Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 juli 2012, om 09:23 uur
Bekeken:
593 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
232 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bij het veel te vroeg overlijden van Henriët Boonstra..."


BIJ HET VEEL TE VROEGE OVERLIJDEN VAN HENRIËT BOONSTRA

juni 30, 2012

 

Soms ontmoet je mensen waarbij al bij de eerste ontmoeting het duidelijk lijkt dat het contact op niets zal uit lopen. Vooral als de man van het echtpaar kunstenaar is liggen de problemen en wanbegrip tav elkaars werk voor de hand.

Om die reden ga ik zelden om met collegas en dan nog op een afstandelijke manier. Teveel teleurstellingen heb ik gekend om niet heel voorzichtig te zijn.

In de eerste kennismaking met doorgaans een kunstenaarsechtpaar is per definitie het afscheid al aanwezig, lijkt het. Het kan een selffullfilling prophecy zijn waar ik zelf op onverstandige wijze vaak aan mee heb gewerkt. Conformisme aan de grootste gemene deler mentaliteit zoals die onder kunstenaars vrijwel zonder uitzondering heerst is mij vreemd.

 

Op een brocante ontmoette ik voor de eerste keer in gezelschap van mijn echtgenote de aantrekkelijke H. die haar brocante mooi uitgestald had in haar goed verzorgde kraam. Haar aanbod was van hoge kwaliteit. Henriët had een fijne neus voor kwaliteit en kocht scherp in als goed onderhandelaarster.

 We raakten in gesprek. De naam van haar echtgenoot R. kende ik wel, enkele keren las ik wel eens een kunstkritiek van hem in Elseviers Magazine en zij belde hem direct op om op de brocante elkaar te ontmoeten. Niet veel later was hij ter plaatse, deze immer glimlachende artiest, door velen charmant gevonden.

 

Het werd een geanimeerd gesprek dat een week later een vervolg zou krijgen in de tuin van Maison l’Ermitage.

 Zoals gebruikelijk onder beeldende kunstenaars ging het gesprek snel over de kunsthandel en de diverse stijlen.

 Om de een of andere reden sprak hij mij aan met directeur. Een aanspreekvorm die in de Rotterdamse kringen rond Vaandrager en Sleutelaar gangbaar was. Het irriteeerde mij min of meer omdat imitatie wat al te gemakkelijk is. Misschien was het zijn gevoel voor humor. Ik weet het nog steeds niet. Rotterdammers en Amsterdammers uit het kunstenaarsplantsoen gaan moeilijk samen.

 Die middag in een schraal zonnetje begreep ik dat hij een hekel had aan schilders als Matthijs Röling en Henk Helmantel.

 Verklaren dat hij –tegen betaling- een lovende inleiding over het werk van Helmantel voor een expositie en catalogus bij Staal bankiers kon hij mij niet geven. Merkwaardig, dacht ik.

 Velen zijn te koop, weinigen authentiek.

 In elk geval meende hij na enkele bezoeken over en weer dat mijn schilderwerk niets was, de tekeningen eveneens niets, mijn teksten onbelangrijk en mijn fotos waardeloos. Het was het “meest verschrikkelijke” dat hij als door de overheid gesubsidieerde kunstenaar ooit gezien had. Welk een introductie! Geen belofte voor een blijvende relatie.

 Ik bleef als loner ogenschijnlijk cool and collected, omdat het mij weinig kan schelen wat een staatskunstenaar van mijn werk en persoon vindt.

 Enkele malen kwamen wij ondanks alles bij elkaar over huis. De gesprekken waren vaak geanimeerd. De wijnen vloeiden rijkelijk, zoals verplicht in de Bourgogne. De vissoep van Henriët uitstekend.

 

Enkele dagen geleden las ik het bericht van het veel te vroege overlijden van H. Er figureren diverse vakmatig mooie, smaakvolle fotos van haar op een Face Book pagina, die perfect zijn. Een fotogenieke, door velen geliefde vrouw met een uitstraling die mensen aan trok. Haar liefde voor de natuur en dieren was treffend.

 

In Frankrijk heb ik haar met echtgenoot enkele malen ontmoet. Een volkomen overbodig meningsverschil dat zomer 2007 escaleerde maakte een einde aan het bij elkaar over huis komen.

