Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 juni 2012, om 09:32 uur
Bekeken:
416 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
208 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een eerlijke artiest heeft niets te verliezen behalve...(deel 5)"


Een eerlijke artiest heeft niets te verliezen behalve zijn gezicht (deel 5)

 

Het boek “Al is het wijntje zuur…” is geen dagboek,alhoewel er wel voortdurend, doch op beschei den wijze, mijn eigen kleine historie en die van anderen er doorheen is geweven. Het is ook geen kunst beschouwend pamflet of kunsthistories verantwoord manifest voor de eenen twintigste eeuw. Gewoontegetrouw blijf ik als anti Euro realist letterlijk en figuur lijk dicht bij huis.

 Meestal gaat het in “Al is het wijntje zuur…” over personen,gebeurtenissen of vaak onverkwik kelijke zaken die hebben plaats gevonden.Niet zelden wa ren zij in meerdere of mindere mate richting bepa lend voor mijn leven,mijn pessimisties-realistiese opvatting en, vertolkt in een Art Noir stijl en onze huidige florissante omstandigheden.Een andere keer is het voor sommige lezers hier en daar schok kende proza alleen maar sfeer be schrijvend van de S.M. sien die ik niet zelf in al zijn huiveringwek kende facetten in exten so en ad ultimo van nabij ken maar waar mijn werk gedurende enige tijd raak vlakken mee vertoonde.

 Een weinig onthullend feit waarmee de vrome producent drs. H. van S. van een kunstpro gramma voor de E.O. grote moeite mee had. Zijn gereformeerde, hypokriete, leugen achtige, zelf ingenomen artistiekerige vriendjes trouwens ook, die van plaats vervangende schaamte bijna vergingen.

 

 Literatuur recensenten schreven over James Ellroy dat hij de meest pessimistiese detec tive schrijver is van de jaren negentig.Ik vind het verstikkende, corrupte, gewelddadige wereld beeld van Ellroy nog veel te optimisties.

 

 De opvatting dat een kunstenaar alles zelf moet hebben ervaren waar hij over schrijft of schil dert is voor sommige fervente aanhangers van het realisme of padvinderachtige artistieke globetrotters als de op de Ulo mislukte Jan Cremer misschien van toe passing. Ik onderschrijf deze stellingname echter in het geheel niet!

 De verste reizen kan men thuis maken in zijn gerieflijke oorfauteuil tijdens het kijken naar Travel Chan nel,Christian Channel of Discovery Channel op de breedbeeld flikkervrije 100 hertz stereo televisie.

 Het kunstenaarsschap is niet alleen maar een vrolijke strip tease,die snel gaat vervelen zodra het laat ste stukje geparfumeerde textiel is uitgetrokken en met een sierlijk gebaar het hongerige publiek in ge worpen.Wat overblijft zijn vaak niet eens de nieuwe kleren van de keizer.

 Dagboeken zijn niet altijd even interessant en alleen lezenswaardig als het een soort kroniek wordt en als de auteur een zeer krities oog op de wonderb’re wereld om hem heen heeft geslagen.Het is voor de kunsthistorikus in spe dus wel van enig belang om zo’n dagboek van een beeldend kunstenaar in handen te krijgen,net zoals het voor de kunstenaar aanbeveling verdient om zijn dagboek te deponeren bij een archief of bibli otheek en de parkeermeter tijdig bij te vullen.

 

 Een dagboek is vaak alleen maar oppervlakkige licht verteerbare amusementslektuur,een wegwerp produkt op elk willekeurig punt te beginnen en te onderbreken.

 U raadt het bij voorbaat reeds;”Al is het wijntje zuur…” vertoont veel meer samenhang dan het gemiddelde dagboek omdat het de ene keer meer petite histoire in vogelvlucht,de andere keer merkwaardige kulturele verschijnselen of ietwat abjekte personen met cynis me signaleert en ten tonele voert. Wie geen rancune kent heeft òf een slecht geheugen òf een gebrek aan karakter!

 “Al is het wijntje zuur…” is geen egodokument.

Soms zal men zelfs een wijle moeten pauzeren om de tot zich genomen stof en originele standpunten die de kunstenaar inneemt te kunnen verwerken. Een andere keer zal het U een kort moment te veel worden. Wat let U om het dokument dicht te slaan en aan de jenever te gaan?

 Voor het dagboek van de beeldend kunstenaar Fred van der Wal verwijs ik U liever naar het eerder gepubliceerde scandaleuze dagboek “Dááág Dag boek” van de kunstenaar dat een aaneen ge sloten roerige periode beschrijft van sex &drugs&rock ‘n roll van 1984 tot 1989,die periode van excessieve buitenechtelijke,soms bizarre sexuele praktijken als mede enige frag menten uit de saaie negentiger jaren. Rustige dagen in Oldeboorn. Niet dat er na dit tijdsbe stek niets meer gepasseerd is in het leven van de geniale kunstenaar Fred van der Wal en zijn echtgenote,maar dat is een ander verhaal voor later! Vermeldenswaardig is nog wel dat de oudste doch ter van de van der Wals tijdens het le zen van het dagboek meerdere malen in tranen uitbrak en U hoeft niet te denken dat zij als horecamedewerkster bepaald een mietje is!Integen deel;de bijl ligt onder handbereik boven op de toog van de dancing waar zij werkt en boven de toegangsdeur waarschuwend staat te lezen;

 ”Verboden voor klompen,trainingspakken en verdovende middelen!”

 U begrijpt dat zij net als haar ouders gedeeltelijk bij de Indianen en de wolven werd opge voed! Het is maar dat U het weet!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.