij

de stengel knakken en plukken.

Wie weet waar het allemaal toe leidt. En dat, lieve lezeressen met koppen van pak me maar en lik me maar, doet mij weer denken aan die prachtige rolprent van “Heisse Nächte und schwarze Nylons” en

dat gaat beslist niet over Hete Nichten In Zwart Nylons maar over de gezonde heteroseksjuwelen samenleving tussen man en vrouw, jongen en meisje met wederzijdse toestemming op morele en humanistische grondslag. Het fundament is dus prima. Toch kom ik bijvoorbeeld nooit op het naakstrand om mijn stellingen te checken aan de realiteit. Ik ben niet voor het koekeloern naar hangtieten en uitgelubberde schaamlippen, benevens geschoren schaamheuvels. Het moet decent blijven en iets te raden over is een mooi ding. Ik ben namelijk voor de romantiek en tegen de open pussies van de Chick en de Candy. Koetje keuren is niet aan mij besteed en ook aan het kuikens sexen ga ik liever voorbij als het voor U hetzelfde is.

Als kunstartiest verwacht ik dan wel dat de dames zich aandienen in zwarte nylons van 15 denier, jarretelgordel, doorschemerend, nerveus opgesneden, zwart slipje en een leuke opduwer van een beha voor we het over de kunst gaan hebben wil dan wèl een kopje groene thee schenken in het prieel om eens uren lang te luisteren naar het kwinkeleren van het gevogelte en ja hoor, daar hebben we ‘m al wweer, de graspieper!

Laat ik U eens in woordeloze eenheid en gezamenlijke vervoering aan mijn hand mede nemen naar een collegaatje zonder verdere bijbedoelingen.

In zijn prachtige, zelf verbouwde Amsterdamse herenhuis  sprak ik maanden geleden etser/schilder Theo, die op de meest onverwachte momenten in tranen kan uitbreken (een echte artist!) om wat niet is en nooit meer zal zijn, zoals de moord op weerloze beeldhouwer Ben de B. (die alleen maar goeds voor had met de medemens) ,’s nachts om half vier omgebracht met een aardappelschilmesje door een herowienejunkie in de gang van het ateliergebouw aan de tweede Nassaustraat 8,Amsterdam staatsliedenbuurt.Tranen brengen mij altijd weer in verlegenheid.Een troostende arm om Uw schouder is het laatste dat U van mij kunt verwachten.Het is geen onwil.

Ik ben op zo’n moment totaal onthand, radeloos, reddeloos en redeloos. Heel kort hulpeloos met mijn sigaar uit eigen doos. Sta er bij als bevroren. Mag ik misschien even onderdehand een Wilde Tabacos La Paz Primeros opsteken?

Gewoon om even bij te komen van alle emoties. Ieder troost vol woord van de ander bejegen ik bij voorbaat al met achterdocht.

De hel de ander? Sartre heeft nooit gelijk gehad met zijn zwaar brillende scheve kop. Wat is die man lelijk. Alle slechte mensne zijn lelijk anders waren ze niet slecht.

Alleen om die reden al kies ik voor de Beautifull People! Je mag mensen niet op hun uiterlijk beoordelen, maar toch wil je als man naast menigeen niet regelmatig in je babydoll of andere veel belovende lingerie wakker worden naast een doorgwinterde puistenkop met de voortanden overdwars om daarmee een beschuitje mee te knappen. De hel de ander?

Welnee; de hel ben je zelf met je kop onder lijn elf, placht een ex-lid van Christian Artists altijd te zeggen. Het bestuur van de vereniging tegen voetbal op zondag was er even twee sekonden lang van geschrokken. Niet langer. Het klaterende geluid van de elektroniese Roland piano in de performance room verdrong niet veel later iedere overpeinzing.

Met enige schroom verwelkom ik bijna schuld bewust een goed in de verf  gezette verleidelijk ge parfumeerde goed geklede en gekapte bezoekster als de verbaal begaafde R. met een voorzichtige kus op de geblankette wang en alsof ik voor iedere voorzichtige toenadering een ekskuus of reden moet aan voeren.

Na enkele glazen alkohol gaat het mij allemaal wat gemakkelijker af. Mag ik als doorsnee burgerman ook een smoed vatten? Ja, dat mag. Zelfs in beschonken toestand zal ik mij aan niemand vergrijpen. U kunt ge rust gaan slapen. Voor serial killer, aanrander cq. flagrant schenner van de openbare eerbaarheid of potloodventer ben ik helaas niet in de wieg gelegd. Als dat anders was zou je heel wat schik in je leven hebben. Ik dwaal lelijk af.

Zelfs in de beperking toon ik mij geen meester.

Theo had het huis in 1972 voor een prikje (82.000 gulden) gekocht en we hadden het na ieder een achtste halve liter pilsfles  opgedronken te hebben terloops nog even over Frank.Ik was het niet eens met Theo.Je kiest voor iemand in voor- en tegenspoed.Of je kiest tegen iemand.Er is geen tussenweg.Ik verweet hem dat hij wel met de soms kapitaalkrachtige Frank doorzakte toen hij nog goed ter been was,maar na zijn hersenbloeding hem nooit meer opzocht.Theo kon niet tegen ziekte en zieken,zei hij.Wie wel,vroeg ik me af.Zwak ekskuus.En toen hij vervolgens bedlegerig werd was het met de vriendschap van Theo helemaal gedaan.Een onvergeeflijke karakter fout.Ik bood aan om samen met Theo  hem te gaan bezoeken.Zo ver was de Ruysdaelkade niet vanaf de Heren markt.Hij wimpelde het af.Ik vond Theo laf.We vertrokken bij Theo laat in de avond.Gul als altijd schonk hij ons een aandenken;een 17-e eeuwse Keulse pot.Ik stuurde Frank nog een kort briefje of hij behoefte had aan bezoek.Ik kreeg geen antwoord.

Niet veel later  overleed hij eenzaam en alleen in de afwezigheid van zijn twee de vrouw een twee meter lange violiste met lang, rood haar en een brutale kop. Nog erger dan zijn eerste weder helft, een arrogante schilderes, Jutta met de op artistieke grondslag openbaar toegankelijke kutta, die zoals de meeste Rijksakademie docenten van de vrouwelijke kunnen naar men zegt, niet kon schilderen,dus bij gebrek aan beter als goed gehonoreerde docente aan de akademie werkte.Je moest toch wat met je gebrek aan talent.Kijk maar naar het docentenbestand van de Christelijke Akademie te Kampen. Of all places!

Er deden echt heel bizarre verhalen de ronde over Frank For rest. Misschien had hij ze zelf wel in de hand gewerkt of gekonstrueerd.

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.