 Het meningssverschil heeft zijn begin gevonden in een expositie in Donzy waar hij aanwezig was met zijn zoon en tussen het Franse publiek ondergravende opmerkingen maakte over mijn werk. Hij wist niet dat de Nederlanders W. en A. van G. naast hem stonden en zo vriendelijk waren een en ander aan mij over te brieven. De bittere wortel van rancune het gevolg.

 

Enige tijd na de onvermijdelijke breuk met haar echtgenoot bleef H. ons nog bezoeken.

 Op mijn uitdrukkelijk verzoek kwam haar wederhelft niet meer. Ik heb daarmee verkeerd gehandeld. Iets meer tolerantie mijnerzijds had mij gesierd en een hoop narigheid voorkomen.

 

De laatste keer dat mijn wederhelft H. sprak was op een brocante in Bouhy 2008. Na een ruzie met R. kwam zij ook niet meer. Ik schreef uit onvrede enkele giftige weblogs op Vkblog over de gang van zaken waarbij ik haar betrok.

 De breuk met mij betreurde H. en ik hoorde dat zij tranen in haar ogen had toen zij verklaarde mij “een leuke man te vinden” en het te spijtig te vinden dat het contact verbroken was. Een gesprek wilde zij wel met mij, zoals zij tegen mijn echtgenote zei.

 Mijn echtgenote raadde haar aan langs Maison l’Ermitage te gaan om het uit te praten. Ik was daar zeker op in gegaan en had het conflict graag bijgelegd.

 Mogelijk was het hek hier op slot of heeft zij geen poging gedaan om mij te bezoeken die middag. Ik weeet het niet en zal het nooit weten.

 

Een avond laat, we haddden met zijn vieren gegeten en flink wijn gedronken in ons huis in de serre, opperde H. het plan om bij nacht te gaan zwemmen in de Yonne. Ik moest er wel om lachen maar wimpelde het af. Slangen en water zijn met elkaar verbonden. Een kennis, gebeten door een adder, stierf binnen een half uur.

 

Nog een keer of drie zou ik haar zien; één keer op een bloemen en planten markt, R. liep door H. wilde niet te lang met mij praten, bemerkte ik, een tweede keer waren wij in gezelschap van K. en M. van W. en ik nodigde Henriët en Rommert uit op het terras waar wij zaten, met enige schroom deden zij dat, en de laatste keeer in Donzy op een brocante waar ze niet langer stond met haar raam antieke art deco spullen maar met in de Nièvre onverkoopbare toeristische rommel, meeegenomen van een bezoek aan Bali. Zij negeerde ons en wij haar. Er was geen weg terug meer.

 

Onrustbarend waren de verschijnselen die leken te wijzen op suikerziekte bij H. en met klem raadde ik haar enkele malen aan haaar huisarts te bezoeken. Ook bij het laatste telefoongesprek met haar dat zij uit Rotterdam voerde. Ik maakte mij ongerust over haar conditie. Zij wimpelde het luchthartig af. Always look at the bright side.

 

Geruime tijd later hoorde ik van John, een Engelse klusjesman dat H. ernstig ziek was. Per mail heb ik R. toen mijn medeleven getoond met het verzoek dat aan H. over te brengen.

 Hoogstwaarschijnlijk is dat nooit gebeurd.

 

Na het recente overlijden van H. gaf ik R. een bericht dat ik een groot aantal fotos van H. in mijn bezit heb die ik met mijn Fuji F 10 nam. Snapshots, zij was fotogeniek dus het was altijd raak.

Ik bood aan bij belangstelling kopieën op te sturen.

Antwoord is tot op heden uitgebleven, meende ik voorbarig te moeten concluderen. Mijn te haastige conclusie was verkeerd.

 

19 Reacties naar “BIJ HET VEEL TE VROEGE OVERLIJDEN VAN HENRIËT BOONSTRA”

 

 

mirosjabin zegt: juni 30, 2012 om 8:46 am

 

wat een triest verhaal….

 waarschijnlijk kon ze beter met mannen overweg dan met vrouwen

 (net als ik…)

 deze foto kende ik trouwens helemaal niet, boaz was nog een baby…..heftig om zo te vernemen dat de tijd echt voorbij raast….

