Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 september 2012, om 13:20 uur
Bekeken:
519 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hollandse kunstenaars in de Bourgogne met pretenties"


HOLLANDSE KUNSTENAARS IN DE BOURGOGNE, DOORGAANS KLEINE SCHARRELAARS MET VEEL PRETENTIES

Onlangs ontmoette ik op een Brocante weer eens een Hollandse beeldende kunstenaar. Een klein, vroeg kalend, druk doend, gezet heerschap van het pyknische tiepe met, zoals gangbaar onder hier gevestigde kunstartiesten, een grote mond waarvan het volume omgekeerd even redig is met zijn talent.

Hij verklaarde beroepskunstenaar te zijn en wilde "niets te maken hebben met Hollanders". 
 Een paar jaar geleden bezocht hij mijn eenmans tentoonstelling in La Chapelle St. André met zijn onbenullig ogende onopgemaakte echtgenote die een klassieke parelketting om haar nek en een grijs tweed pakje droeg.
Zij waren bevriend met het edele echtpaar Boonstra uit Créantay dat me indertijd bezworen had om in de Niévre wonende Hollanders tegen mij op te zetten omdat fotograaf Boonstra mijn werk als “het meest verschrikkelijke dat hij ooit gezien had” en verkondigde “geen concurrentie” te dulden op zijn grondgebied . Hij was expert.
En Boonstra kon het weten want hij schreef tot 1996 vrijblijvende niet ter zake doende inhoudelijk niets zeggende kunstkritiekjes in Elseviers Magazine, een flutblaadje dat onder Ferry Hoogendijk rechtser was dan de Telegraaf. In 1996 veranderde Elseviers Magazine in een serieus blad naar model van Der Spiegel en Boonstra vloog als lichtgewicht de laan uit.

Ik kwam het Hollandse artistieke dikkerdje A. enkele malen tegen. Hij is bevriend met een Engels echtpaar werkelijk talentvolle kunstenaars uit Clamecy en vindt het op vermakelijk wijze bezwaarlijk dat ik daar regelmatig op prettige wijze contact mee heb.
Nu mag iedereen zich uiteraard beeldend kunstenaar noemen met als gevolg twintigduizend dames en heren die zich met hun creatieve buurthuishobby bezig houden. Soms gekleed in kleurige lappen met oppervlakkige hippie filosofieën over het boeddhisme, “Gaja godin moeder aarde”, “God als vrouw” , het “lesbisch feminisme” doorgaans gekoppeld aan een vrijgevochten levenstijl in seksjuweel los samenlevingsverband zoals gangbaar in de provinie in Nederland. Niets op tegen. Het heeft een grote aantrekkingskracht op journalisten van 

een laag allooi en levert een wir war van totaal uiteenlopende werelden met maar één kenmerk; gebrek aan kwaliteit.
Een klein aantal van deze would be kunstenaars hoopt op een bestaan als arrivé in het circuit van overheidssubsidies in de vorm van: reisbeurzen, werkbeurzen, projectbeurzen, expositie subsidies en zullen weinig moeite doen om een kring van particuliere kopers en geïnteresseerden te vinden. Zij maken bij voorkeur werk dat imitatie is van de grote inter nationale voorbeelden, want Hollandse kunstenaars zijn de Japanners van Europa; groot in namaak, klein in originaliteit.

