Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2012, om 13:22 uur
Bekeken:
472 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Over de Fries levenskunstenares Iebeltje Potlood."


Over de Fries levenskunstenares Iebeltje Potlood.

 

Geboren, getogen, gespeend en gezogen, door het leven gevormd en gebogen met mijn misjpoge,  om uiteindelijk te mogen creëren in het vrije, universele, kosmiese universum dat alles omvat en ons allen omringt met energieën waar wij geen weet van hebben, zwarte gaten waar alle sin verdwijnt als een konijn uit d ehoge hoed maar dan omgekeerd omdat het leven is en blijft als een sprookje met een prachtig einde voor Story Book children en één van hen ben ik .

Mijn interstellaire podium en mijn uitwasemende universele doeken zijn alle universums waar ik midden in leef, streef en ontdek, bid en bewonder, het is de gehele kosmos met al zijn mysteries.

Zij zijn onder mij, boven mij, naast mij, in mij, door mij, de vibraties van moeder aarde Gaia en zij is overal waar het bal is. Dit maakt mijn leven oneindig mooi en voortdurend onbe grensd en uitdijend naar alle kanten. Het is de verwondering en de schreeuw om leven. Ook dat. Als ik indirect momenteel naar mijn tuin kijk, dan kijk ik ook naar mijn tuin met een blik van The Awareness Of The Moment en zie hele werelden inde planten opdoemen voor mijn geestesoog.

Mijn atelier is zoveel lichtjaren groot dat niemand ooit zou weten wat de werkelijke afmetingen hiervan zijn, dat blijft mijn geheim. Esoterie en magie spelen een grote rol. De werkelijkheid is niet wat die is. Het is maar schijn. Ik zie het vooral als Zen zin zijn.

Ik speel met het onbegrensde universum en zij speelt met mij, want het universum is origineel en universeel in al haar kosmische krachten en daarom is mijn kosmische kunst wellicht niet altijd voor iedereen te begrijpen, want alleen voor wie ik lief heb wil ik heet worden. Sterren, cirkels en bellen. Een kaarsje branden geeft verlichting. 

Omdat het werk van mij als kunstenaar ondoorgrondelijk is en non-stop energie uit alle poriën stroomt door de huid van mijn bestaan, moet ik haast dag en nacht door gaan. We moeten doorgaan. Inspiratie bestaat niet voor mij, alleen transpiratie en deodoranten, omdat ik het onbenoembare onzegbare altijd in mij heb als het heetste vuur dat eeuwig maar door blijft branden in de hel van mijn begeerte naar meer openbaring van uit de ongeziene velden van het bewustzijn dat onderbewust blijft. Op een hotel in de Ardennen stond Le clef de champs en wist dat ik het hier zou vinden. Daar schreef ik mijn eerste gedicht. De electrische sleutel van de esoterisch magneet velden.

Mijn kunst is voor mij mijn zalige ziel die ik met elke kunst creatie die ik maak schenk aan de wachtende wereld die vraagt aan mij: Kom! Kom maar! Komkommaar! Mijn eerste bundel heet dan ook “Draagtekens en Komkommaars” en gaat over de essentie van het bestaan. Het is eigenlijk een transponeren van vraagteken en kommas. INterpunctie dus. Je kunt het laten vallen maar dan zeg ik: de ballen!  Ik vind dit een enorme vondst en zal mijn bundel aan de Bezige Bij aanbieden opdat zij mij kunnen ontdekken in al mijn van eenvouds verlichte waatren. Ik houd dan ook veel van Skutje Silen. Mijn eigen skutje ben ik erg voorzichtig mee om niet aan lager van der Wal te raken.

Mijn onuitsprekelijke schilderkunst is als mijn leven brengende bevruch tende adembenemende ademhaling waar ik niet meer zonder kan leven, want het leven duuurt maar even, dat heeft geen geldingskracht. Elke dag schilder ik daarom om de tijd stuk te slaan en te overleven. Hier sta ik; ik kan niet anders. Het is mijn onafwendbare noodlot. Ik ben dus ik schilder, ik schilder dus ik ben. Ik zla het allemaal in mijn autobiografie zetten om iets na te laten voor het naaktgeslacht. Mijn schilderkunst is mijn geliefde, zonder haar kan ik niet leven, wil ik niet leven, kan ik niet leven, zal ik niet leven. 

Hier heb ik mij al als klein wezentje altijd erg mee bezig gehouden toen ik voor het eerst als microbe erg enge beelden op de televisie en in kranten zag voorbij komen van instortende twin towers en psychisch instortte. Ik zag de jumbo jets en Boeings al achter elkaar dwars door mijn kamer vliegen. Dat zegt genoeg over mijn betrokkenheid op het leed van de wereld. Ik ben dan als kunstenares ook erg gevoelig van huis uit geworden door de loop der jaren die tekeningen op mijn huid etsten. Waar gaat het allemaal over?

Mensen en dier in nood, oorlogen en de jungle der verwoesting die werd en wordt de aarde aangedaan en zal worden  door nog steeds het vernietigende dobbelspel in de wereld door de mens.

Ik begreep nooit wat wij mensen de woeste wereld met alles erop en er an en boven en onder de natuur zoveel pijn aan willen doen, terwijl zij juist zo goed voor ons zorgt als moeder aarde en de vruchten van dien. 