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 9:05 am

 

Het IS ontzettend triest omdat je weer eens te meer beseft dat de tijd erg kort is en in dat licht; misverstanden die escaleren onnodig zijn. 

Wat H. betreft; ik krijg de indruk dat ze algemeen geliefd was bij mannen en vrouwen. Ik heb uitsluitend goede herinnering aan haar en de gesprekken die wij voerden, de glazen witte wijn die we dronken , de mix die zij mij leerde van mousserende witte wijn met perziken likeur, dat drinkt als limonade.

 Ik herinner mij de eerste keer op een terras van een Frans café waaar ze mij zei dat wie ze in haar hart sloot daar voor goed was..

Het maakte indruk omdat het gemeend was. Wat overblijft zijn haaar woorden en fotos.

 Ik begreep nooit goed wat iemand tegen H. kon hebben. Mijn idee is dat ze de goede dingen nastreefde.

 H. was een vrouw die nadacht over de inhoud van gesprekken.

 

 Het had heel anders kunnen lopen als er geen meningsverschillen met R. waren geweest. Ik ben erg gevoelig voor arrogantie van collegas en handel daarnaar doorgaans impulsief. Of ik aan de ontstane situatie verder debet ben?

 Ja.!

 Bepaalde dingen die mij in vertrouwen waren mede gedeeld door H. heb ik achteloos behandeld en breeduit gepubliceerd. Dàt had ik beter niet kunnen doen, maar was de eerste jaren van het weblog daar achteloos in en realiseerde mij totaal niet hoe ingrijpend een mededeling in tekst kan zijn. Ook was ik van mening dat artistieke menssen zich nieet hoeven te schaamen voor hun habits en dahct dat deze opvatting ook voor H. en R. gold.

 Het is nu te laat.

 Ik heb één keeer een mail gestuurd aan H. en nu één keer aan R. om de fotos hem ter hand te stellen. 

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 10:00 am

 

H. is gehuwd geweest met een Rotterdamse kunstenaaar Cor K. Tot H.’s verwondering kenden ik zijn naam en werk, mijn belangstelling voor beeldend ekunst gata verder dan alleen realsime of surrealisme; standaard moderne kunst, roestige cortenstaal platen de grond in gestampt en daar was weer eeen “kunstwerk” .Dit soort “moderne kunstenaars” verdienden tonnen. Ik vroeg H. hoe haar eerste huwelijk geeindigd was.

 “Het was gewoon op” zei ze.

 Ik begrijp niet hoe dat precies werkt, maar op is op. Cor K. begroette elke ochtend de dag juichend, zei Henriet. Ik vond het een conclusie om niet te vergeten.

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 10:46 am

 

Ik heb het weer eens mis. Rommert heeft wel degelijk geantwoord. Een aparte map met Henriet fotos had ik al maar zoek nog verder naar meer fotos in mijn chaotische bestanden

 

timmerark zegt: juni 30, 2012 om 11:48 am

 

Mooi en integer Blog.

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 11:50 am 

 

Omdat de relatie met de Boonstras niet goed was heb ik nagelaten aanvankelijk te condoleren. Het zou verkeerd kunnen worden opgevat, meende ik.

Toch wilde ik een stap in zijn richting doen zonder verdere bijbedoelingen.

 

Rommert Boonstra Facebook 28 juni 201 donderdag

 

Fred van der Wal

 enkele tientallen fotos van Henriet zijn in mijn bezit, genomen 2007 en later. Indien je belangstelling hebt kan ik ze als jpg opsturen.

 groet

 fred van der wal

 

55 minuten geleden Rommert Boonstra

 

 zou mooi zijn, fred. rommertboonstra@versatel.nl bij voorbaat dank. groeten aan ina.

 

37 minuten geleden Fred van der Wal

 

 rommert ik vind het vreselijk

 

24 minuten geleden Rommert Boonstra

 

 dank voor je medeleven, fred

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 11:51 am

 

Timmerark

 Voor iedereen is het om te janken

 

timmerark zegt: juni 30, 2012 om 12:37 pm

 

Maar wel een Blog met hopelijk positieve gevolgen.

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 12:44 pm

 

Alle mogelijkheden zijn open, maar laten we ons geen illusies maken

 

Wim Duzijn zegt: juni 30, 2012 om 12:47 pm

 

Tjonge… Mededogen boven wraakzucht plaatsen.

