Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 september 2012, om 11:42 uur
Bekeken:
484 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
153 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kadetje met ged(r)oogde kattenreet? Mahlzeit!"


En O O O wat is die meheer van de Wallen weer grof in de bek! Alsof wij dat leuk vinden! Gewoon te onsmakelijk om los te lopen. Wat een vreselijke nare man! En dan die titel! Bah! Ik krijg er een blauwbekkende zoetzure metaalzouten smaak van in de bek alsof ik begin af te peigeren via een hartfalen van hebbikjoudaar. En mijn rikketik slaat ook vele slagen over. Alsof dat soms de bedoeling van het leven is an sich.  Niks hoor, die negativiteit van deze schrijver is de mijne niet. 

En dat kadetje, nou, laat dat maar helemaal zitten. Gedroogde kattenreet. Alsof dat zonder dressing voor een doorsnee breedbek kikker te vreten valt. Zeker een smulrol uit otomatiek De Vette Bek. Is dat wel helemaal koosjer?

Helemaal niet.

Dat lijkt op uitgespogen kauwgom met een straal tabakssap en een door de eerste de beste longlijder uitgerochelde gum kwat met groene pit voor toe. 

Ik blijf natuurlijk onderdehand wel altijd een Jongere Halluvve Wilde met onbetrouwbaar knipperende rood ontstoke korstige gluip ogen plus een droge bek en rook daarom zoals de Vieze Man Wilde Tabacos La Paz Primeros de hele dag door, maar ook als grimmige Lone Wolf die in zijn afgeragde travestitionele behahaha (drie halen, twee betalen bij Hunkerbunker chef Dirk Muller-Lexis) verder niemand naast zich duldt uit het kutturele artistieke vak, dat spreekt vanzelf voor een genie, want ik ben en blijf een Unverfroren Sombere Rebel met een Naargeestige Outlet, geloppeld aan een kwaadaardige, gassige uitstoot en dat ik de dag humorloos begin met een of meer Bottles Roze Sjampie op een van mijn terrassen in de Bourgogne is in brede kunstkring al veel langer bekend, om daarna waggelend strontlazerus zònder rijbewijs de metallic silver gespoten bolide te pakken, effe in zijn vrij een kwartier laat doorgassen aldus de zure dampen plus fijnstof verspreidend totdat de razend geworden gloeiende kop kleppen door het dashboard los van het dwars geplaatste motor blok naar buiten springen en de kar op Top Speed na een Quickstart met rokende banden door het landschap ga crossen over alle vluchtheuvels heen gierend door de bochten op twee wielen, alwaar de analfabete kleurlingen voor mijn razende wielen weg stuiven als verblinde konijnen voor zover ze niet door mij gelijk geschept worden op de bumper en minstens drie meter hoog door de lucht buitelen alvorens met het krakende schedeldak als een gebutst eitje van kraakporselein met een halve dop, dof ploffend op de betontegels te belanden-je moest ze in doodsnood zien springen als brandende kerosine fakkels vanaf de Twin Towers op die videobeelden- alwaar kruiszuster Helena van Trottelheim-Troje met haar groen uitgeslagen kruis en ooievaartje op heur witte bloes gestikt de doekjes voor het bloeden aan legt, de knelverbanden rond het loop en sloopwerk en met een pap lepel het hersenweefsel van het plaveisel schraapt, hetgeen niks geeft want die analfabeten met hun kalfshersens planten zich bij gebrek aan serieuze werkzaaamheden voort als gillende blinde konijnen die aan mixomatose lijden, als vlooien, luizen en ratten, dus moed verloren al verloren en er zijn onderdehand genoeg import medemensen op d'aardkloot dat aan een boom zo vol geladen men één twee vette pruimpjes niet mist-genoeg moet ook genoeg wezen, het an niet altijd carnaval blijven in de caroussel des levens op kosten van de noeste arbeiders- en dat heeft niks met