Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 juni 2012, om 18:10 uur
Bekeken:
492 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
209 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb altijd gelijk (Deel 2)"


IK HEB ALTIJD GELIJK (Deel 2)

 

Ik ben niet iemand van compromissen uit gemakzucht en amuseer mijzelve uitstekend. Iemand heeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw een boek over mij willen schrij ven (een ex-leraar met zes M.O. aktes die nu al lang is overleden) omdat ik een kleur rijke figuur ben, die overal een mening over heeft en dat was net in de tijd dat ik al herhaaldelijk zei dat ik het modewoord 'evaluatie' zo verschrikkelijk vond - het wordt nu een beetje minder gebruikt. Die man wilde een boek over mijn werk waarin op iedere bladzijde iets uit mijn werk of leven krities zou worden geëvalueerd en Freudiaans geinterpreteerd, naar de mode van die tijd, waar ik toen al fel op tegen was. Dan is het toch wel duidelijk dat ik tegen de keien sta te preken. Ik heb die uitgave ook afgewim peld, net zoals ik de kunsthistoricus Dr. G. Birtwistle van harte bedankte in 1983 om een artikel over mijn werk voor het Stedelijk Museumjournaal te schrijven want daarvoor vond ik het veel te vroeg. Hij ontkent nu overigens dat aanbod te hebben gedaan en dat is weer heel tieperend voor een gereformeerde glimpieper. 

 In 2003 vroeg ik hem een voor woord te schrijven bij een catalogus van mijn surrealistische werk 1964-1984, dat nauwelijks is geexposeerd, maar daar voelde hij helemaal niets voor, want kunsthistorici varen graag op veilig, die schrijven nog het liefst over dode kunstenaars, die kunnen tenminste niet tegen spre ken.

 Ik weet ook heel zeker dat hij door gefrustreerde vrijgemaakt gereformeerden als de de latent homo sexuele Groninger H. en de van zijn gereformeerde geloof afgevallen gefrus treerde tekenleraar M., de poepkliederaar uit Kampen, die zo graag in het geheim poep- en piessex porno boekies verzamelde en de tekenleraar J.  uit Groningen tegen mij opgehitst is.

 Het was daarom niet alleen maar prettig om in Frankrijk te zitten, soms voelde ik mij de laatste jaren zeer ontmoedigd en heel erg gedeprimeerd in het calvinistische Nederland. Ik had ook jaren lang last van zware astmatiese klachten en chronische bronchitis, die zo ernstig waren dat een ziekenhuis opname noodza kelijk bleek, anders had ik hier nu niet meer gezeten, ik ben bijna gestikt, kreeg zelfs last van ernstige evenwichtsstoor nissen en dat is hier voorgoed voor bij.

 De lucht in de Bourgogne is de zuiverste van Europa en anders is daar wel de afwezig heid van Neder landse collegaatjes en mijn Pulmicort inhalator waar ik reuze baat bij heb.

Amsterdam vond ik altijd al erg provinciaal, vergeleken bij Parijs of Londen. Dat pro gramma van Bernard Pivot indertijd, dat proberen sommige mensen in Nederland te imiteren, zoals Adriaan van Dis, maar die hebben helemaal niet die woordenstroom op niveau, de parate kennis, een grapje hier en daar, one liners bij de vleet, gelardeerd met wise cracks, rond te strooien als pepernoten door de goede Sint.

 Als je ziet hoe die arrogante Pivot behandeld werd door een stom dronken Charles Bukowski! Heel Franrkijk kocht de volgende dag de boeken van Bukowski.

 Die man (B.P.) heeft die boeken echt bestudeerd, die las toch vier, vijf boeken in één week en bij saillante passa ges legde hij papiertjes. Dat hebben we in Nederland niet. Ze zitten hier maar wat uit hun vette nek te kleppen en te leuteren. Als je de kunstkritieken in de Elseveire las van hier boven genoemde kunstcriticus, één en al gelul, die man had geen verstand van wat hij schreef, dat was een ex-direceur van een soort theater waar kindercircus Elleboog op trad. Of ze laten de mensen even voelen: ach, we hebben het hier even over Nederlandse literatuur c.q. beeldende kunst, maar ik heb natuurlijk veel meer verstand van de Amerikaanse of de Engelse, zoals dat bekakt sprekende bisexuele NRC fatje Adriaan van Dis.

 Dat is in kranten ook zo. Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen behalve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinciaal aangezien te worden.

 Neem nou het uit Amerika overgewaaide afgrijselijke verschijnsel van de stand up comedian. Ik vind het walgelijk. Iedere platte mislukte komiek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn. Als ik een cabere tier hoor raaskallen over koningin Beatrix die anaal geneukt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen gestompte keiharde dikke cabaretlul een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van er gernis.

 Ik vind het geen majesteitsschennis, hoor, daar ben ik teveel republikein voor. Ik vind het helemaal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan. Ik vind ondanks mijn aversie tegen art. 31 aanhangers de vrijgemaakt gereformeerde Hans Werkman trouwens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Nederland.

U dacht in het begin dat Fransen niet tot de menselijke soort behoorden ?

 Inderdaad. Ik sprak zo nu en dan de eerste maanden hier in de Bourgogne nog wel eens een Engelse dominee (Trevor Bryan) uit Cosne en het eerste wat ik hem vroeg of die Fransen Aliens waren. Are they really human? Vliegende Schotel piloten, van die kleine mannetjes met grote, rare ogen dacht ik, op zijn best, maar dat was toch niet zo volgens hem.

 

 Hij vond ze wel suspicious, maar dat treft ; dat ben ik ook. Onderdehand is hij van zijn vrouw gescheiden die na een mislukte zelfmoordpoging weer stevig aan de hasj is en heel relaxed met een gebutste guitaar (met een etiket er op: this machine kills !) op straat in Nevers zestiger jaren liedjes zingt over peace and love, dat het antwoord in de wind ligt, vervolgens de konsekwentie trekt en met de pet rond gaat.

 Je moet hier trouwens alles zelf doen, dan red je het, dat is wel waar.

 Het is pionieren in Frankrijk.

 In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander, dat zie je op het VKweblog ook; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voorkeur alleen met zichzelf.

 Een verademing.

 In Nederland luistert de ene helft van de bevolking de andere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we heel snel achter. We hebben met heel wat hier gevestigde Nederlanders een zeer goede band en dan bedoel ik niet die categorie die hier twee maanden per jaar verblijft en dan gauw weer naar Rotterdam vertrekt om thuis kerstmis en oud jaar te vieren. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.