Veel dingen die om mij heen gebeuren heb ik nooit begrepen en begrijp ik nu nog steeds niet. Hoe minder ik weet, hoe beter ik schilder. 

Hier schilder ik over, hier ween ik om, hier denk ik diep over na onder het scheppen. Het automatische schrift, ook dat. Nee, geen ruitjeschrift of rijtjeshuis. Ik ga mijn eigen ruiten niet ingooien als kunstenares.

Alles en iedereen is namelijk met elkaar verbonden en we spreken uiteindelijk allemaal dezelfde taal, de taal van het hart als Magdalena, d emoeder der smarten en als ik dat prachtige lied hoor van Wie Hou van Mekoar dan weet ik weer dat ik leef en wil er tegen aan met heel mijn vrouwelijkheid die in mij is. 

In mijn schilderijen zie je vaak herhalingen terug omdat ik de vicieuze cirkel van het geweten moet scheppen, een vivisectie van en voor mijzelf als lijkschouwer is dit van zelfsprekend in mijn opdracht omdat we allen uit het zelfde bestaan en in alles zit uiteindelijk dezelfde structuur of je nu een dier, mens of boom of van beton bent.

Al vanaf mijn geboorte schilder ik orgasties kleuren en beelden en ben erg sterk verbonden met de natuur, de mens, de dingen en alles om ons heen.

Dit maakt me een mens, maar ook vaak helaas onbegrijpbaar voor andere mensen met hun mensenwensen.

In mijn schilderkunst zul je daarom veel innerlijke lijnen terug zien, en elk werk vertelt haar eigen verhaal en is anders dan de andere werken. Ieder zingt haar eigen lied op aarde. Zo ook mijn werken die tot leven komen in mijn stoutste dromen. Mijn kunst is mijn kuisheidsgordel die ik mijzelve aangordt en de sleutel weg gooi in het Pikmeer. Ik ben de Vestaalse maagd van het onbevlekte maagdelijke doek. Wie zal mij ontmaagden? Wat zal mijn bloed doen vloeien als m'n ogen breken? Is het bloed zoeter dan honing? 

Toch zult u zien dat al mijn werken bij elkaar horen en verbonden met elkaar zijn en met alles en iedereen om hun heen dus de Yin en de Yang.

 

Achter mijn werken schuilt een gehele alles omvattende filosofie die gaan over puurheid en onvoorwaardelijke liefde. Mijn werken zijn niet zomaar luchtverplaatsingen op deze aarde zoals de schilderijen van mijn collegaatjes omdat ik dwars door de dingen heen ga met mijn visie voor ik begin te schilderen, elke dag, na koffietijd.

Zij zijn de extra leven gevende adem die mijn werk nodig heeft om verder te kunnen leven, waar ik mij elke keer weer voor moet opofferen, want ik ben ik en zij is zij en jij bent jij.

Ik wil met mijn schilderkunst als vrouw Holle de mensheid opschudden, de wereld dus. Ik reis mee op de staart van de komeet als vallende ster en snak naar haar adem en zij op die van mij. Staart op staart is gelijkwaardig evenwicht.

Op deze website duikt u zo ongeveer mee in mijn hoofd waar ik woon met al mijn trillingen en met uw hoofd tussen mijn dijen als U maar niet Uw leesbril verliest tussen mijn grote, smakkende schaamlippen die heel wat schedebabbels hebben. Ze lullen U om ver waar U zelf bij staat.

Door een soort van geheimzinnig radiostation vol met rare geluiden, tonen en klanken een kakefonie in mijn hoofd die ik elke dag opnieuw meemaak oorverdovend . Nee, die medicijnen neem ik niet elke dag.

Wellicht gaat u mij als menselijk wezen zo steeds beetje bij beetje beter begrijpen? Nee?  Nog niet?

Uiteraard (mens eigen) vergelijken mensen ook mijn schilderkunst en mijzelf met andere kunstenaars als: Lutje Lolleboer, Trijntje Trippelfiets, Fons van Beverloo, Pipi Lull uit Catalonië en Sieta Sidderburen, allemaal net zo beroemd als ik ben maar het allermooiste wat mensen zeggen of schrijven is; het zijn echte fijne Iebeltje Potlood creaties, werken, schilderijen die potdicht in elkaar gemetsel worden in het schimmenrijk van een verglijdend bestaan! 

En Iebeltje Potlood, nou, daar is er gelukkig maar één van!

Ik heb inderdaad een geheel eigen schilderstijl, die een ander nooit na zou kunnen doen omdat het vanuit mijn oude ziel komt.  Ik heb namelijk eerder geleefd. In een vorig leven.

Mijn stijl is mijn ziel en van niemand anders. Mijn schilderijen zijn verbonden met elkaar als de kralen van een zelf geregen ketting sym bolisch. 

Door onzichtbare lijnen, netwerk draden via de tijd ruimte coïncidenties met elkaar verbonden wil ik de luiken van het bestaan naar het onzicht bare openen.

En ik? Wie ben ik? …. Ik ben Iebeltje Potlood en er is al genoeg over mij geschreven en gepraat dacht ik zo.

Maar wil je mij beter leren kennen en echt mijn kunst en mij leren te begrijpen?

Dan zou ik maar gauw eens wat vaker op deze website terug komen, klootzakken.

 

Hasta la Vista

 

Iebeltje Potlood

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.