Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 juni 2012, om 22:45 uur
Bekeken:
581 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
229 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Knijpen tot ze piepen (deel 2)"


Knijpen tot ze piepen (deel 2)

Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedigheid soms van mij af, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, net als Jan den Ouden, die geblondeerde relnicht uit evangelieland. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het modder worstelen.
Ik heb de Zwiggelter kunstenaarsvereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toegezegd, maar dat is toen afgeblazen op gereformeerde grondslag. De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen staan en de wortels ook. Als één man. Men kende mij wel van horen zeggen en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar Jan van Loon mij besmuikt mee en de vrijgemaakt gereformeerde ouderling op art. 31 Marc de Klijn stuurde onlangs nog een brief dat hij als zoon van Calvijn de politie zou waarschuw en als ik mij in Kampen, het bolwerk van de stijle reforma toren zou durven vertonen. Ik was daar niet wel kom. Ja, die brief heb ik nog, die zit in mijn archief. Hij vond dat ik zijn vrouw, een twee meter hoge in het zwart geklede, reb belende, kortgeknipte, kleipotkunstenares met handen als koekepannen, had beledigd door haar “een paar bespat aderde schopschijfbiljartpoten en een overmaats zitvlak” toe te meten in een pamflet. Dat krijg je met een zittend beroep, dat roept schotschriften op. En ik had niet eens geschreven dat zij een afgelebberde, kortgeknipte kuttekop was, omdat ik haar wilde sparen uit collegiale over weging en. Ze heeft mussels als een bootwerker heb ik gehoord uit gristelijke kunstkringen, maar moet wel hoognodig haar in tiem laten liften, want die is gelijk een snellift op de begane grond aangeland en dankzij een storing gestopt. En verder is het daar in dat griffermeerde Kampen van Haal op je wekker, snot smaakt lekker, omdat het er altijd waait aan het water! Voor je het weet heb je een watjekou om je oren van zo’n griffermeerd wijf te pakken en loop je rond met je oog aan een draadje zo dat je de onderkant van je neus ook eens kunt aanschouwen. Wat is de schepping dan toch mooi, van uit andere hoeken genomen. En dat verzin ik niet ter plekke. Die calvinist en zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen.
U moet namelijk weten dat ik ondanks mijn scepsis mijn ze ventiende eeuwse voorvaad’ren gelijk geef met hun motto: ”Vertrouw op den Heere Heere, maar houdt Uw kruit droog”. Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homohuwelijk nog niet was ingevoerd: “ Vier billen in een bed maken nog geen huwelijk voor de wet.”

Het rokerige zaaltje waar net honderd man met passen en me ten in gaan is stampvol met boeren, burgers en buitenlui. “Ik doe zoiets pas na lang wikken en wegen, ik heb er een hekel aan en als kunstschilder ook helemaal niets te zeg gen, net als Henk Helmantel. Daar vinden wij elkaar woorde loos in, dat gaat diep, heel diep! Soms vallen wij als kunstbroeders elkaar in de armen als we elkaar treffen bij de EO producer Hans van Seventer en zijn echtgenote JoAnn, die ondanks haar rheumatiek en kruipknie dansend een schaal dampende brownies binnen komt brengen. Die kleffe troep is met een halve liter Pepsi nog wel weg te werken en het mens je bedoelt het van huis uit heel goed! Ik zal er niets van zeggen. Brownies zijn nu zelfs mondjesmaat verkrijgbaar in Irak. Over een paar jaar lopen daar net zoveel goed gevul de vetzakken rond als in de V.S. De export van de kamerbrede coca cola dictatuur. Ik heb niets met Amerika. Ben wel een paar keer uitgenodigd om er naar toe te gaan, maar ik enca nailleer mij niet met cowboys! Ik durf niet te vliegen! En de stoomboot vaart niet meer! Ik ben sowieso in een verkeer de tijd aangeland! Een misfit en een displaced person heb ik mij altijd gevoeld, gotbetert!”
