Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 september 2012, om 20:31 uur
Bekeken:
471 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

""Discriminatie van oudere schrijvers en kunstenaars (deel 3)""


DISCRIMINATIE VAN OUDERE SCHRIJVERS EN BEELDENDE KUNSTENAARS. EEN TYPISCH HOLLANDS VERSCHIJNSEL, VOORAL ONDER (EX) VOLKSKRANTBLOGGERS. (DEEL 3)

 

De Bingo avonden voor ouderen zal ik nooit bezoeken. Veel ouderen passen zich slaafs en naadloos aan bij het beeld van nutteloze AOW-ers, dat belangen groepen  de maaatschappij voor spiegelen uit eigenbelang. Het is dezelfde hersenspoeling die miljoenen Joden vrijwillig de kampen in deed marcheren. Een willoze kudde van lemmingen.

Toegepaste massa psychologie. Een voorafschaduwing van wat nog gaat komen.

Niet voor niets zijn er in de VS honderden concentratiekampen gebouwd, de zogenaamde FEMA kampen voor de komende dictatuur waar het boek Openbaringen over spreekt om een derde van de mensheid in op te sluiten en te executeren. Ook dan zal de kritiekloosheid van de geïndoctrineerde massa deze gang van zaken mogelijk maken. 

De slachtoffers èn daders zullen weer zo willoos en kritiekloos zijn als tent ijde van Wereldoorlog II dat ze in het van boven af opgelegde dictaat uit gemakzucht zullen gaan geloven, dat het goed is voor de vooruitgang van de mensheid en uitstekend voor hen zelf als ze vrijwillig het hoofd onder guillotine leggen.

De omhelzing van de cultuur van de dood als uitgangsprincipe. Typerend is dat de toekomstvisie van de Bijbel spreekt over de eindtijd waarin behalve hierboven geschetste gang van zaken occultisme, drugsgebruik en moord een algemene tendens zal zijn. Ik geloof dat die tijd nu is aangebroken.

 

Een soortgelijke algemeen gangbare opvatting als de onbekwaamheid van de pensionados was tot eind jaren zestig de idee dat vrouwen als breebare vaten totaal ongeschikt waren voor sommige beroepen.

Zo geloofde ik tot in de jaren zestig dat het beroep van schrijver, beeldhouwer en kunstschilder was voorbehouden aan de man tot na het lezen van een boek van Germaine Greer mijn ogen open gingen. Ik had een vooroordeel dat gebaseerd was op een algemeen gangbare opinie, die door de feiten ecchter werd gelogenstraft.

Tijdens de christelijke kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal vonden de directie en stafleden het een volkomen normale zaak dat een onderwijzeres haar baan moest opgevan als zij trouwde.

 

Het merkwaaardige is dat de medische wetenschaap en de verbetering van de woon- leefomstandigheden sinds de jaren veertig er toe hebben bijgedragen dat de mens ouder wordt in gezondheid en tot aan zijn zeventigste bij een normaal levenspatroon ook gezond blijft. Pas recent is de discussie, uit maatschappelijke noodzaak gevoerd, om de levensjaren van de gestegen levensverwachting te gaan benutten door de pensioen leeftijd te verhogen. De opwinding en maaatschappelijke onust die de verhoging van de pensioenleeftijd veroorzaakte geeft aaan dat een breed front werkende eigenlijk weinig zin heeft in zijn werk en dat uitsluitend en alleen ziet als noodzaak om in leven te blijven.

Een uitermate negatief standpunt. In de onderwijskringen van de sectie TeHaTex van de NHL ben ik deze opvatting vaak tegen gekomen. Is het een coïncidentie dat de daames van de textiel sectie voor een groot deel onder behanddeling van ppsychiaaters of psychologen was? Hoe vaak hoorde ik een goed gesalarieerde lerares niet trots verklaren dat zij “in therapie lag” en zware anti depressiva gebruikte.

Ik heb een grote hekel aan dit soort ambtenaren die deze vorm van negatieve taakopvatting als levensvervulling zien en met hun persoonlijke problematiek alles en iedereen op dwingende wijze overschaduwen .