racisme te maken zodat wieberend aangifte doen bij de zeden polietsies door de een of andere mafketeliaan se trutheuvel achterwege kan blijven omdat ik helemaal geen schrifte lijke of mondelinge reclame maak voor openbaar toegankelijke gekleurde kleuterkippenkolerek*tjes, maar tussen neus en schaamlippen door wèl sinds mensenheugenis tegen glad geschoren schaamtes ben van stabiele, volwassen vrouwen met de natte broek vol liefde en over lopend van groen uitgeslagen beschimmeld politiek correct mededogen met de gevluchte Bosniërs met bochels en kromstok temidden van het tentenkamp dat het leed van de wereld (hongerende kutkindjes zijn pas echt gelukkige kindjes) duidelijk aan geeft en de snorrende elektrieke tondeuse van mij om die reden dan ook niet verder mag komen bij de k*tkapper in de Zakstraat naast firma Geylvoet, groothandel in naai machines en andere voorbehoedsmiddelen uit het sanitaire asssortiment op de Wallen, mee, beslits niet verder dan de bikinilijn van het nerveus opgesneden, bedauwde slipje met de strak aangetrokken juchtlederen reetveter van het vacuüm getrokken mokkul dat uit zichzelf al stijf staat van de coke, de mariehuhoewiewatwaar drugs maar ondanks alles totaal niet van de kook raakt als ik nog een snuifje daar over heen presenteer.
En dan, dat ik mij herpak als razende Roeland…na vierhonderd kilometer weg spuiten over des Heeren wegens zo hard rem dat de wielen vanzelf door rollen en over de waarnemingshorizon van mijn bestaan verdwijnen in andermans zwart gat kosmisch gezien maakt niks uit want wie wat bewaart die heeft wat en waar niet is verliest de keizer zijn recht. De relativiteitstheorie in het kort voor dummies verklaard dus.
Ik draai dan vol begrip glimlachend het raampje open van het portier en leg aan met mijn sniper met laservizier om de eerste de beste willekeurige dauwtrapper die langs komt vol lood te pompen, net als de Vietcong mik ik dan eerst op de teelballen om ze langer om hun moeder te horen gillen met de hand in het kruis om het bloeden te stelpen, maar dan beschouw ik het tafereeltje nog wel met een bolknak en mijn met goud doortimmerde bebaarde breedbek waar ik even d eplatvink met driesterrencognac aan de mond zet als hartversterkertje, de Stetson op half zeven als een kojboj, met de verwarming aan zodat mijn ballen er niet af vriezen, mijn vriendin heen en weer draait met haar ondeugende geparfumeerde bips omdat ze bijkans een gestoofde pruim krijgt van de tot kookhitte opgejuinde zetelverwarming die ik expres hoog zet om haar lekker skesjuweel opgehitsts te zien krollenbollen en de CD speler op 120 db met het waanzinnig geworden schrille gekras van de Electric Violin van John Cale van The Velvet Underground om de Sixties even te laten reviven opdat de de sien aardig op leukt en dan…ja dan weet ik weer dat het leven het waard is om geleefd te worden en alle katten grijs zien in het donker, ook de mooie rooie met de staart omhoog en visoenen van kadetje smet gedroogde kattenreet voorbij mijn geestoog flitsen…



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

van de titel krijg ik niet echt veel trek...
de rest is voor mijn oude oogjes wat klein geschreven

Geplaatst op: 2012-09-20 16:06:59 uur

Wij kunnen als literati het proza van die meneer van de Wallen rangschikken onder het absurdisme, denken wij zo bij ons eige van uit onze competentie, maar zeker weten doen wij het niet.
Er dienen zich een schare experts over te buigen om tot een eensluidend oordeel te komen, want wij weten het al lang ook niet meer.
Niet dat het ons een gedroogde kattenreet kan schelen, maar toch...

Geplaatst op: 2012-09-20 11:45:20 uur