Een uiterst aandachtig gehoor, zittend, hangend tegen de bar, leunend op elkaar of gewoon staand met een glas pils en een zelfgedraaide van de Weduwe in de andere hand, op het eerst gezicht vertegenwoordigers van de manlijke en vrouwelijke kunne, maar ook wat androgiene tusseninnetjes, die bij het kuikens sexen niet gemakkelijk van seksjuwelen identiteit bepaald kunnen worden, maar in elk geval van uiteenlopende leeftijd. Toevallig bijna even veel mannen als vrouwen die avond.
"Een geweldige avond. Wat hebben we genoten! In één woord geweldig", zegt de organisator na afloop tevreden. Een EO man kijkt wat besmuikt.
Fred van der Wal heeft iets waars, maar onaardigs gezegd over zijn omroep en dat kan hij omwille van de smeer en een moge lijke oekaze van directeur Andries Knevel niet zonder te knip pen zo maar uitzenden. Een paar fijnchristelijke fans met een gebroken bierglas al vast dreigend in de hand dringen naar voren en eisen op hoge toon een handtekening, want anders willen ze wel even het gezicht van de spreker verbouwen. In elk geval zullen zij een klacht in dienen bij de commissie voor gelijke behandeling als ze over het hoofd worden gezien en dan gaat meneer van der Wal een zware pijp roken.
Een vraag uit het publiek: “ Hoe komt U nou aan onderwerpen voor Uw verhalen, meneer van der Wal, als ik vragen mag?” “ Voor elk verhaal heb ik een aanleiding. Ruzietje hier, een brouille daar, een vrolijk drankgelag bij mijn zeer goede, charmante vrienden Wim en Anneke Koster in de Cher, een on derhoud bij de begaafde musicus Jan Bartlema en zijn ver standig ogende gade, enkele dagen bij de gastvrije, vro lijke Madeleine en Karel van Wieringen, hetzij in de Cher het aanschouwen van een extaties dansende, verlepte dame op leeftijd waar de vellen bij hangen, woonachtig te Koudum, die in een enig, zwart cocktailjurkje-wat houd ik toch van zwarte jurkjes- op naaldhakken in een zompig weiland al kronkelend een wulpse paaldans om een fictieve paal uit voert- werk in uitvoering- in wie ik aan de goudkleurig ket tinkjes om de enkels van haar dikke beentjes –ik dacht, waar ken ik die ketting ook weer van- de dankzij buiten sporig alcoholgebruik licht verkreukelde T. H. uit Haarlem herkende, die haar handel tevergeefs aan de los lopende singles poogt kwijt te raken en op de meest ongepaste mo menten in spagaat valt of haar been recht standig de lucht in steekt om reclame te maken voor haar fysieke capaciteit en, alhoewel haar aangenaam ogende gebronsde rug er zomer 2004 nog steeds mocht zijn als sterk punt en met verve ge noemd kan worden als we haar oude hals, de hangende oog leden, de doorrookte gutturale stem die slechts onzin uit kraamt en de verlepte armen waar de vellen bij hangen even uitvlakken.
Je hoort wel eens zeggen: me rug op! Welnu, als T. zou zeggen “ Me rug op” zou ik daar misschien geen bezwaar te gen hebben, maar daar houden wij het dan wel bij, want de rest is ouwe meuk! Of dan denk ik weer in het diepste ge heim aan de beminnelijke Ria M. in haar roze zomerjurkje vorige zomer waar ik nog steeds een zwak voor heb, maar je kunt niet alles hebben, dus de verloving zal ook wel weer niet door gaan. Ik wil trouwens ook zo'n leuk jurkje voor vaderdag!
De kunstschilder John Verberk, de enige Amsterdamse kunste naar met een pitbull kop die niet gemuilkorfd is noemde mij een Ouwe Rukker, maar dat is enigszins bezijden de waar heid. Nimmer ben ik een in fluweel gehulde bleke jongeling geweest met de vliegende tering die zich zelve hunkerend zat te strelen op een niet nader te noemen plaats in een afgesloten torenkamer voor een Edwardian zilveren spiegel, want ik heb geen verstand van antiek en doe het liever op de slaapkamer of in bad, dat is wat gerieflijk er.
