Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 augustus 2012, om 08:09 uur
Bekeken:
421 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
171 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Met enige regelmaat krijg ik verwijten...(deel 7)"


MET ENIGE REGELMAAT KRIJG IK VAN ACADEMISCHE “KUNSTLIEFHEBBERS” VERWIJTEN OVER MIJN POLEMISCHE STUKKEN BETREFFENDE DE CULTURELE COLLEGAATJES…(DEEL 7)

 

WIE IS RIKI SIMONS? BELANGRIJKSTE CRITICA VAN HET VADERLANDSE KUNSTENAARSPLANTSOEN…

 

Fred van der Wal: Met enige regelmaat kreeg ik van zelf verklaarde, soms hoog geschoolde of academische pseudo-“kunstliefhebbers”, (doorgaans mij niet goed gezinde , niet geïnformeerde lezers die mij nb.  van leugens betichtten tav mijn mededelingen over mijn eigen werk), voornamelijk “krities” ingestelde, niet door enige kennis op het gebied van de beeldende kunst  gehinderde, ex-Vkbloggers,  verwijten over polemische stukken, die ik schreef over de beeldende kunst, de literatuur of de fotografie en hun beoefenaren.

De academici meenden dat het niet “fatsoenlijk” zou zijn om kritisch over kunst en kunste  naars te schrijven. De strevers naar consensus onder alle omstamdigheden, de meepraters en de papegaaien. Waardige pvda stemmers.

 

DE KUNSTWERELD IS AL DECENNIA LANG EEN FILIAAAL VAN DE OVERHEID COMPLEET MET HIELEN LIKKENDE PALADIJNEN ONDER DE KUNSTENAARS DIE NAAR DE PIJPEN DANSEN VAN AMBTENAREN

 

En paar weken geleden was ik met Misja en Sjaalmans in Haarlem. We liepen de kring loopwinkel De Schalm binnen. Ik vond er een paar boeken die niet meer dan een euro of twee kostten.

Op de slecht gestemde piano in de zaak speelde ik een boogie. Ik liep door naar achteren waar de afdeling boeken is gevestigd. Ik vond er het een en ander.

Een boek over de BVD, een boekje over de Kennemerduinen door Dr. E.C.M. Roodenburg waar ik nog les van kreeg aan de DCK, Koepellaan 8, in de grote witte villa vlak tegen het Bloemendaalse bos aan.

Het belangrijkste boekje dat ik in De Schalm vond was “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” uitgegeven door Meulenhoff, 1997, van de hand van Riki Simons, een publiciste die ik al geruime tijd volg en haar non conformistische visie op het bestel der kunsten, in het bijzonder de Beeldende Kunst, gaarne verneem, alhoewel ik op sommige punten haaar visie niet bepaald consistent vind en te kritiekloos gebaseerd op de algemeen aanvaarde kunst historische lijn in de kunsthistorie van de twintigste eeuw.

In elk geval is zij één van de zeer schaarse publicistes die niet mee huilt met de kunstwolven in het moderne kunstbos, alhoewel ik haaar verhaandeling over Duchamp zo-zo vond en eigenlijk totaal overbodig daar het geen nieuwe gezichts punten op leverde en slechts voor total leken informatief.

Riki Simons doorliep de kunstacademie te Tilburg en volgde post graduate opleidingen aan twee academies te Londen. Vanaf het begin van de jaren ’80 publiceert zij over hedendaagse kunst. In NRC Handelsblad, indertijd in het nu al lang verdwenen Avenue, Money, Interme diair en Esquire.

Het doorlopen van een kunstacademie is eerder eeen brevet van onvermogen dan een pluspunt in mijn opvatting.

Op de achterflap van haar kritiese boek “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” stelt zij duidelijk dat de kunst in het slop zit. Zal wel, denk je dan als je die op zichzelf staande mededeling leest.

Verzamelaars in Holland zijn er niet en het jongere publiek interesseert zich niet voor kunst. Dat ligt aan het aanbod en de verdomming dankzij de ruk naar politiek rechts. Het aanbod van kunst wordt eenzijdig bepaald door zogenaamde “kunstwetenschappelijk” geschoolde museumdirecteuren en ambtenaren, die met allerlei regelingen en subsidies de dienst zijn gaan uit maken in de kunstwereld van nu.

Hoe kunstwetenschappelijk deze directeuren zijn is betrekkelijk. Ex- directeur Mr. E. de Wilde was advocaat en de communist Jonkheer (sic) Sandberg grafisch ontwerper.

Zij cultiveren voor alles hun eigen onmisbaarheid, goed gesalarieerde posities, uitstekende pensioenregelingen en snoepreisjes naar vooral de VS op kosten van de belasting betaler, want wat we ver haalen iss lekker een in het socialistissche persspectief is dienen wij te streven naar een vals internationalisme. Alle Menschen werden Brüder, de artiestene zijn het al, is hun devies.

Riki toont aan hoe kunstwereld een filiaal van de overheid werd. Ontoegankelijke kunst van een wereldvreemd karakter werd de geïnteresseerde opgedrongen, die zich afwendde van door ambtenaren georganiseerde tentoonstellingen waar één of twee bezoekers vaker regel dan uitzondering waren.

Eindelijk waait er een nieuwe wind door kunstenaarsland n wordt er in bescheiden mate geknabbeld aan de honderden miljoenen die de gesubsidieerde kunstsector nog steeds op strijkt en slechts een kleine groep van profiteert.

In de inleiding van haar boek beschrijft Riki Simons kort een bondig hoe de overheid de zogenaamde vernieuwende, ware kunst als overheidszaak aan zich getrokken heeft en zichzelf met zijn ambtenaren apparaat de hoofdrol meent te vervullen als opponent van het door dit soort ambtenarij verafschuwde publiek.

Wie daar anders over denkt wordt betiteld als reactionair, burgerlijk, dom, bekrompen en conservatief.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.