Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 augustus 2012, om 09:17 uur
Bekeken:
396 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
221 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Artistieke herinneringen & ander Ongenoegen (deel 10) BLOW UP "


Uit “Artistieke herinneringen en ander Ongenoegen” (deel 10)

 

BLOW UP 1967

 

Reactie danzantus  2007-05-20 12:47:03

Geweldig verhaal. Prachtige dialogen en tot leven gebracht tijdsbeeld. Mooi ingehouden en evenwichtig. Als je meer van dit op de plank hebt liggen, hoef je niet bang te zijn dat het bij de Slegte belandt.

 

"En wij achten het profetische woord (daarom) des te vaster, en gij doet wèl, er acht op te geven als op een lamp, die schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw harten”

(2 Petrus 1:19-21).

 

Zelf was hij ook enkele keren gevraagd voor fotomodellen werk begin zestiger jaren en later door Beautifull People, Chrunch en Modelplanning uit Amsterdam.

Hij had het afgewimpeld. Zijn beeldend werk vond hij belangrijk er dan wekelijks zijn kop in de glossies. Misschien was hij ook te calvinisties voor het oppervlakkige modellen wereldje. Vijftien jaar later zou hij in dameslingerie als een met kettingen of koorden gebonden S.M. travestiet/slaaf in gezelschap van een dominante man of vrouw poseren voor fotografen van exclusieve internationale SM pornobladen, maar zo ver was het nog niet.

 

Toen zij hem passeerde keken zij elkaar aan.  Ze sloeg haar donkere ogen niet neer. Integendeel.

Hij keek over zijn schouder haar na en keerde zich om toen hij zag dat ze zijn blikken beantwoordde.

Ze bleef staan in een bevallige houding waarbij haar lichaamscontouren perfect uit kwamen. Ze was een professional wist hij. Een en al pose. Ze liepen naar elkaar toe en stonden stil voor de bloemenwinkel. Catharina was hij al weer vergeten.

 “Ships that pass in the day?” vroeg hij ironies.

 “Zou je denken?” pareerde zij.

Het eeuwig onveranderlijke hoffelijke verbale duel ter introductie was begonnen. De parings dans van het woord.

De liefde ging bij de vrouwen door het oor. Je moest uren lang praten als brugman voor je je zin kreeg bij de vrouwtjes. Waar waren de vrouwen met initiatieven?

Door de ruit keek de eigenaar van de bloemenzaak onbewogen toe.

Hij gaf geen blijk van herkenning zoals het hoort bij een gentlemans agreement tussen klant en leverancier, maar nog waarschijnlijker was dat het hem niets kon schelen wat de kunste naar in zijn eigen vrije tijd uithaalde met de dames. Het was letterlijk en figuurlijk een ver van zijn bed show.

“Heb je zin een glas wiskey?”

“Lijkt me geen goed idee met mijn job, voor je het weet ben ik weer kilos aangekomen, maar een kop koffie zonder suiker en melk moet kunnen.

Wiskey tikt gelijk zo aan. En ik drink uit voorzorg eigenlijk nooit overdag. Voor je het weet is het eind zoek!”

 In zijn atelier liet ze haar leren jas op de witte kunst stoffen design bank vallen die tegen een wit gestuukte muur stond. Hij zette koffie, deed een paar rozen in een Jugendstil vaas en zette die voor haar neer op de lage witte kunststoffen tafel.

 “Koffie voor de mooiste vrouw van de wereld op dit moment.”

 Hij ging naast haar zitten. Ze lachte spontaan.

 “Waarom lach je?”

 “Nergens om. Of eigenlijk; het is zo voorspelbaar allemaal. De honing is weer spotgoedkoop. Het komt allemaal op hetzelfde neer bij jullie! Mannen, poeh. Vermoeiend hoor. Ik lach er om. Jullie kunnen niet zonder vrouwen, maar wij kunnen wel zonder mannen. Nou jij!”

 “Je kent de mannen en de dichters, hè!”

 “Ik ken mezelf vooral. En Nijhoff. Als mijn behacup.”

 “Ik niet. Ik ben me pas voor powezie gaan intereseren vanaf de Vijftigers.”

 “Geeft niet. De meeste kunstenaars hebben geen idee van powezie. Ik zie aan je ogen dat je een redelijk normaal iemand bent. Geen freak, zoals de meeste kunstenaars uit die vreselijke P-cafés. Ook geen genie of dichter. Doorsnee, zou ik zo zeggen. Middelmaat, dat zegt mijn gevoel. Je hebt de mentaliteit van een kleine ondernemer. Niets voor mij! Ik zie de dingen graag groot. Ik ga altijd op mijn gevoel af. Ik heb een hekel aan die artistieke mafketels met hun grote verhalen op kosten van de subsidie verlener. Ze weten niet wat werken is. Ik haat ze! Ik zal nooit met een kunstenaar trouwen! En zeker niet eentje van de tweede garnituur. Nee, een artiest trouwen is niks voor mij, daar trouw ik niet mee!”

 “Dat komt goed uit. Ik ook niet! En mannen kunnen helemaal niet met elkaar trouwen.”

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.