Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 september 2012, om 13:53 uur
Bekeken:
358 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
143 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het leven begin bij de veertig (deel 3)"


Het leven begin bij de veertig (deel 3)

 

Een geheugen als een olifant had hij voor release data van sixties pop. Alsof je dáár iets mee opschoot! Kejje dat vreten? Er viel niets te winnen of te verliezen, zong Melanie indringend en ontroerend, maar was het ook waar? Wist hij veel!

Eerlijk was eerlijk; de lokatie van het uitvaart centrum was idyllies en dat was mooi meegenomen voor alle betrokkenen.

Duingebied. Wat op zand gebouwd is zakt niet in de grond. Schelpenpaden. Stekelige duindorens met gele bessen. Helmgras. Frisse westenwind joeg de fijnstof van Engeland fijn naar Noord-Holland. Goed idee. Je moest ergens aan dood gaan. Zo lang hij het maar uithield. Zijn geluk was andermans ongeluk.

Zo dicht bij het strand dat je het ruisen van de branding hoorde, het onrustbarende krijsen van zee meeuwen en de zwoele wind zoutkristallen met zich meevoerde ter ontsmetting van het geheel. Hoe lang was geleden dat hij in hotel Möwenpick overnachtte? Hadden meeuwen een pik? Hij moest het toch eens navragen bij meneer Wemermann die biologie had gestudeerd en het liefdesleven van de regenwurm kende als geen ander. Hij kende twee soorten vogels: drijfsijssies, die dreven in de gracht en schijtlijsters die scheten je kop onder. Alle zegen komt van boven had hij op de zondagsschool geleerd.

De zon overgoten geel-oranje bessen van de stekelige duindorens gaven de ambiance zelfs een onbeschaamd feestelijk tintje. Mocht dat wel op zo’n dag?

Heel even schrokken de dochters en stootten hun moeder aan toen de kist in beweging kwam en door een valluik in de met wit marmer belegde vloer van de  aula langzaam naar beneden daalde. Het laatste oordeel. De hel van de oven wachtte. Stel je voor dat iemand door de hitte bij komt uit schijndode toestand. Zou een wakkere spuitgast de schuimblusser terstond ter hand nemen? Zou hij gelijk een zwarte Piet bij Sinterklaas met een zwart verbrande kop de kist uit kunnen klauteren als het gas even laag werd gezet? Levensvragen die er niet om logen.

Dat maakten ze niet iedere dag mee in het vrolijke horeca leven waar zij zich elke nacht met verve in onderdompelden.

Sinners in Heaven Saints in Hell is de veelzeggende naam van  een diskotheek in Amsterdam.

De op de goede afloop plechtig geserveerde slappe koffie en de zuinige sandwich van smakeloos witbrood belegd met een zweterig plakje kaas dat naar plestik smaakte lag geheel in de lijn der verwachting.

Nee,de genodigden hadden weer eens geen klagen! Het kostte een slorige duit maar dan had je ook wat. Het kon op afbetaling. Live now, pay later!

 

Kon hij de lezer nu maar verder mede delen dat de slappe, politiek korrekte Max Havelaarkoffie de voorkeur was geweest van de verscheidene, maar nee, hij gebruikte liever iets sterkers, dat boven de toonbank niet in de derde wereldwinkel verkrijgbaar was en wel in dien mate dat het plaatselijke Centrum Voor Drugs en Alkohol Verslaafden na jaren lange therapie geen brood meer in het kon tinueren van de tijd vretende kostbare behandeling zag en de direktie hem unaniem nadrukkelijk verbood om als opgegeven geval nog langer langs te komen –voor U tien anderen,meneer- en werd hier geen gehoor aan gegeven dan was er altijd nog de juridiese mogelijkheid van een langdurig straatverbod.

Populair in hulpverleners kringen was Frank nooit geweest. Aan elke halve maatregel komt eens een einde.

En zo hoorde het ook voor een kunstschilder of een poète maudit, al had Frank hoogstwaarschijnlijk een geheel andere laatste finale voor ogen gestaan. Meer een festiviteit met trommels en trompetten voor af en de fanfare voor toe of een peleton allochtonen op grote trommels en kleine bongos, het bezwete bovenlijf ontbloot, uren lang een opzwepend oerwoudritme beukend, zoals bij het huwelijks feest van Natasja, waar Annet v. D. me attent een joint presenteer de om kalm te blijven, maar het was nu eenmaal niet anders.

Uiteindelijk had Frank bijna geluidloos zijn laatste adem uitgeblazen, even puffen en het was voor de bakker, zich daarmee bij alles neer gelegd en misschien was dat een levensles voor allen. Hij had op zijn doodsbed nog even naar de hoek van de kamer gewezen en gerocheld: Daar! Daar!

Wáár, hadden de verblufte aanwezigen gevraagd.

 

Ik wil mij voor deze keer eens niet op de borst kloppen, maar ben mischien wel de juiste figuur om eens een aardig boekje open te doen over die op het eerste gezicht zo charmante Frank Forrest met die lange, blonde haren, die onrustbarend vlotte babbel en dat gebronsde gezicht waarin een paar lichtgrijze ogen onrustig rond spiedden als een wolf op zoek naar een prooi.

 

(wordt vervolgd)

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.