Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 juni 2012, om 09:30 uur
Bekeken:
456 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
199 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een eerlijke artiest heeft niets te verliezen behalve...(deel 6)"


Een eerlijke artiest heeft niets te verliezen behalve zijn gezicht (deel 6)

 

Waarom schreef Fred van der Wal “Al is het wijntje zuur…”?

 

 Het gaat hier om een beeldend kunstenaar die vanaf het begin van zijn carrière juist door die fijn christelijke,brave tijdgenoten en kollegas bestreden werd die zondags met een uitgestreken gereformeerd smoel tenminste twee keer naar de kerk gaan en net als die E.O. direkteur beweert heel veel van de Here Jezus en hun naaste te houden,maar nog meer van het ge makkelijk verdiende salaris en daarom door de week met de Bijbel in de hand Jan en alleman besodemieteren,belasteren en beliegen als het ze uitkomt of finan cieel voordeel op levert. De leden van het zo fijn christelijke,evangelies getinte voortdu rend maar voortgospelende Christian Artists onder leiding van de ex-schoolmeester Leen (tjebuur) de la Rivièra,die zo graag Nico ter Linden na wauwelt en plagieert en het vrijge maakt gereformeerde zwarte ouwe sokken clubje van naar be schimmelde tenen kaas ruikende belegen vrije tijd schilderende Groningse tekenleraren van Art Revisited en nog enkele evangelies getinte organisaties of gemeente leden van evangeliese sig natuur hebben Fred van der Wal ten onrechte bestreden, beledigd, belasterd, beduveld en uitge scholden.

 Onveranderlijk achter zijn rug om,want de kunste naar die drie Oosterse vechtsporten beoe fende (tot voor drie jaar het keiharde full contact kyokushin kai karate) zou niet geschroomd hebben zo’n gere formeerde glimpieper met liefde zijn kop van zijn plompe, uitgezakte, ruf tende romp en het schaarse licht uit zijn ontstoken ogen te trappen met een machtige Mawashi Geri Jodan. Zoals U weet een karatetrap en niet de naam van een Indiase goeroe.

 De brieven van een producer van melige kunst programmas voor de E.O. vermeldden meer dan eens schimpscheuten aan het adres van Fred van der Wal persoonlijk of min derwaardige opmerk ingen over zijn werk tot het de geplaagde kunstenaar in 1997 ein delijk te veel werd na 21 jaar moeizame omgang met deze fijne E.O. meneer en hij per brief de vriendschap defi nitief opzegde en de toegang tot zijn huis voor goed verbood.

 Geen wonder dat de kunstenaar in 1998 na 23 jaar de evangeliese beweging te hebben ver dedigd walgend van deze onsmakelijke sektariese splinter groepering afscheid nam en zeker wist nooit meer lid te worden van welke evangeliese weerzinwekkende groepering dan ook.

 

 Het dagboek verlengt het leven van de kunstenaar aanzienlijk.Het is na zijn leven een reddings boei uit geworpen vanuit het hiernamaals!Het verlengt zijn slagschaduw over de toekomstige gebeurtenis sen. Het verbreedt het front waarop hij zijn vijanden kan blijven be strijden. Zelfs in deze staat van Ex Aequo kan hij in zijn rigor mortis zijn opponenten nog on verwachts in een do delijke wurggreep nemen!

 Ook “Al is het wijnje zuur..” is geschreven om ruimte te scheppen voor de gericht om zich heen trappende Fred van der Wal. Een standpunt bepaling en een verificatie bron. Een schrijven om ruimte te scheppen.Waar kom je dat nog tegen vandaag de dag?

 

 Naar de werkelijkheid schilderende schilders hiel den voornamelijk hun mond stijf dicht. Ab strakte kunstenaars publiceerden altijd al manifesten, dikke boekwerken vol vage filoso fiën en nep-antr pologiese verklaringen (zoals Asger Jorn) ter verde diging van hun ab strakte breiwerkjes die iedereen voor raadsels stelt en stelde.Ik weet niet helemaal met zekerhe id te zeggen waarom realistiese kunste naars niet of weinig publiceerden, uitzon deringen als Pyke Koch en Carel Willink daar gelaten.De meeste realistiese schilders uit de jaren zestig schreven geen tien woorden zonder zestien spel fouten.

 

 Het is beschamend, maar de meeste realistische schilders hebben geen concept noch enige visie op de beeldende kunst of op zichzelf. Kijkt U maar eens goed naar de edel kitsch schilde rijtjes van de nep- en namaak imitator van 17-e eeuwse stil levens en kerkinterieurs van het Groningse genie van Westeremden Henk Hel mantel,die in zijn vrije tijd dorpsdood graver is met zijn koude kalvinistiese jatten.Populair bij dominees van de zwartste reaktie.

 Ik dacht altijd al:Waarom heeft die Henk Helmantel toch altijd van die kouwe jatten als hij je een hand geeft,maar nu weet ik het.Hij zit veel te veel aan lijken te prutsen. Chronische paralyse van de bloeds omloop door een infectie met lijkengif of curare? De afloop laat zich raden!

 

 Tot de nagelaten dokumenten kunnen ook brieven behoren. De kunstenaar verstuurt een brief, plakt er een postegel op,doet hem in de brievenbus en geeft hem hiermee voor goed uit handen en krijgt hem niet weer terug.Een waarheid als een door BSE aangetaste koe!

 Niemand kan verhinderen dat een kunsthistorikus of journalist,tuk op een “ontdekking” ter meer dere glorie van het eigen ik alle vrienden, familieleden en bekenden van de artiest op zoekt.

 Heel wat brieven heb ik met opzet vernietigd en heel wat ontvangers van mijn brieven zullen ze ook wel hebben weg gegooid,neem ik aan.Ik maak mij geen enkele illusie over mijn mede mens. Andere epistels zullen onopzettelijk verloren zijn gegaan. Soms levert een schrijven mijnerzijds onverwachts een jaren lang durend konflikt of misverstand op met de ontvang (st)er. Meestal met een evangelies bevlogen, artistiek ogende, donkerharige, slanke dame, woonachtig in het zuiden des lands, die tot 1999 in elke brief wel een uitdagende, broeierige, eroties getinte, dubbelzinnige hint gaf en toch geen licht gevend in het donker zoals de recla mes voor die bekende lampen fabriek!

 In zo’n geval van moedwil en misverstand eindigt de briefwisseling en de interesse mijner zijds met en voor de andere partij voor goed.

 

 De nabestaanden van een kunstenaar hebben volop de gelegenheid om wat hun niet aan staat uit de nalatenschap spoorloos te laten verdwijnen. Niet iedere erfgenaam koestert een chronique scan daleuse als grote schat.

 Iedere kunsthistorikus of vorser naar het leven van een naar de eeuwigheid afgereisde kunstenaar wordt belaagd door vele onzekerheden, tegenstrijdigheden, bedrog, onwil, moedwil, mis verstand en onvermogen van de overlevenden.

 

 Hoe er tijdens zijn leven over hem werd gedacht interesseerde de kunstenaar niet of nauwelijks maar hoe er na zijn dood over hem wordt gedacht zal de kunstenaar Fred van der Wal in ieder geval worst wezen! Hij is de laatste vegetariër die daar last van

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.