 Verrassende ontwikkelingen…

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 12:49 pm

 

WIM

aan alles komt een einde

daar ben ik mij zeer bewust van

in het aangezicht van de dood

valt alles weg

 

ISIS zegt:  juni 30, 2012 om 2:34 pm

 

Lieve berenman

 

Wat een aangrijpend blog

 

En ben ik blij

 dat jullie

 foto’s

 hebben uitgewisseld

 

Het leven is gruwelijk en tragisch

 zo met het over lijden van mensen die ons dierbaar zijn…

 

Dan wordt alles relatief

 en wij nietig

 

Ruzies worden totaal onbelangrijk

 

Op de foto’s straalt deze mooie vrouw iets bijzonder warms en kwetsbaars uit…..

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 3:32 pm 

 

Dear Isis lief

 dat heb je goed gezien

 warm en kwetsbaar

 ik heb daar te weinig acht op geslagen

 en voor je het weet is het voorbij en voor goed te laat

 ik moet mij dat meer realiseren

 hele middag bezig geweest jpgs op te duikelen waar henriët op staat

 op twee staat rommert ook

 ik heb nog niet alles

 maaar wel een aantal fotos waarvan ik niet eens wist dat ik ze had

 ik ga door met zoeken tussen de tienduizenden bestanden

 om zo volledig mogelijk te zijn

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 8:12 pm

 

We spraken over veel dingen. Onder andere over het geloof. Zij geloofde wel dat er iets was maar kon dat niet verder omschrijven. Haar geloof betrof vooral haar liefde voor de natuur. Zo had zij -net als ik- moeite met het omzagen van een boom of het vernielen van de natuur.

 Over de kerken maakte ik de opmerking: het zijn de terreur instituten van de geeest.

 Nadenkend zei ze; “Daar moet ik eerst over nadenken”.

 

Opvallend waren haar korte nagels uit praktische overwegingen vanwege het werken in de tuin.

 Eén keer had ze in het bos bosasperges gezocht en nam die mee als geschenk. Het hoorde bij Henriët. Attent. Het zijn dingen om niet te vergeten.

 

In het laatste telefoongesprek dat ik met haar belde zij van uit Rotterdam naar Franrkijk. Het was tijdens dat telefoongesprek van jaren teerug dat ik weer zei dat ze haar huisarts moest consulteren. Ze vond het lief dat ik mij bezorgd om haar welzijn maakte.

 Ze veranderde van onderwerp en vroeg waarom ik eigenlijk die tekeningen maakte.

 Ik antwoordde luchtig: “Omdat niemand anders ze maakt!”

 

 

Fenny zegt: juni 30, 2012 om 9:47 pm

 

Wat verdrietig allemaal, sterkte Fred

 

fredvanderwal zegt: juni 30, 2012 om 10:02 pm

 

Hi Fenny,

 Dank voor je reactie.

 Voor Rommert is het ‘t ergste. Zijn leven is stuk. Voor mij het besef dat de onnodige zinloze ruzie, gedeeltleijk mijn eigen schuld, verspilde tijd is geweest. Bij de grens van de dood valt alles weg wat futiel is geweest. Ik heb het weblog met tranen in mijn ogen geschreven omdat het zo anders had kunnen zijn en te laat is.

Overigens passen tranen mij niet.

 

  

fredvanderwal zegt: juli 1, 2012 om 10:45 am

 

EXPECTED TO FLY OP YOU TUBE

 

SINCE THE FIRST TIME I HEARD THIS I SUPPOSE HEAVEN IS NEAR…

 

 

Fenny zegt: juli 1, 2012 om 1:09 pm 

 

Dat ik het allemaal erg verdrietig vind is niet alleen dat deze vrouw heengegaan is maar zeker ook het verlies van het herstellen van de vriendschap. Het kunnen uitspreken van wat je nu voelt en dan passen je tranen Fred, volledig!

Ik vind de kwetsbaarheid die je hier toont heel erg mooi en daardoor juist krachtig, dat wilde ik je nog even laten weten.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Lien
Dank!

Geplaatst op: 2012-07-10 22:13:05 uur

Sterkte

Geplaatst op: 2012-07-09 19:22:33 uur