Kunst en beeldende kunstenaars in het bijzonder is geen officieel erkende categorie medelanders en een diploma Rietveld academie garandeert niets en is niet meer waard dan het papier waar het op gedrukt is.
 Dikkerdje A. maakt schilderijen die een slechte imitatie zijn van het abstract expresssionisme, Karel Appel met een vleugje Picasso. Snel in elkaar geveefd met de klatsj klatsj kwast. Het doet denken aan de commerciële inhoudsloze doeken van Corneille en zijn kornuiten.
Ik ging de cv van onze artistieke dikzak A. eens na. Rietveld academie afdeling grafisch ontwerpen en architectuur.
 De Rietveld academie kent een richting Architectonisch Ontwerp, maar leidt niet op tot architect, zoals de dikbuikige A. in zijn CV zich meent te moeten afficheren. Als ik zijn slechte schilderijen zie, die in elk opzicht falen, wat compositie, persoonlijke visie, en materiaalgebruik betreft vrees ik het ergste voor wat zijn grafische vaaardigheden betreffen.
Na zijn kunstacademie periode werkte A. op de teken afdeling van en niet nader genoemd architecten buro om na vier jaar te vertrekken met een zeilboot om als romanticus de echte wereld eens als kunstenaar duchtig te gaan verkennen.
 Ook hier kwam snel een einde aan. De wereld bleek een maatje te groot voor onze bevlogen kunstartiest, die daarop besloot een pension te gaan beginnen in de Bourgogne om de maatschappij een stuk brood af te dwingen.
Geen bijster origineel idee want velen gingen hem voor, maar een kunstartist moet per slot vanrekening ergens van eten.
Gisteravond bekeek ik zijn in het Nederlands gestelde wervende website. Zijn verhuur mogelijkheden zijn beperkt, de prijs aan de hoge kant voor het gebodene.
 Wie de interieurfotos van het door de kunstartiest gedreven pension bekijkt vermoedt al bij de eerste blik dat het met de architectonische talent van de artiest droevig is gesteld. Goedkope keukenkastjes van spaanplaat en verder gangbaar materiaal afkomstig van plaatselijke bouwmarkten.
 Zo komt kunstenaar Splinter nog eens door de winter. Uit pure noodzaak is hij er op gericht op eigen benen te staan want verder dan het circuit van provinciale achteraf galerietjes en uitleencentra voor beeldende kunst met hun duizenden zoveelste rangswerken zal zijn werk nooit komen. Een commerciële kunst van de meest bedroevende soort en tercht genegeerd door musea.
Het is kunst die het in de Viva en Elegance goed doen, want aan dit soort werk ontbreekt iet wezenlijks en dat zijn oorspronkelijkheid, eigen visie en artistieke ambachtelijke vaardigheden. Niet voor niets kiest dit type artiest voor navolging van expressionistische en abstracte stijlen, graag kakelbont want dan komen de gordijnen en het behang beter uit, voor zover het bij de bank past. Kunst die in interieur- en meubelzaken veelvuldig te zien is.
Navolging, bloedloze, inhoudsloze, gedachteloze navolging van de Grote Voorbeelden. Het gebeurt op een grote schaal.
Het valt eigenlijk onder de imiterende kunstnijverheid. In enkele geval len valt er een prima boterham mee te verdienen. In de jaren zestig schuimde een Amerikaan met slecht gemaakte abstracte kunstwerkjes de terrassen van Rembrandtplein en Leidseplein af en afficheerde zich als “miskende New Yorkse kunstenaar” in het gangbare uniform van de kunstenaar van toen: blote voeten (bare footing, man!), versleten spijkerbroek, half open spijkerhemd, lang haar en een baard, want dit cliché kunstartiest moet op een kilometer afstand herkenbaar en te ruiken zijn. Voor slechts 25 gulden smeerde hij de terrasgangers een “magistraaal kunstwerk dat veel waard zou worden na zijn dood” aan. Menigeen trapte er in zoals een mij beken onbenullig actricetje, dat indertijd als actrut en actreutel bij Studio werkte.
Om de hoek van het Rembrandtplein in de Utrechstestraat, een paar straten verder op stond de sportwagen van de “beroemde berooide New Yorkse artiest”.
Ik heb hem kort gesproken indertijd.

De kakelbonte slechte schilderijen van A. zijn voor niet kenners van een decoratief karakter, geschikt voor kantoren en interieurs van de burger man. Dit tiepe kunstenaar houdt zich verre van moeilijker te interpre teren kunst. Wat ontbreekt aan de geestloze werkjes is oorspronkelijk heid, persoonlijkheid van de maker en munt uit in een evident gebrek aan talent.
Vaak presenteren deze weinig interessante kunstnijveraars van dit tiepe zich door hufterig gedrag, moreel los geslagen waarden, onbehouwen persoonlijkheden zoals voornoemde schilder en pensionhouder A., die meent door dit gedrag de erfenis van de 19-e eeuwse artistieke bohème van weleer te moeten imiteren.
 Deze categorie wordt in Nederland bevolkt met tweede rangs acteurs, schrijvers, zangers, vrouwen van politici of rijke zakenlieden en popmusici van middelbare leeftijd, waarmee het grote publiek zich kan identificeren. Ik denk hierbij aan de non valeurs Herman Brood, Jan Cremer, Jeroen Krabbé, Patty Harpeneau, Dennis Hopper, Jan Wolkers, Janneke Brinkman, Marte Röling en Ans Markus. Voor hen is een markt te vinden onder een proletarisch, plat, oppervlakkig publiek dat de Privé en de Story verkiest boven literatuur. Elk dorp en stadje in Franrkijk kent soortgelijke kunstnijverheids producenten.

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.