Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2012, om 10:24 uur
Bekeken:
427 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
163 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Discriminatie van oudere schrijvers en beeldende kunstenaars."


Discriminatie van oudere schrijvers en beeldende kunstenaars. Een typisch Hollands verschijnsel, vooral onder (ex) Volkskrantbloggers.

 

Ik heb de Volkskrantbloggers grotendeels ervaren als onmogelijke mensen waar geen land mee te bezeilen valt. Op het moment dat Rob B. een serieus aanbod deed om verder te gaan met het opgeheven Vkblog was mijn eerste cynische reactie aan hem: het is een onmogelijk stel mensen om iets mee te beginnen. Je hebt te maken met een anarchistisch gekkenhuis, waarvan de patiënten op geen enkele manier zijn bij te sturen. Weet waar je aan begint.

Rob B. heeft het geweten.

Een aantal academisch gevormde webloggers die hij “de hofhouding van Kokopelli” noemde bejegende ondernemer Rob B. op een dusdanige neerbuigende, honende, misselijke wijze dat Rob B. ondanks zijn herhaaldelijke entousiaste pogingen het bijltje er maar bij neer gooide.

Het is heel opvallend dat dezelfde hovaardige groep academisch gevormde Vkbloggers vanaf het eerste moment dat ik deel nam aan het Vkblog mij op weinig kiese wijze belasterde, belaagde en beloog.

Voornoemde leden van de  “hofhouding” betichtte mij in koor meerdere malen van “leugens” in mijn CV en besteedden veel tijd aan het regelmatig onder uit halen van mijn werk en persoon.

Een gefrustreerde, gepensioneerde ex-leraar Nederlands die om bij zijn pensioen bij te beunen graag de zouteloze, achterhaalde Freek de Jonge clownerie imiteert voor een publiek van doorgaans bejaarden en invaliden, beweerde zelfs dat mijn weblogs niet werden gelezen.

Ik kwam met cijfers. Honderdduizenden downloads van mijn verhalen aantoonbaar. Harlekijn F.M., de potsenmaker van het stel zweeg.

Enige tijd reageerde ik hoffelijk op het foto weblog van K. Een geste waarin weinig anderen mij zouden volgen daar zijn echtgenote drie onzinnige, slecht geschreven weblogs vol beledigingen en nonsens aan mij besteedde waar deze meneer nog steeds achter schijnt te staan.

Ik ken deze mevrouw die beter wol kan spinnen dan schrijven ovrigens niet en wens haar, noch haar wederhelft uiteraard ook niet te leren kennen. Genoeg moet genoeg zijn.

Ondanks een bericht dat mij enige tijd geleden via een mail bereikte dat de weblogs zouden zijn verwijderd bleek er volgens mijn zegsman X. nog één beledigend weblog over mij  op de site te staan.

 

Het is opmerkelijk dat dezelfde academische groep als hierboven vermeld mij menig maal op discriminerende wijze heeft aangesproken op mijn leeftijd.

Deze benadering lijkt te behoren bij het academisch gevormde modieuze salon socialistische volkje dat de hoogste toon aansloeg op het Vkblog tegen mede webloggers.

Menigeen liet zich op karakterloze wijze intimideren en praatte bij voorkeur mee met de apodictische uitspraken van deze groep zoetwaterzondagsmatrozen. Zeilen op zondag en daarna een barbecue op het balkon, dat was hun grootste hobby.

Het denigrerend bejegenen van de historie als een totaal onbelangrijke bezigheid voor mensen die qua leeftijd in de progressieve opvattingen enigszins buiten de maatschappij zouden staan lijkt ingebakken bij deze secte links richtende academici.

Heeft deze opvatting zijn effecten gehad?

Ja. Het gevolg is de sociale devaluatie van iedereen die in progressieve ogen tot het verleden behoort.

Een Friese weblogger die mij nog steeds niet wel gezind is schreef dat ik mij beriep op mijn artistieke succcessen uit het verleden.

De vraag die de lezer hierbij kan stellen is echter of de waarde van kunst en kunstenaar bepaalt wordt door de tijd? De kunsthistorie bewijst het tegendeel. De 15-e eeuwe schildder Dürer is in kwalitatief opzicht een belangrijke, breed gewaardeerde kunstenaar en als zodanig in betekenis actueel. In de optiek van de weblogger die de historie onbelangrijk vindt hanteert deze meneer met zijn merkwaardige opvattingen over kunst en kunstenaars een verkeerd concept.

Zelfstandige denkers onder de Vkbloggers bleken al snel een uitzondering.

Waar gaat het hier echter om? De maatschappelijke devaluatie van de oudere en van iedereen die men tot de voorbijgegane historie rekent op grond van leeftijd.  De jongere generaties zijn belast met een door de media en partijpolitiek gevoerde hetze tegen de ouderen.

De vaderlandse reclamewereld die zoals altijd niet trendssettend is maar achter de maatschappelijk ontwikkelingen aan hobbelt richt zich voornamelijk op een ongeletterd, onontwikkeld, onbeschaafd, proleterig jong publiek dat voornamelijk uit getatoeërde hooligans lijkt te bestaan en lijkt nog steeds niet te beseffen dat de oudere generatie kapitaalkrachtig is en als marktsegment van belang.

De hetzerige maatschappelijke discussie vanuit het eigenbelang van politieke partijen legt de nadruk op de “lasten” die de “grijze golf” de maatschappij zou opleggen en neigt naar onvrijwillige euthanasie.

 

Eind october word ik 70. Als beeldende kunstenaar/fotograaf en auteur ben en blijf ik actief.  Het is nooit mijn ideaal geweest om op mijn 65-e te stoppen met werken. Doorgaans werk ik een 10 tot 15 uur per dag. Ik zou niet anders willen.

Je wordt 70 voegde een bedenkelijk kijkende kennis mij toe na het vernemen van mijn werktempo.

“Is dat een bezwaar?” vroeg ik.

 

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.