We moeten niet vergeten ons zelf maar eens flink te ver wennen op gezette tijden, want alles heeft zo zijn uur en zijn plaats zegt de Grote Prediker. En wie wil het beter weten? Ik ben verder bezig met een verhalenbundel waar ik de titel nog niet van wil noemen, want dat is me een vondst, gotsamme…om over naar huis te schrijven, maar niet door een journalist in de derde klasse van de CAO voor de journalistiek zoals U, want daar heb ik minachting voor. Als ik U de titel van mijn bundel hier ter plekke vertel kunt U misschien wel van vreugde een kuitenflikker of een dub bele axel en een roffel met Uw achterpoten op de tap kast gaan slaan, weet je veel wat de mens zich in zijn hoofd haalt in mijn aanwezigheid, daar kunt U nog raar van staan te kijken, dus doen we dat maar niet, want ik wil vooral niet in het openbaar gecorrumpeerd worden door der den, weet U. Ik ben een uiterst discreet man en geen kange roe. Ik zeg U dat voor de zekerheid al voor de tweede keer. Er lopen heel wat rare mensen rond tegenwoordig als ik zo om mij heen kijk. Het komt uit alle gaten en hoeken. Ik heb onlangs vernomen dat een zeventienjarige jongeman van zeer goede huize vier hoog bejaarde vrouwen in aanleunwoningen verkrachtte. Het zijn rare tijden. Die vrouwen vonden het natuurlijk fantasties, die konden er weer jaren tegen aan, die zijn lekker opgekrikt, die gingen neurieënd de volgende ochtend hun AOW-tje ophalen bij het loket van de postbank, maar ik had zo’n medelijden met die jonge jongen, die is voor zijn leven bedorven en zo’n aanleun woning kan wel om vallen als je daar tekeer gaat met je genitale gereedschap. Het moet zo shocking blue voor die arme jongen zijn ge weest! Zo ver zijn wij al afgezakt. U denkt toch niet dat ik een incontinent opoetje van vierennegentig ongevraagd ga beffen in d’r ongewas sen derde oksel? Je weet niet wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heeren Wil, maar daar hoop ik voor gespaard te blijven. Aan de andere kant, als ze aandringen ga je misschien toch nog overstag, vooral als het een flinke kluit oplevert en dan denk ik toch wel aan een bedrag van zes cijfers voor de komma. Ik ben een ontzet tend meegaand tiepe voor wie mij kennen. Zo plooibaar en kneedbaar ook. Ik schrijf niet met weerzin, doch met grote vreugde. Soms zit ik zelfs hardop te schateren en snelt mijn echtgenote toe, die denkt aan een attaque of een aan val van tijdelijke waanzin. Kan ik er wat aan doen dat ik de leukste thuis ben? Daar zal je mee geboren worden! Ik schrijf omdat ik dit alles niet verloren wil laten gaan. Is er een nobeler motief? Neen, neen en nogmaals neen! Het leven is veel slimmer dan de dood. En daarom vermeld ik al die mensen met naam en toenaam, want voor wie ik lief heb wil ik heten en wel bij name en anders maar liever niet, dan geef ik het estafette stokje moeiteloos door aan een Anonimicus of een flegmatieke Asthmaticus. Soms levert dat ergernis op en bedreigingen door stijle calvinisten met justitie, maar ik ga door tot aan het gaatje. Ik ben bij voorbeeld al van af het begin vierkant voor het feminisme. Ik houd van dominante vrouwen en mannen, van die ontzettend boeiende tiepes die op natuurlijke wijze na vier minu ten met hun ver dragend stemgeluid reeds het heft in eigen han den nemen en de touwtjes strak in handen houden. Het klap pen van de zweep aan den lijve kennen. Letterlijk en figuu rlijk initiatieven nemen, insnoeren en vast gespen die hap en blijven we liggen, moet je maar zien wat er van komt, want voor dat losse in de omgang heb ik toch zo’n minach ting. Enig decorum is gewenst. Knijpen tot ze piepen is verder mijn devies. Niet dat elke echtvereniging of vrije relatie gelijk een sadomasochisties bordeel hoeft te worden in alle opzichten, zo lang het ‘t ideaal beeld maar benadert is het mij al lang goed. Het moet namelijk spannend blijven in het leven, anders stap ik af.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.