Het is ook de categorie die de jaren aftelt op weg naar de pensionering. Veelal verklaren zij dat dan pas hun echte leven begint en zij zullen dit en zij zullen dat. Opmerkelijk is dat van hun dynamische plannen niets terecht komt. Jaren van ingesleten passiviteit zijn niet als bij toverslag te veranderen in dynamische aanpak en invulling van de resterende jaren

Voor mij is mijn beroep als kunstschilder/auteur/fotograaf  primair geen broodwinning, doch een meer dan zinvolle levensvervulling. Wie mijn CV onbevooroordeeeld beschouwd (daartoe bleken de academisch gevormde ex-Vkbloggers uit zelfgenoegzaamheid en arrogantie doorgaans niet in staat) zal zien dat ik mijn sporen verdiend heb.

Herhaaldelijk heb ik de mij over het algemeen niet welgezinde academische ex-VK webloggers er op gewezen dat mijn vak een roeping is waartoe velen zich geroepen voelen doch weinigen voor geschikt blijken.

Vreemd genoeg kon ik slechts hoongelach en neerbuigende mails ontvangen van deze zo geleerde, doorgaans niet bepaald productieve, dames en heren met een overmaat aan vrije tijd. In een enkel geval van iemand met weinig omhanden en geteisterd door een indrukwekkend psychiatrisch verleden die zijn tijd vult met op een stiekeme wijze mij veel overlast te geven.

Deze attitude is de onsmakelijke erfenis van socialistische en communistische indoctrinatie met zijn corrigerende mechanismes waarin voor alles en iedereen een loket is met een paternalistische commissie op de achtergrond.

Een oudere kunstenaar zal nooit met pensioen kunnen gaan als hij zijn werk sserieus neemt. Vleiende toespraken, schriftelijke eerbewijzen, eregelden noch een horloge met inscriptie vallen hem ten deel.  Hij ontsnapt in elk geval aan de kant van de straat te worden gezet als sociaal afval, wachtende op de man met de hamer. Vele instanties hopen er op dat die gauw langs komt, want dat is zo voordelig voor de pensioenfondsen die luidkeels krakelen dat de huidige pensionados de oorzaaak zijn van door pensioen fondsbeheerders èn de paarse kabinetspolitiek olv Balkenende in de negentiger jaren zelf veroorzaakte tekorten.

Regelmatig ontmoet ik onderwijsambtenaren die de noodzaak van de verhoging van de pensioenleeftijd niet kunnen of willen begrijpen en schande roepen dat de leefijd waarop het zalige niets doen kan aanvangen met enige jaren wordt uitgesteld. 

Een in de gezondheidszorg als ambtenares werkzame echtgenote van een leraar die enige tijd geleden gepensioneerd zou worden vroeg ik beleefd wat ze met haar vrije tijd zou doen omdat het mij interessseert hoe mensen hun leven indelen.

“Wat die jij met al je vrije tijd?” zei ze bits terug. Het antwoord houdt in dat ze het kunstenaarschap als vrijetijdsvulling en onschuldige hobby ziet. Ik besloot er verder niet op in te gaan, daar ik ik weet dat elk geprek over kunst en cultuur onder voetbalminnende echtparen geen enkele zin heeft. Bovendien spreek ik slechts met een enkele collega over de mores van het kunstenaarsplantsoen.

Men gaat voorbij aan het feit dat hobbies alleen maar leuk zijn als vrijetijdsvulling naast het dagelijkse werk. Zelden vermeld ik dat ik doorgaans om zes uuur op sta en dagelijks minstens tien uur  aan schrijven en schilderen besteed. Zo’n mededeling zou aan voetbal minnaars niet besteed zijn.

Het meeest recente wapen in de strijd tegen de gepensioneerden is het voorstel van een christelijke hoogleraar , die deel uitmaaakte van de SER, om  ouderen die in het bezit zijn van een eigen huis hun zelf betaalde eigendom door de staat te laten confisqueren en voor het opgeleverde bedrag verplicht medische zorg in te kopen.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.